Σε μια λεηλατημένη Ελλάδα

Το «Wasted youth» είναι το 24ωρο χρονικό δύο ανθρώπων διαφορετικής ηλικίας που περιπλανώνται χωρίς να γνωρίζει ο ένας τον άλλο στην Αθήνα. Ο ένας είναι έφηβος (Χάρης Μάρκου), ο άλλος μεσήλικος (Ιερώνυμος Καλετσάνος). Ο μικρός είναι άρχοντας του skate board και πίνει μέχρι την τελευταία σταλιά την ανεμελιά της ηλικίας του. Ο μεγάλος παλεύει με τα προβλήματα του οικογενειάρχη σε όλους τους τομείς της ζωής του. Δουλειά, οικογένεια, επικοινωνία με τον κόσμο- όλα κάτω από τη βάση. Το στοίχημα των σκηνοθετών Αργύρη Παπαδημητρόπουλου- Γιαν Βόγκελ δεν είναι τόσο το τι θα γίνει όταν κάποια στιγμή τα δύο πρόσωπα θα συναντηθούν (κάτι που πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι θα γίνει).

Το «Wasted youth» είναι το 24ωρο χρονικό δύο ανθρώπων διαφορετικής ηλικίας που περιπλανώνται χωρίς να γνωρίζει ο ένας τον άλλο στην Αθήνα. Ο ένας είναι έφηβος (Χάρης Μάρκου), ο άλλος μεσήλικος (Ιερώνυμος Καλετσάνος). Ο μικρός είναι άρχοντας του skate board και πίνει μέχρι την τελευταία σταλιά την ανεμελιά της ηλικίας του. Ο μεγάλος παλεύει με τα προβλήματα του οικογενειάρχη σε όλους τους τομείς της ζωής του. Δουλειά, οικογένεια, επικοινωνία με τον κόσμο- όλα κάτω από τη βάση.
Το στοίχημα των σκηνοθετών Αργύρη Παπαδημητρόπουλου- Γιαν Βόγκελ δεν είναι τόσο το τι θα γίνει όταν κάποια στιγμή τα δύο πρόσωπα θα συναντηθούν (κάτι που πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι θα γίνει). Είναι το πώς θα διαχειριστούν σκηνοθετικά τον ενδιάμεσο χρόνο, για να πουν- αν έχουν να πουν- κάτι. Πώς θα ζωντανέψει ο δραματουργικός χρόνος που δείχνει νεκρός, αφού η παράλληλη δράση «διψά» για την κορύφωση της συνάντησης;
Το πρώτο πράγμα που προσωπικά ένιωσα να με μαγνητίζει στην ταινία είναι η χωροταξία της. Με την εξαίρεση του «ΑrΤherapy» του Νίκου Περάκη (που όμως είναι ντοκυμαντέρ), δεν θυμάμαι άλλη ελληνική ταινία της τελευταίας δεκαετίας με την Αθήνα αποτυπωμένη με τόση ακρίβεια στο σελιλόιντ. Κάθε συνοικία, κάθε σοκάκι, κάθε λεωφόρος, κάθε γωνία έχουν επιλεγεί σχολαστικά ώστε η ταινία να γίνει πραγματικά ένας καθρέφτης της σύγχρονης Αθήνας.
Το δεύτερο στοιχείο που εκτιμάς είναι η καταπληκτική δουλειά στη χρονική εξέλιξη της ιστορίας. Μέσα σε 90 Δ νιώθεις πραγματικά ότι έχει περάσει μία ημέρα, γιατί το μοίρασμα του χρόνου είναι κομμένο και ραμμένο στην τρίχα.
Το τρίτο όμως και σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας που σε κερδίζει είναι οι μικρές πινελιές που αποκτούν μεγάλο όγκο γιατί εικονογραφούν μια κοινωνία σε παρακμή: μια γυναίκα που ζει μόνη σε ένα κάστρο των βορείων προαστίων, ένα παντρεμένο ζευγάρι που δεν έχει καμία απολύτως επικοινωνία μεταξύ του, ένα λαμόγιο που προσπαθεί να πείσει τον φίλο του να ανοίξουν μια πιτσαρία για την αρπαχτή της ζωής τους, η κωμωδία που λέγεται Ελληνική Αστυνομία (προσέξτε σε περάσματα τους σκηνοθέτες Γιάννη Οικονομίδη και Σύλλα Τζουμέρκα, που είναι αγνώριστος), η ασυνεννοησία ενός πατέρα με τον γιο του, ο ζητιάνος που αναγκάζεται από τους αστυνομικούς ν΄ αφήσει το κονάκι του, το καφενείο και ο ιππόδρομος στην τηλεόραση. Δείγματα μιας Ελλάδας σε κρίση, μιας Ελλάδας που βράζει, μιας Ελλάδας που δεν μπορεί ν΄ αναπνεύσει, μιας Ελλάδας που από την εποχή της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και μετά έχει πάρει για τα καλά την κατιούσα. Ο μόνος αθώος, ο μικρός skate boarder· ένας άλλος Αλέξης, το «λεηλατημένο νιάτο», όπως θα μπορούσε να αποδοθεί ο ξένος τίτλος της ταινίας. Λεηλατημένο νιάτο σε μια λεηλατημένη πόλη, σε μια λεηλατημένη χώρα.
gzoump@tovima.gr
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk