Σαν ροκ συγκρότημα

Εχω την αίσθηση ότι το ξέσπασμα απροσποίητης συγκίνησης για τους δύο δολοφονημένους αστυνομικούς του Ρέντη κρύβει κάτι πολύ βαθύτερο: την ανάγκη μιας ταλαιπωρημένης κοινωνίας να βρει ήρωες. Τους ήρωες που δεν μπορούν πια να προσφέρουν η απαξιωμένη πολιτική, η αμφιλεγόμενη επιχειρηματικότητα ή η ανυπόληπτη διανόηση. Τους ήρωες που δεν οικοδομούν τα αλληλοσπαρασσόμενα μέσα ενημέρωσης. Τους ήρωες που δεν παράγουν η τέχνη και ο νους. Αυτούς τους ήρωες που ο απλός άνθρωπος αναζητεί σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποδείξει στον εαυτό του ότι εξακολουθεί να διατηρεί το φιλότιμο, την ευγένεια και την αξιοπρέπειά του.

Σαν ροκ  συγκρότημα | tovima.gr

Εχω την αίσθηση ότι το ξέσπασμα απροσποίητης συγκίνησης για τους δύο δολοφονημένους αστυνομικούς του Ρέντη κρύβει κάτι πολύ βαθύτερο: την ανάγκη μιας ταλαιπωρημένης κοινωνίας να βρει ήρωες.
Τους ήρωες που δεν μπορούν πια να προσφέρουν η απαξιωμένη πολιτική, η αμφιλεγόμενη επιχειρηματικότητα ή η ανυπόληπτη διανόηση. Τους ήρωες που δεν οικοδομούν τα αλληλοσπαρασσόμενα μέσα ενημέρωσης. Τους ήρωες που δεν παράγουν η τέχνη και ο νους.
Αυτούς τους ήρωες που ο απλός άνθρωπος αναζητεί σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποδείξει στον εαυτό του ότι εξακολουθεί να διατηρεί το φιλότιμο, την ευγένεια και την αξιοπρέπειά του. Παρά το κατηγορητήριο.
Διότι η κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια έχει πάθει κάτι πολύ χειρότερο από την οικονομική καταστροφή και την πολιτική χρεοκοπία. Εχει υποστεί μια πρωτοφανή, βαθιά ενοχοποίηση. Εχει υπονομεύσει θανάσιμα την αυτοεκτίμησή της.
Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό να μιλάει προχθές στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠαΣοΚ, αναρωτιόμουν αν η χώρα που περιέγραφε με τα μελανότερα χρώματα είναι η χώρα στην οποία ζω. Μια χώρα βουτηγμένη στην κομπίνα και στη λαμογιά, η οποία δεν χρειάζεται μέθοδο για να λύσει τα προβλήματά της, αλλά ιεραπόστολο για να σώσει την ψυχή της.
Παράξενο πράγμα. Αναρίθμητα αγήματα πολιτικών, συνδικαλιστών, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων πάσχισαν να ενοχοποιήσουν ό,τι υπήρξε και ό,τι κατάφερε αυτή η κοινωνία. Για δικούς του λόγους ο καθένας, λειτούργησαν σαν ένας τεράστιος και άδικος παραμορφωτικός καθρέφτης, κάτι σαν τηλεοπτικό πρωινάδικο. Φόρτωσαν στην Ελλάδα όχι το βάρος μιας ανεπάρκειας, αλλά ένα γενικό πρόβλημα ηθικής. Και φιλοτέχνησαν την εικόνα μιας διεφθαρμένης χώρας και ενός ανυπόληπτου λαού.
Οι οποίοι καλούνται συνεχώς στο εδώλιο να απολογηθούν όχι μόνο για τα αναμφισβήτητα (και αναπόφευκτα…) λάθη και αμαρτήματά τους, αλλά και για όσα αξιόλογα πέτυχαν κατά τη διάρκεια της διαδρομής.
Ετσι, η ευημερία, η επιτυχία, η προκοπή, η προσπάθεια, ο πλουτισμός, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός κατέστησαν έννοιες αμφιλεγόμενες, αν όχι διαβλητές. Οποιος ανέβηκε τα σκαλιά που υψώθηκαν μπροστά του καθίσταται ύποπτος και για τις μεθόδους και για το αποτέλεσμα. Και δεχτήκαμε ότι η χώρα άλλαξε, αλλά μόνο προς το χειρότερο. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, λοιπόν, ψάχνουμε για ήρωες. Μεγάλους ήρωες, μικρούς ήρωες, ό,τι μπορέσει να αναδείξει η καταθλιπτική καθημερινότητα. Ο,τι μπορέσει να πείσει ότι «είμαστε ακόμα ζωντανοί/στη σκηνή…».
Με την ελπίδα ότι στο χειροκρότημα που αυτά τα δύο παιδιά κέρδισαν με τον ηρωισμό τους θα φανεί πως το σκοινί μάς άντεξε- κάπως σαν ροκ συγκρότημα…
jpretenteris@dolnet.gr

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk