Μολότοφ, ενέδρες και βία -όχι στα Εξάρχεια

Η αλήθεια είναι ότι σίγουρα το «Siberian Education» του Νικολάι Λίλιν πρέπει να με σόκαρε πολύ λιγότερο απ’ όσο τον Σκανδιναβό φίλο μου που μου το χάρισε. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι οι αφηγήσεις του 30χρονου Λίλιν για την παιδική του ηλικία και ενηλικίωση στην αυτοδιοικούμενη, ουσιαστικά αυτόνομη περιοχή της Transnistria μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή στην Ελλάδα σήμερα. Αλλά σίγουρα δεν απέχει τόσο όσο από μια ευνομούμενη, οργανωμένη κοινωνία του Βορρά.

Η αλήθεια είναι ότι σίγουρα το «Siberian Education» του Νικολάι Λίλιν πρέπει να με σόκαρε πολύ λιγότερο απ’ όσο τον Σκανδιναβό φίλο μου που μου το χάρισε. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι οι αφηγήσεις του 30χρονου Λίλιν για την παιδική του ηλικία και ενηλικίωση στην αυτοδιοικούμενη, ουσιαστικά αυτόνομη περιοχή της Transnistria μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή στην Ελλάδα σήμερα. Αλλά σίγουρα δεν απέχει τόσο όσο από μια ευνομούμενη, οργανωμένη κοινωνία του Βορρά.

Η Trasnistria, μια περιοχή κάπου ανάμεσα στη Μολδαβία και την Ουκρανία, αποτέλεσε και πιθανώς αποτελεί ακόμα τόπο εξορίας των Σιβηριανών Urkas. Η περιοχή κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1990, αλλά δεν αναγνωρίστηκε ποτέ τυπικά ως αυτόνομη. Αρχικά ληστές, οι Σιβηριανοί Urkas για πολλά χρόνια ζούσαν επιτιθέμενοι σε μεταφορές εμπορικών προϊόντων εντός της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ενώ κρατικές δυνάμεις τους αντιμάχονταν σθεναρά.

Οι εξόριστοι κακοποιοί (στο βιβλίο αναφέρονται ως criminals, δηλαδή εγκληματίες) δημιούργησαν στην Transnistria μια ιδιότυπη, βίαιη κοινωνία, η οποία διεπόταν από πολύ αυστηρούς κανόνες. Με εξαιρετικά συγκεκριμένους ηθικούς κώδικες, με απόλυτη αφοσίωση στους κανόνες της κοινωνίας τους και όχι στους κανόνες του κράτους στο οποίο τυπικά ανήκαν, οι εγκληματίες αυτοί θεωρούν τα όπλα τους φυλαχτά και τα τοποθετούν στα εικονοστάσια των σπιτιών τους, μαθαίνουν να χειρίζονται το μαχαίρι από τα έξι χρόνια τους εξασκούμενοι σε χοιρινό κρέας, υπερασπίζουν τις γυναίκες ως πολύτιμα πλάσματα, απευθύνονται στους γηραιότερους με συγκεκριμένο λεξιλόγιο ως ένδειξη σεβασμού.

Ο Νικολάι Λίλιν γεννήθηκε το 1980 στην Transnistria, όπου και μεγάλωσε. Στα 12 χρόνια του φυλακίστηκε σε τοπικές φυλακές ανηλίκων για απόπειρα δολοφονίας. Πολέμησε με το Ρωσικό στρατό εναντίον των Τσετσένων και, αφού έζησε κάποια χρόνια στην Ιρλανδία, σήμερα ζει στην Ιταλία και εργάζεται ως tattoo artist. Το «Siberian Education» αποτελεί την αφήγηση των χρόνων του στην Transnistria, και από πολλούς έχει θεωρηθεί περισσότερο αποκύημα της φαντασίας του παρά εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων.

Λίγο με απασχόλησε το συγκεκριμένο ερώτημα. Πράγματι, το βιβλίο αγγίζει σε πολλά σημεία τα όρια της υπερβολής, και επίσης πράγματι, θυμίζει αρκετά το κορυφαίο «Γόμορρα» του Ρομπέρτο Σαβιάνο. Ζώντας, όμως, στην Αθήνα, μια πόλη όπου πριν λίγες ημέρες ακούσαμε για μια φονική ενέδρα εναντίον αστυνομικών με Καλάσνικοφ, όπου σήμερα, Δευτέρα, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί λόγω επεισοδίων βίας μεταξύ φοιτητικών παρατάξεων, όπου οι μολότοφ είναι στο μηνιαίο πρόγραμμα, όπου πριν 4 ακριβώς χρόνια νεαρός φίλαθλος έπεσε νεκρός από οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, και όπου, βέβαια, ακόμα πιο πρόσφατα, ένα 15χρονο αγόρι έπεσε νεκρό από σφαίρα αστυνομικού, όλα αυτά που περιγράφει ο Λίλιν δεν είναι πια και τόσο εξωτικά. Είναι, απλώς, πολύ ενδιαφέροντα.

Προσοχή: Οι περιγραφές σκηνών βίας είναι πολλές, σκληρές και εξαιρετικά γλαφυρές. Όποιος δεν αντέχει, καλύτερα να μην δοκιμάσει να διαβάσει το βιβλίο. Ειδικότερα οι περιγραφές σεξουαλικής βίας στις φυλακές ανηλίκων (τις οποίες εγώ θεωρώ και λίαν πραγματικές) θέλουν αρκετά γερό στομάχι. Η ομορφιά του «Siberian Education», αν μπορεί κανείς να μιλήσει για ομορφιά σε ένα τέτοιο βιβλίο, βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες: Στα πέντε χρόνια του, και έχοντας μάθει πια να χρησιμοποιεί ικανοποιητικά το μαχαίρι, ο μικρός Λίλιν καλείται να σφάξει μια κότα για να φτιάξει η γιαγιά του κοτόσουπα.

Ο μικρός κυνηγάει και καταφέρνει να πιάσει μια κότα, η οποία τον τσιμπάει και του ξεφεύγει. Ο μικρός επιμένει, την ξαναπιάνει, και αυτή τον τσιμπάει και του ξεφεύγει ξανά. Ο μικρός παραιτείται και ζητάει τη συμβουλή του παππού-μέντορά του. «Ασ’την να ζήσει», του λέει εκείνος, «όποιος πολεμάει τόσο πολύ για την ελευθερία του, αξίζει να ζήσει». «Και τι θα γίνει αν ξαφνικά όλες οι κότες αρχίσουν να μας τσιμπούν και να ξεφεύγουν έτσι;» ρωτάει όλο απορία ο μικρός. «Ε, τότε θα πρέπει απλώς να μάθουμε να ζούμε χωρίς κοτόσουπα».

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk