Ελπίζοντας στο όνειρο

Η ευρωπαϊκή σύνοδος της 25ης Μαρτίου θα επιβεβαιώσει κατά τα φαινόμενα τις αποφάσεις της προηγούμενης, άτυπης, δίνοντας στη χώρα μας την ανάσα που χρειαζόταν και στην κυβέρνηση Παπανδρέου ένα ισχυρό επιχείρημα να κινητοποιηθεί εκ νέου και να συνεχίσει με αποφασιστικότητα την προσπάθεια διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Η αλήθεια είναι ότι οι ευρωπαϊκές διευκολύνσεις, η επιμήκυνση του δανείου των 110 δισ. ευρώ, η μείωση του επιτοκίου του ίδιου δανείου κατά μία μονάδα δεν βγάζουν την ελληνική οικονομία από την κρίση χρέους.

Ελπίζοντας στο όνειρο | tovima.gr

Η ευρωπαϊκή σύνοδος της 25ης Μαρτίου θα επιβεβαιώσει κατά τα φαινόμενα τις αποφάσεις της προηγούμενης, άτυπης, δίνοντας στη χώρα μας την ανάσα που χρειαζόταν και στην κυβέρνηση Παπανδρέου ένα ισχυρό επιχείρημα να κινητοποιηθεί εκ νέου και να συνεχίσει με αποφασιστικότητα την προσπάθεια διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Η αλήθεια είναι ότι οι ευρωπαϊκές διευκολύνσεις, η επιμήκυνση του δανείου των 110 δισ. ευρώ, η μείωση του επιτοκίου του ίδιου δανείου κατά μία μονάδα δεν βγάζουν την ελληνική οικονομία από την κρίση χρέους. Ωστόσο δημιουργούν καλύτερο περιβάλλον και επιπλέον εκπέμπουν ένα σήμα αισιοδοξίας.
Ταυτόχρονα διατηρούν ανοιχτό το παράθυρο ελπίδας. Αν η προσπάθεια συνεχισθεί όπως πρέπει και υπάρξουν αποτελέσματα, θα προσφερθούν πιθανώς και άλλες σημαντικότερες διευκολύνσεις. Δεν είναι απίθανο αργότερα, προς το τέλος του χρόνου και στον βαθμό που θα καταγραφούν επιδόσεις, δημοσιονομικές και αναπτυξιακές, να εκδηλωθεί προσπάθεια συνολικότερης επιμήκυνσης των ελληνικών χρεών.
Αν η Ελλάδα αποδείξει στα τέλη του 2011 ότι όντως θέτει σε τροχιά εξυγίανσης τα δημόσια οικονομικά και επιβεβαιωθεί, μέσω της υπεραύξησης των εξαγωγών και της ενίσχυσης του τουριστικού ρεύματος, η ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητάς της, τότε δεν είναι απίθανο να προσφερθεί μια πιο μακροχρόνια ρύθμιση του υπερμεγέθους βραχυχρόνιου σε μεγάλο βαθμό δημοσίου χρέους. Στην περίπτωση αυτή, αν το σημερινό βραχυπρόθεσμο χρέος μετατραπεί π.χ. σε τριακονταετές, χωρίς κουρέματα ή άλλες επαχθείς για τους δανειστές επιλογές, το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα γίνεται και πάλι ελεγχόμενο και διαχειρίσιμο. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν κάτι τέτοιο γίνει οικειοθελώς, με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, οι οποίοι θα πεισθούν για το βάθος και την αποτελεσματικότητα της ελληνικής προσπάθειας.
Κάτι τέτοιο θα ήταν ιδανικό, θα μείωνε τις δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους και θα απελευθέρωνε δυνατότητες και δυνάμεις. Ομως κάτι τέτοιο προϋποθέτει άλλη λειτουργία της κυβέρνησης και συνολικά του κράτους και της χώρας.
Ηδη ο Πρωθυπουργός τις τελευταίες ημέρες κινείται δραστήρια και μεταδίδει προς όλες τις κατευθύνσεις μηνύματα κινητοποίησης και ενεργοποίησης.
Δεν είναι τυχαίο ότι όρισε ως επόμενο πολιτικό σταθμό τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, προσβλέποντας έως τότε σε εντατικούς ρυθμούς και σε αποτελεσματικότερη λειτουργία. Δείχνει πλέον ότι έχει λάβει τα μηνύματα, ότι είναι έτοιμος να αναλάβει κι άλλο πολιτικό κόστος και γνωρίζει ότι πολιτικά δεν μπορεί παρά να επενδύει σε αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής.
Τον Σεπτέμβριο λοιπόν θέλει να κάνει το νέο ταμείο. Ωστε μετά να θέσει τους καινούργιους στόχους, ελπίζοντας σε ακόμη περισσότερες και ουσιαστικότερες διευκολύνσεις. Αν επιτύχει το άλμα του κ. Παπανδρέου, αν αντέξει την εσωτερική πίεση και επιβάλει άλλους ρυθμούς στη χώρα, όλα μπορούν να γίνουν. Ακόμη κι αυτό που σήμερα μοιάζει άπιαστο όνειρο.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk