Ποιος κερδίζει 1.200%, σήμερα;

Κατά κοινή παραδοχή, το αίσθημα της αυτοσυντήρησης αναπτύσσεται και κυριαρχεί σε στιγμές κρίσης. Είτε πρόκειται για μεμονωμένα άτομα, είτε πρόκειται για επιχειρήσεις, η ανάγκη της επιβίωσης, φυσικής ή οικονομικής, καθορίζει τις πράξεις και τις επιλογές τους. Επομένως ο χώρος της εστίασης, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Με τον περιορισμό στις εξόδους, αλλά και στην κατά κεφαλή κατανάλωση, που επέβαλε η παρούσα συγκυρία, η πρώτη αντίδραση των περισσότερων εστιατόρων, στην προσπάθειά τους για επιβίωση, ήταν η μείωση του κόστους. Σε κάποιες, μάλλον λίγες, περιπτώσεις, συνοδεύθηκε και από μείωση των τιμών. Αλλά το κόστος στην εστίαση έχει δύο σκέλη.

Ποιος κερδίζει 1.200%, σήμερα; | tovima.gr

Κατά κοινή παραδοχή, το αίσθημα της αυτοσυντήρησης αναπτύσσεται και κυριαρχεί σε στιγμές κρίσης. Είτε πρόκειται για μεμονωμένα άτομα, είτε πρόκειται για επιχειρήσεις, η ανάγκη της επιβίωσης, φυσικής ή οικονομικής, καθορίζει τις πράξεις και τις επιλογές τους.

Επομένως ο χώρος της εστίασης, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Με τον περιορισμό στις εξόδους, αλλά και στην κατά κεφαλή κατανάλωση, που επέβαλε η παρούσα συγκυρία, η πρώτη αντίδραση των περισσότερων εστιατόρων, στην προσπάθειά τους για επιβίωση, ήταν η μείωση του κόστους. Σε κάποιες, μάλλον λίγες, περιπτώσεις, συνοδεύθηκε και από μείωση των τιμών. Αλλά το κόστος στην εστίαση έχει δύο σκέλη. Πρώτα, το κόστος λειτουργίας, που η μείωση του επιδρά, ενδεχομένως, στο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών και ύστερα, το κόστος των πρώτων υλών, που προφανώς συνδέεται με την ποιότητα -και την ασφάλεια- του τελικού προϊόντος.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει στο κομμάτι του φαγητού -αν και έχω σοβαρές υποψίες- πέραν του γεγονότος ότι σχεδόν εξαφανίστηκαν τα ακριβά, γκλαμουράτα, υλικά. Αυτό που συμβαίνει στο κομμάτι όμως του κρασιού, ομολογώ πως με τρομάζει και με εξοργίζει συγχρόνως. Ολο και περισσότερα εστιατόρια προσφέρουν χύμα κρασί -ή μάλλον, για να ακριβολογώ, κρασί σε καράφα- συνήθως σε μια τιμή 40-50% χαμηλότερη, από το φθηνότερο εμφιαλωμένο του καταλόγου τους. Και εδώ διαμορφώνονται δύο τάσεις. Αφενός μια μειοψηφούσα, στα όρια της εξαίρεσης, που δηλώνει τον παραγωγό και την προέλευση αυτού του κρασιού, άρα δίνει μια έστω στοιχειώδη ένδειξη για την ποιότητα και τη λογικότητα της τιμής του. Αφετέρου, μια πλειοψηφούσα, που βάζει στην καράφα ένας θεός ξέρει τί και το τιμολογεί όσο θέλει.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως εμείς οι ίδιοι, που διαμαρτυρόμασταν γιατί τα εστιατόρια τιμολογούσαν το επώνυμο, εμφιαλωμένο κρασί 3, 4 ή 5 φορές πάνω στην τιμή αγοράς του, εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε να πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα 10 ή 12 φορές την τιμή αγοράς ενός ανώνυμου και συχνά κακής ποιότητας, χύμα! Οταν στα ράφια των σουπερμάρκετ, βρίσκουμε επώνυμους, τυποποιημένους ασκούς με 1 και 1,5 € το λίτρο, δεν καταλαβαίνω με ποια λογική οι εστιάτορες προσφέρουν το δικό τους ανώνυμο της καράφας, με 12 € ή και παραπάνω το λίτρο.

Αν αυτός δεν είναι ο ορισμός της κερδοσκοπίας, τότε ποιος είναι; Και γιατί εμείς θα πρέπει να τη συντηρούμε;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk