ΜΑΡΤΥΡΙΑ

«Οταν “έφαγα” τη σφαίρα»

Την Παρασκευή 9 Ιουνίου του 2006, επτά λεπτά πριν από τις δύο το μεσημέρι, δύο ληστές κρατώντας πιστόλια μπήκαν σε υποκατάστημα τράπεζας στην οδό Πατησίων 207, στην πλατεία Αμερικής. Ενας πολίτης τηλεφώνησε στο 100 και ανέφερε το συμβάν. Ο αστυφύλακας κ. Θωμάς Νίκου ήταν πλήρωμα περιπολικού της Αμεσης Δράσης και όταν έλαβε την κλήση βρισκόταν μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά. «Δουλεύαμε στα “τριάρια” (σ.σ.: στον τομέα 3 της Αθήνας) που καλύπτουν Αγιο Παντελεήμονα, Πατησίων, Αχαρνών, και κάθε μέρα όλο και κάτι γινόταν» θυμάται ο κ.

Την Παρασκευή 9 Ιουνίου του 2006, επτά λεπτά πριν από τις δύο το μεσημέρι, δύο ληστές κρατώντας πιστόλια μπήκαν σε υποκατάστημα τράπεζας στην οδό Πατησίων 207, στην πλατεία Αμερικής. Ενας πολίτης τηλεφώνησε στο 100 και ανέφερε το συμβάν.
Ο αστυφύλακας κ. Θωμάς Νίκου ήταν πλήρωμα περιπολικού της Αμεσης Δράσης και όταν έλαβε την κλήση βρισκόταν μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά. «Δουλεύαμε στα “τριάρια” (σ.σ.: στον τομέα 3 της Αθήνας) που καλύπτουν Αγιο Παντελεήμονα, Πατησίων, Αχαρνών, και κάθε μέρα όλο και κάτι γινόταν» θυμάται ο κ. Νίκου. «Ειδικά οι βραδινές περιπολίες ήταν πάντα δύσκολες. Εγώ ήμουν πιο νέος, ο οδηγός του περιπολικού ήταν ο πιο έμπειρος του πληρώματος, με πολλά χρόνια “στον δρόμο”. Μόλις λάβαμε την κλήση σε δύο λεπτά ήμασταν έξω από το υποκατάστημα, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα ήρθε και άλλο ένα “τριάρι” περιπολικό» διηγείται.

Απέναντι στους ληστές

«Μέσα στην τράπεζα ήταν δύο ληστές,αλλά ένας συνεργός τους παραφύλαγε στο απέναντι πεζοδρόμιο και δεν τον είδαμε. Οι ληστές βγήκαν πυροβολώντας, ενώ κρατούσαν και έναν όμηρο, οπότε εμείς δεν μπορούσαμε να ανταποδώσουμε τα πυρά. Είχαμε καλυφθεί πίσω από ένα αυτοκίνητο και έναν κίτρινο κάδο ανακύκλωσης» θυμάται, σαν να ξαναζεί τις δραματικές εκείνες στιγμές. «Φωνάζαμε στους περί οικους να απομακρυνθούν και ακούγαμε τις σφαίρες να χτυπάνε πάνω στη λαμαρίνα του αυτοκινήτου.Οταν άρχισε να ρίχνει και ο τρίτος συνεργός τους από το απέναντι πεζοδρόμιο,καταλάβαμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι δύο ληστές με τον όμηρο πέρασαν πυροβολώντας απέναντι την Πατησίων κι εμείς πηγαίναμε από κολόνα σε κολόνα για να τους ακολουθούμε υπό κάλυψη.Είχαμε βγάλει τα όπλα μας, τους φωνάζαμε να παραδοθούν, αλλά είχαμε και την έννοια ότι βρισκόμαστε σε περιοχή γεμάτη κόσμο».
Οι σφαίρες έπεφταν σαν το… χαλάζι. «Ενας συνάδελφός μου από το άλλο πλήρωμα τραυματίστηκε στο πόδι και στην προσπάθειά μου να βγω από την κάλυψη για να περάσω απέναντι, δέχτηκα μία σφαίρα στο πρόσωπο. Μόνο μετά το περιστατικό έμαθα ότι το βλήμα μπήκε πλάγια στο στόμα μου, χτύπησε στα μπροστινά μου δόντια, άλλαξε πορεία προς τα κάτω και σφηνώθηκε στην κάτω γνάθο, προκαλώντας συντριπτικό κάταγμα. Πάνω στην έντασηέβαλα το χέρι μου στο μάγουλο και δεν έπιασα αίματα ή κάποια τρύπα, για να λιγοψυχήσω. Προτίμησα να φωνάξω στους συναδέλφους μου “πάμε!”, για να μην τρομάξουν κι αυτοί, περάσαμε όλοι μαζί τον δρόμο. Εγώ βέβαια έμεινα τελευταίοςκαι όταν φτάσαμε στη γωνία πλέον κατάλαβα ότι έχω χτυπηθεί σοβαρά και δεν μπορώ να συνεχίσω. Γονάτισα και έκανα νόημα στους άλλους να προχωρήσουν» . Η πρώτη του σκέψη ήταν να μη φοβηθούν οι συνάδελφοί του βλέποντάς τον τραυματισμένο, αλλά να συνεχίσουν την καταδίωξη των κακοποιών. Επαγγελματική διαστροφή; «Οχι» λέει, απεκδυόμενος κάθε πόντο ηρωισμού. «Εκείνη τη στιγμή δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς ή να κάνεις αναλύσεις. Αντιδράς με το ένστικτο, σε σπρώχνει και η αδρεναλίνη. Οταν χτυπήθηκα, η πρώτη μου σκέψη ήταν να μη με δουν χτυπημένο οι συνάδελφοί μου και τρομάξουν, γιατί οι σφαίρες δεν είχαν σταματήσει, και δεν ξέρεις πόσο άσχημα μπορεί να εξελιχθεί μια κατάσταση. Οταν περάσαμε όλοι μαζί τον δρόμο και τους είδα να μπαίνουν στο στενό προσεκτικά, υπό κάλυψη, έμεινα πίσω ξέροντας ότι πλέον δεν τους δημιουργώ πρόβλημα. Ηξερα ότι έχω χτυπηθεί, κατάλαβα ότι δεν κινδυνεύει άμεσα η ζωή μου, είχα όμως τρομερή αγωνία για εκείνους μέχρι να μάθω ότι όλα πήγαν καλά. Οι αναλύσεις γίνονται τις επόμενες ημέρες στο νοσοκομείο όταν τα ξανασκέφτεσαι».

Αν σε οδηγεί το φιλότιμο…

Η επιχείρηση είχε θετική εξέλιξη αφού λίγα μέτρα πιο πάνω συνελήφθη τραυματισμένος ο ένας ληστής και λίγο αργότερα ο άλλος που κρατούσε τον όμηρο. Ο αστυφύλακας Νίκου μεταφέρθηκε αμέσως στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου και ξεκίνησε πολύμηνη διαδικασία χειρουργείων για να διορθωθούν όλα τα προβλήματα που του προκάλεσε η σφαίρα. Σήμερα ανακαλεί το γεγονός ως φυσιολογική συνέπεια μιας δουλειάς που ενέχει κινδύνους. «Δεν είναι ούτε ηρωισμός ούτε τύχηούτε ατυχίαούτε τίποτε. Αν σε οδηγεί το φιλότιμο, ό,τι κι αν κάνεις θέλεις να το κάνεις σωστά, όπως πρέπει» λέει. «Αλλωστε, δεν ήταν η πρώτη φορά. Για μένα ήταν η έκτη φορά που βρέθηκα σε πυροβολισμούς. Απλώς τις πέντε προηγούμενες ήμουν πιο τυχερός».
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk