Το αφοπλιστικό ερώτημα του Γιώργου που έπεισε τους Ευρωπαίους

Το απόγευμα της Παρασκευής 11 Μαρτίου 2011 οι 17 πρωθυπουργοί της ζώνης του ευρώ συναντήθηκαν σε μια συνεδρίαση που εκ προοιμίου είχε περιγραφεί ως η κρισιμότερη των τελευταίων ετών. Επειτα από εβδομάδες παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και λεπτομερούς προετοιμασίας από τους αντιπροσώπους τους, είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συζητούσαν το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας», αλλά το «Σύμφωνο για το ευρώ». Σε μια ατμόσφαιρα παγωμένη, τον λόγο πήρε πρώτος ο κ. Γ. Παπανδρέου.

Το απόγευμα της Παρασκευής 11 Μαρτίου 2011 οι 17 πρωθυπουργοί της ζώνης του ευρώ συναντήθηκαν σε μια συνεδρίαση που εκ προοιμίου είχε περιγραφεί ως η κρισιμότερη των τελευταίων ετών. Επειτα από εβδομάδες παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και λεπτομερούς προετοιμασίας από τους αντιπροσώπους τους, είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συζητούσαν το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας», αλλά το «Σύμφωνο για το ευρώ».

Σε μια ατμόσφαιρα παγωμένη, τον λόγο πήρε πρώτος ο κ. Γ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, ο Πρωθυπουργός, έχοντας δηλώσει λίγες ημέρες νωρίτερα στην Αθήνα ότι η «μόνη λύση είναι η συνολική λύση», έθεσε ένα ερώτημα στους ομολόγους του: « Υπάρχει κανείς που θεωρεί ότι πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της;». Οι απαντήσεις ήταν αρνητικές. Ακολούθησε το δεύτερο ερώτημα: « Υπάρχει κάποιος που εκτιμά ότι πρέπει να προχωρήσω σε haircut; ». Οι απαντήσεις και τα νεύματα ήταν και πάλι αρνητικά.

Ο κ. Παπανδρέου προσήλθε στη Σύνοδο με έναν φάκελο που περιείχε τρία σημεία: τι έχει γίνει ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου, τι θεωρεί η ελληνική κυβέρνηση ότι πρέπει να γίνει από εδώ και έπειτα και τι είχε αποφασίσει να κάνει αν η Σύνοδος δεν κατέληγε στα επιθυμητά αποτελέσματα. Μετά τις απαντήσεις που έλαβε στα αρχικά του ερωτήματα, ο κ. Παπανδρέου προχώρησε στην ανάπτυξη του δεύτερου σημείου.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, έθεσε τα ζητήματα της επιμήκυνσης, της ανάγκης μείωσης του επιτοκίου και της δυνατότητας αγοράς ομολόγων από τον μηχανισμό. Εθεσε επίσης το ζήτημα της δυνατότητας επαναγοράς του χρέους και της έκδοσης ευρωομολόγου, καθώς και της φορολόγησης των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: η σύνοδος έκανε τρία σημαντικά βήματα και κυρίως εκείνο που δίνει τη δυνατότητα αγοράς ομολόγων από την πρωτογενή αγορά. Αφησε ανοιχτό παράθυρο στο θέμα της φορολόγησης των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και επιφυλάχθηκε για το ευρωομόλογο και την επαναγορά του χρέους.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΚΑΪΤΝΕΡ – ΣΟΪΜΠΛΕ

Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν τα τρίγωνα της επικοινωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης, Βερολίνου και Ουάσιγκτον.
Λίγες ημέρες αφότου ο κ. Παπανδρέου συναντήθηκε με την καγκελάριο Μέρκελ στο Βερολίνο και δύο ημέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής, στη γερμανική πρωτεύουσα ταξίδεψε εσπευσμένως ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών κ. Τιμ Γκάιτνερ.
Στην ελληνική κυβέρνηση είχε γίνει γνωστό ότι μεταξύ Γκάιτνερ και Σόιμπλε είχε υπάρξει συμφωνία σε μερικά καθοριστικά σημεία:

* Δεν πρόκειται να πτωχεύσει κάποια ευρωπαϊκή οικονομία.
* Θα εγκρίνονταν οι επιμηκύνσεις αποπληρωμής και οι μειώσεις επιτοκίων.
* Βρίσκεται στο τελικό στάδιο σχεδιασμού η δημιουργία ευρωπαϊκού υπερ-οργάνου οικονομικής διακυβέρνησης ομοσπονδιακού τύπου.
* Θα εναρμονιστούν οι συντελεστές φορολόγησης επιχειρήσεων στην Ευρώπη.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk