ΑΕΙ και… Υπατία

Στο άρθρο της 13ης Φεβρουαρίου δημοσίευσα τα αποτελέσματα έρευνας του υπουργείου Παιδείας μεταξύ γονέων και φοιτητών σχετικά με τις προτάσεις του για τη λειτουργία και την αναβάθμιση των ΑΕΙ. Στο δημοσίευμα αντέδρασε άμεσα ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ καθηγητής κ. Νικόλαος Σταυρακάκης. Αμφισβητεί την ύπαρξη «καθηγητικού κατεστημένου»: «Επειδή σήμερα» γράφει «υπάρχουν περίπου 10.000 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, είμαι σίγουρος ότι δεν εννοείται ότι το κατεστημένο της χώρας περικλείει μέσα του και 10.

Στο άρθρο της 13ης Φεβρουαρίου δημοσίευσα τα αποτελέσματα έρευνας του υπουργείου Παιδείας μεταξύ γονέων και φοιτητών σχετικά με τις προτάσεις του για τη λειτουργία και την αναβάθμιση των ΑΕΙ. Στο δημοσίευμα αντέδρασε άμεσα ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ καθηγητής κ. Νικόλαος Σταυρακάκης.
Αμφισβητεί την ύπαρξη «καθηγητικού κατεστημένου»: «Επειδή σήμερα» γράφει «υπάρχουν περίπου 10.000 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, είμαι σίγουρος ότι δεν εννοείται ότι το κατεστημένο της χώρας περικλείει μέσα του και 10.000 πανεπιστημιακούς, αμειβόμενους με τα ελάχιστα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων εκτελεί τα από το λειτούργημά μας απορρέοντα καθήκοντα και υποχρεώσεις με το παραπάνω».
Δεν έχω δυσκολία να συμφωνήσω διότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Αλλά μήπως ως σήμερα αυτή η συντριπτική πλειονότητα ήταν σιωπηλή και ανεκτική στη μειονότητα των καθηγητών, οι οποίοι σε συνεργασία με ορισμένες κομματικές παρατάξεις διοικούσαν τα περισσότερα ΑΕΙ; Μήπως και η προηγούμενη διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ είχε συμμετοχή ή ανοχή στην κυριαρχία αυτού του «κατεστημένου»;
Στη συνέχεια χαρακτηρίζει «σοβιετικού», «κανταφικού», «μουμπαρακικού» πολιτικού πολιτισμού τα υψηλότατα ποσοστά των απαντήσεων. Ας σταθούμε σε δύο από αυτά τα υψηλότατα ποσοστά. Το 85% γονέων και φοιτητών αποδοκιμάζει τη στάση των φοιτητικών οργανώσεων και το 94% θεωρεί ότι οι προτεινόμενες αλλαγές θα εφαρμοστούν μερικώς ή καθόλου. Το δεύτερο συμπίπτει με τη γενικότερη δυσπιστία των πολιτών προς τους πολιτικούς και τους ασκούντες οιαδήποτε εξουσία.
Οσον αφορά τις φοιτητικές οργανώσεις, με ποια στοιχεία μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η πλειονότητα των φοιτητών συμπλέει με την πλειονότητα των καθηγητών που ως μόνο ενδιαφέρον έχουν τις σπουδές; Εχει δίκιο ο κ. Σταυρακάκης ότι το πολιτικό κατεστημένο ευθύνεται για την «παγκόσμια μοναδικότητα και πρωτοτυπία» της εμπλοκής «κομματικών εγκάθετων παρατάξεων και λοιπών παραγόντων» στη σημερινή διοίκηση των πανεπιστημίων. Υπήρξε όμως σύμπραξη και ανοχή κάποιων διοικήσεων και κάποιων καθηγητών. Ολίγων; Ισως. Αλλά αρκετών για να συγκροτηθεί το ισχύον καθηγητικο-φοιτητικό κατεστημένο. Σημειώνω, τέλος, ότι είναι θετικές και αξιοπρόσεκτες οι παρατηρήσεις της ΠΟΣΔΕΠαπόφαση 18ης Φεβρουαρίου- στο σχέδιο του υπουργείου για τη μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και για το ακανθώδες θέμα της διοίκησης των ιδρυμάτων και για τον ρόλο των φοιτητών.
* Η κυρία Νέλλη Παπαχελά αναφέρεται στο προηγούμενο άρθρο για τη διαφωνία που προέκυψε στην παράταξη του κ. Καμίνη για το ψήφισμα σχετικά με τους απεργούς πείνας μετανάστες που έχουν μεταφερθεί από το πανεπιστήμιο στο Μέγαρο Υπατία. Σε επιστολή της υποστηρίζει ότι «ουδείς εκ των δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας ζήτησε παροχή ασύλου προς όλους τους μετανάστες». Αληθές είναι. Από τα πρακτικά προκύπτει ότι η κυρία Παπαχελά ζήτησε να προστεθεί αίτημα προς την κυβέρνηση να εξετάσει κάθε περίπτωση ξεχωριστά, με δεδομένο ότι πολλοί από αυτούς διαμένουν και εργάζονται επί μακρόν στη χώρα και για λόγους αντικειμενικούς δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για συνέχιση της νόμιμης παραμονής.
Η πρόταση εμφανίζεται λογική. Είναι όμως συνεπίκουρη της αυξανόμενης πίεσης από διάφορα κομματικά και άλλα κέντρα για την παροχή ασύλου σε όλους τους μετανάστες, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, που έχουν εγκλειστεί σε διάφορους χώρους και κηρύξει απεργία πείνας. Είναι ένα πρόβλημα ανθρωπιστικό αλλά και άμεσα συνδεόμενο με την πολιτική της χώρας στο Μεταναστευτικό, το οποίο μπορεί να οξυνθεί με την αναταραχή στον αραβικό κόσμο. Η παροχή ασύλου στους απεργούς πείνας μετανάστες γρήγορα θα βρει μιμητές. Δεν θα υπάρχει περιοχή της χώρας στην οποία να μην υπάρξει μια μικρή ή μεγάλη… Υπατία. Πώς θα αντιμετωπισθεί; Προφανώς με τα ίδια κριτήρια της «αθηναϊκής Υπατίας». Είναι, συνεπώς, αυτονόητο ότι στην Υπατία χαράσσεται η μεταναστευτική πολιτική μας.
gromaios@otenet.gr
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk