Σκιές στην αυλή του μεγάρου

Καθώς μπαίνω στο προαύλιο της «Υπατίας» μένω έκπληκτος. Βλέπω μπροστά μου νέους ανθρώπους, που πριν από 40 ημέρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα υγείας, να έχουν καταντήσει σκιές του εαυτού τους. Εχοντας χάσει σχεδόν το μισό βάρος τους, ύστερα από τόσες ημέρες όπου κατανάλωναν μόνο νερό, τσάι και ζάχαρη, αποστεωμένοι, με τα μάτια θολά και τις κινήσεις αργές, δίνουν την εντύπωση ότι έχουν βγει από ταινία με θέμα το Ολοκαύτωμα. Περίπου 75 από αυτούς βρίσκονται ήδη στα νοσοκομεία όπου έχουν μεταφερθεί με την κατάσταση της υγείας τους σε οριακό σημείο.

Καθώς μπαίνω στο προαύλιο της «Υπατίας» μένω έκπληκτος. Βλέπω μπροστά μου νέους ανθρώπους, που πριν από 40 ημέρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα υγείας, να έχουν καταντήσει σκιές του εαυτού τους. Εχοντας χάσει σχεδόν το μισό βάρος τους, ύστερα από τόσες ημέρες όπου κατανάλωναν μόνο νερό, τσάι και ζάχαρη, αποστεωμένοι, με τα μάτια θολά και τις κινήσεις αργές, δίνουν την εντύπωση ότι έχουν βγει από ταινία με θέμα το Ολοκαύτωμα.
Περίπου 75 από αυτούς βρίσκονται ήδη στα νοσοκομεία όπου έχουν μεταφερθεί με την κατάσταση της υγείας τους σε οριακό σημείο. Γύρω στις 12.15 ακόμη δύο από αυτούς φεύγουν με τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ για κάποιο από τα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Το θέαμα των ανθρώπινων ερειπίων που μεταφέρονται στα ασθενοφόρα είναι ένα θέαμα που δύσκολα ξεχνάει κανείς. Πολύ λίγοι έχουν ακόμη το κουράγιο και κάνουν βόλτα στο προαύλιο της «Υπατίας». Οι περισσότεροι που επισκέπτονται τις χημικές τουαλέτες που έχουν τοποθετηθεί στον αυλόγυρο του μεγάρου χρειάζονται τη βοήθεια των αλληλέγγυων για να περπατήσουν.
Οι προοπτικές είναι δύσκολες. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία κάνει λόγο για επερχόμενο χιονιά που θα κάνει την κατάσταση ακόμη πιο εκρηκτική, καθώς οι άνθρωποι αυτοί, που βρίσκονται στα όρια της αντοχής τους, χάνουν ώρα με την ώρα, λεπτό με λεπτό, τις ελάχιστες δυνάμεις που τους έχουν απομείνει. Και όμως δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν ως το πικρό τέλος.
«Θα θέλαμε να μεταφερθούν όλοι στο νοσοκομείο για την ασφάλειά τους, για να έχουν καλύτερη περίθαλψη»λέει ο παθολόγος κ.Θ. Καραμπέλης, μέλος της ομάδας γιατρών που παρακολουθούν τους μετανάστες, και προσθέτει:
«Οι απεργοί αποφασίζουν για τον εαυτό τους».
Πιάνω κουβέντα με τον Νουρεντίν. Τον είχα συναντήσει πριν από περίπου τρεις εβδομάδες, όταν η απεργία ήταν στη δέκατη ημέρα της. Αυτή τη φορά τρομάζω να τον αναγνωρίσω. Τα μάγουλά του είναι σκαμμένα, το χρώμα του χλομό, η φωνή του σβησμένη. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει επάνω του είναι η αποφασιστικότητα στα λόγια του. Μου επαναλαμβάνει λίγο – πολύ αυτά που μου είχε πει και στην πρώτη μας συνάντηση.«Θα πάμε ως το τέλος. Ή θα πάρουμε κανονική άδεια παραμονής ή θα πεθάνουμε εδώ μέσα».Τον ρωτάει τι είναι αυτό που τον κρατάει, που τον κάνει να συνεχίζει. Μου λέει ότι του δίνει κουράγιο η αποφασιστικότητα των υπόλοιπων απεργών. Μου εξηγεί ότι η κατάσταση που αντιμετώπιζαν προτού αρχίσουν την απεργία ήταν απάνθρωπη.«Ζούμε σε μια χώρα, δουλεύουμε, μεγαλώνουμε οικογένειες και είναι σαν να μην υπάρχουμε». Δίπλα του κάθεται ένας απεργός που δεν θέλει να μου πει το όνομά του.«Λένε ότι αποφασίζουν τα παιδιά της αλληλεγγύης για εμάς, αλλά αυτό είναι ψέμα. Τις αποφάσεις τις παίρνουμε μόνοι μας. Δεν θα άφηνα ποτέ κανέναν να αποφασίσει για μένα αν θα ζήσω ή θα πεθάνω»μου λέει, φανερά οργισμένος.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk