Στην αρένα με τα λιοντάρια

Πώς αλλάζουν οι καιροί… Μέσα σε λίγες ώρες, η πραγματικότητα αντιστρέφει μαζί δύο από τα επί δεκαετίες πιο αγαπημένα συνθήματα του ελληνικού «προοδευτικού» χώρου: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι»…

Στην αρένα με τα λιοντάρια | tovima.gr

Πώς αλλάζουν οι καιροί… Μέσα σε λίγες ώρες, η πραγματικότητα αντιστρέφει μαζί δύο από τα επί δεκαετίες πιο αγαπημένα συνθήματα του ελληνικού «προοδευτικού» χώρου: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι»… Ξαφνικά όμως, οι «μπάτσοι» από «δολοφόνοι» γίνανε τα τραγικά θύματα που πεθαίνουν στο καθήκον για να μας προστατεύσουν από τους αληθινούς, ανελέητους δολοφόνους που βγάζουν καλάσνικοφ για να χτυπήσουν περίπτερο –δηλαδή για τράπεζα τι θα έβγαζαν;… Και οι Αμερικάνοι από «φονιάδες των λαών» γίνανε η ελπίδα των υπόδουλων της Βορείου Αφρικής για ελευθερία, όπως είχε συμβεί και το ’45 στην Ευρώπη –τα κόμματα τι λένε γι αυτό; Τη θέλουν ή δεν τη θέλουν την επέμβαση…

Η Ελλάδα των «μπάτσων» και των «φονιάδων των λαών» ή του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», η εύκολη Ελλάδα των συνθημάτων, της πλήρους απαξίωσης, της ισοπέδωσης και της ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας που βάφτιζε «δημοκρατικό» ότι τη βόλευε και «φασιστικό» ότι δεν της άρεσε, μας έγινε συνήθεια.

Τώρα όμως, που έχουν έρθει τα πάνω κάτω, τώρα που στο εξωτερικό μέτωπο δίνουμε μάχη επιβίωσης και στο εσωτερικό αντιλαμβανόμαστε πόσο δύσκολη είναι αφ ενός η διατήρηση της συνοχής της κοινωνίας και αφ ετέρου η προστασία της από την καραδοκούσα αγριότητα, έχουμε μπερδευτεί. Γιατί ψάχνουμε κάτι να πιαστούμε, κι αυτό το κάτι, δεν υπάρχει πια…

Από την εποχή του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» μέχρι σήμερα, τα συνθήματα της πλάνης, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, είχαν καθοριστικό ρόλο στην παρακμή μας. Μας άρεσε να τα λέμε, μας άρεσε να τα ακούμε, μας ερέθιζαν αφάνταστα, είχαμε μαζί τους μια σχεδόν πορνογραφική σχέση.

Επηρέασαν καθοριστικά την ταυτότητά μας, την ψυχή μας, την ιδιοσυγκρασία μας, τον τρόπο που σκεπτόμαστε, που δρούμε, τον τρόπο που βλέπουμε το κοινό καλό, τις υποχρεώσεις μας απέναντι στο σύνολο, την κοινωνία, τους νόμους και τους θεσμούς μας που γίνανε κουρέλι και που έτσι φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, τα συνθήματα μας έκαναν αυτό που σήμερα είμαστε… Γιατί μας έμαθαν να θέλουμε να ζούμε στο σκοτάδι του ψέματος, τελικά, τα πληρώσαμε με την ελευθερία της σκέψης και της συνείδησής μας, που ενταφιάστηκαν υπό το βάρος τους. Και σκέπτομαι με συνθήματα, σημαίνει δεν σκέπτομαι…

Τα συνθήματα γίνανε ο κόσμος μας: γιατί είναι εύκολα, γιατί μας βγάζουν από την ευθύνη, τη δική μας, την ατομική, ή της ομάδας που ανήκουμε, γιατί καταγγέλλουν τους άλλους και εμάς μας αφήνουν στο απυρόβλητο, γιατί δίνουν ηθικό περίβλημα στις πιο ανήθικες διαθέσεις, γιατί είναι σε θέση να καταποντίσουν τη λογική και να νομιμοποιήσουν τα πάντα. Τελικά, γιατί μας μετατρέπουν στον όχλο, στην αρένα που θέλουμε να είμαστε χωρίς κανόνες, χωρίς αξίες… Ή, τουλάχιστον, στην αρένα που θέλαμε, μέχρι που καταλάβαμε την πραγματικότητα: ότι οι πόρτες κατέβηκαν και ότι κλειδωθήκαμε για τα καλά μέσα με τα λιοντάρια…

Πριν από τις κάθε είδους απάτες, διαφθορές ή παραποιήσεις στοιχείων, χτίστηκε στην Ελλάδα ένα αξιακό σύστημα που όλα αυτά όχι απλώς τα επέτρεπε, αλλά, επί της ουσίας, τα επικροτούσε. Πάνω σε αυτό το υπόστρωμα γίνανε όλα τα άλλα. Κι από όλα τα συνθήματα, ένα είναι εκείνο που τα λέει όλα για το που έφτασε αυτός ο τόπος: «κανείς θεσμός, μόνο ο λαός»

Υ.Γ.: Σαν σήμερα, πριν από εννέα χρόνια, το 2002 ήταν η τελευταία μέρα κυκλοφορίας και ισχύος της Δραχμής. Τώρα, για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, τι να πει κανείς…


gmalouchos@tovima.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk