ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

Ο επιμελητής. Σε μια δημόσια συζήτηση για το έργο του Κάρβερ, το οποίο είχε πετσοκόψει ο επιμελητής και μάνατζέρ του Γκόρντον Λις, παρουσιάστηκε το εξής, εκ πρώτης όψεως, παράδοξο: οι ομιλητές-συγγραφείς, ο Θανάσης Βαλτινός, ο Τάσος Γουδέλης και ο Χρήστος Οικονόμου, συμφώνησαν με τον ρόλο του Λις. Λέω παράδοξο γιατί συνήθως ο καλλιτέχνης ή ο συγγραφέας όταν περικόπτεται, για οποιονδήποτε λόγο, αισθάνεται ότι του κόβουν το χέρι. Γνωρίζω νέο και καλό συγγραφέα που στο τελευταίο …

Ο επιμελητής. Σε μια δημόσια συζήτηση για το έργο του Κάρβερ, το οποίο είχε πετσοκόψει ο επιμελητής και μάνατζέρ του Γκόρντον Λις, παρουσιάστηκε το εξής, εκ πρώτης όψεως, παράδοξο: οι ομιλητές-συγγραφείς, ο Θανάσης Βαλτινός, ο Τάσος Γουδέλης και ο Χρήστος Οικονόμου, συμφώνησαν με τον ρόλο του Λις. Λέω παράδοξο γιατί συνήθως ο καλλιτέχνης ή ο συγγραφέας όταν περικόπτεται, για οποιονδήποτε λόγο, αισθάνεται ότι του κόβουν το χέρι. Γνωρίζω νέο και καλό συγγραφέα που στο τελευταίο βιβλίο του, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, υπήρχε ένα κεφάλαιο το οποίο ήταν εν πολλοίς «άσχετο», αλλά, παρ΄ όλο που και ο ίδιος το έβλεπε, αδυνατούσε να το πετάξει έξω από το κυρίως σώμα του έργου. Τέθηκε λοιπόν στη συζήτηση το ζήτημα της αξίας του επιμελητή και της απουσίας του από τους περισσότερους εκδοτικούς οίκους της χώρας. Βεβαίως υπάρχουν ορισμένοι καλοί επιμελητές, αλλά υπάρχουν και άλλοι που είναι κατ΄ όνομα επιμελητές. Δεν έχουν δηλαδή το κύρος και εκείνο το ειδικό βάρος με το οποίο θα μπορούν να πουν στον συγγραφέα «κόψε» ή «άλλαξε»! Στους μικρούς εκδοτικούς οίκους τον ρόλο του επιμελητή τον παίζει ο ίδιος ο εκδότης, αλλά πόση δύναμη έχει να πει στον συγγραφέα του κάτι που θα τον στενοχωρήσει; Η ευκολία των καιρών να εκδίδεις φθηνά οπουδήποτε συντείνει στην εξάλειψη του ρόλου του επιμελητή, πόσω μάλλον αν περάσουμε στην εποχή του ψηφιακού βιβλίου.

Χωρίς κριτικούς.
Επεσε στα χέρια μου το ιδιόμορφο, από άποψη θέματος, βιβλίο του Ανδρέα Χρόνη Παπανικολόπουλου «Η τέχνη χωρίς κριτικούς» (εκδόσεις Διαπολιτισμός, Πάτρα). Ο συγγραφέας προσπαθεί να ανατρέψει, με επιχειρήματα από τη φιλοσοφία και την αισθητική, την άποψη του Οσκαρ Γουάιλντ που θεωρούσε τους κριτικούς ως δημιουργούς στο γνωστό διαλογικό έργο του «Ο κριτικός ως καλλιτέχνης». Σε γενικές γραμμές το βιβλίο υποστηρίζει ότι η τέχνη και το πνεύμα δεν κέρδισαν τίποτε από την τεχνοκριτική. Θεωρεί ότι ο κριτικός με την παρέμβασή του δεν προσφέρει κάτι παραπάνω αλλά μάλλον «εκβιάζει» την αισθητική του αναγνώστη, του ακροατή, του θεατή. Με είχε παραξενέψει μια τέτοια αντιμετώπιση του θέματος και με παρακίνησε να το διαβάσω. Δεν συμφωνώ στα συμπεράσματά του αλλά σίγουρα η επιχειρηματολογία του είναι ελκυστική. Και κάτι αστείο: Από τύχη, προχθές, γνώρισα τον συγγραφέα που μου παραπονέθηκε ότι η μελέτη του πέρασε απαρατήρητη. «Είδατε λοιπόν, του λέω, πως και οι κριτικοί χρειάζονται…».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Βιβλία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk