Η λογική τού «άσπρου – μαύρου»

Το Σκοπιανό είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερα φορτισμένο. Επί μια 20ετία ταλαιπωρεί την ελληνική εξωτερική πολιτική, δημιουργώντας προσκόμματα στην άσκηση της βαλκανικής της πτυχής. Και την ίδια στιγμή προκαλεί διχασμό μεταξύ «μακεδονομάχων» και μη. Στη λογική του «άσπρου- μαύρου», η Ελλάδα πρέπει να καταγάγει νίκη περιφανή με αντάλλαγμα να ανοίξει τον δρόμο της ευρωατλαντικής προοπτικής των Σκοπίων. Η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα αποδεχόμενη τη σύνθετη ονομασία, προσφέροντας στα Σκόπια τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τον όρο «Μακεδονία».

Η λογική τού «άσπρου – μαύρου» | tovima.gr

Το Σκοπιανό είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερα φορτισμένο. Επί μια 20ετία ταλαιπωρεί την ελληνική εξωτερική πολιτική, δημιουργώντας προσκόμματα στην άσκηση της βαλκανικής της πτυχής. Και την ίδια στιγμή προκαλεί διχασμό μεταξύ «μακεδονομάχων» και μη. Στη λογική του «άσπρου- μαύρου», η Ελλάδα πρέπει να καταγάγει νίκη περιφανή με αντάλλαγμα να ανοίξει τον δρόμο της ευρωατλαντικής προοπτικής των Σκοπίων.

Η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα αποδεχόμενη τη σύνθετη ονομασία, προσφέροντας στα Σκόπια τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τον όρο «Μακεδονία». Αυτό ερμηνεύεται από ορισμένους ως βάση για να υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα έκανε ό,τι ήταν να κάνει. Από εδώ και πέρα αρκεί να στυλώσει τα πόδια, αναμένοντας τη σκοπιανή υποχώρηση. Αυτή συμπυκνώνεται σε δύο βασικά σημεία. Πρώτον, στην αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας. Δεύτερον, στο να μην ονομάζεται η γλώσσα και η εθνότητα των Σκοπιανών «μακεδονική».

Πριν από όλα, καλό θα ήταν να αναρωτηθεί κανείς πώς θα αντιδρούσε οποιαδήποτε χώρα (π.χ. η Ελλάδα) αν μια άλλη της ζητούσε επιμόνως να αλλάξει το συνταγματικό της όνομα. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι δεν θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο, διότι θα συνιστούσε ευθεία παρέμβαση στις εσωτερικές της υποθέσεις. Η Αθήνα πρέπει λοιπόν να σκεφτεί και ρεαλιστικά. Να θέσει- και δημοσία- ερωτήματα όπως το τι σημαίνει ο χαρακτηρισμός erga omnes. Αν σημαίνει «έναντι όλων», είναι δυνατόν την ίδια στιγμή να σημαίνει και «για κάθε χρήση»;

Μήπως αντί για αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας θα αρκούσε μια περιορισμένη αναθεώρηση με την οποία η σκοπιανή ηγεσία θα κατοχύρωνε ότι η οποιαδήποτε νέα ονομασία θα αφορά όλες τις διεθνείς χρήσεις; Αυτή θα ήταν μια εξέλιξη η οποία θα βοηθούσε την Αθήνα να περάσει μια λύση στην ελληνική κοινή γνώμη. Φυσικά υπάρχει και ένα όριο ως το οποίο ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να φανεί εποικοδομητικός. Αν είχε να διαλέξει μεταξύ ευελιξίας στο Σκοπιανό και κυβερνητικής σταθερότητας, λογικά θα επέλεγε το δεύτερο. Και τούτο πρέπει να καταστεί σαφές στον κ. Γκρούεφσκι.

Στο ζήτημα της εθνότητας και της γλώσσας, η καραμέλα ότι στο πλαίσιο του ΟΗΕ συζητάμε μόνο για το όνομα ουδέναν πείθει. Κρίνοντας από τις δηλώσεις του κ. Γκρούεφσκι, αποτελεί για αυτόν μείζον ζήτημα. Και φαίνεται ότι έχει σε αυτό την κατανόηση και της αμερικανικής πλευράς. Αρα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τίθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα απαιτηθεί φαντασία για την υπέρβασή του.

Το ορόσημο του Νοεμβρίου πλησιάζει. Η ΕΕ και οι Αμερικανοί πιέζουν. Και όλοι παίζουν με τον χρόνο. Τα Σκόπια, για να στραφεί η πίεση προς την Αθήνα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου για να λύσει ένα χρονίζον ζήτημα και να αποφύγει τις πιέσεις. Οι «μεγάλοι παίκτες» για να σφραγίσουν τα ανοικτά μέτωπα στη Βαλκανική. Απαιτείται λοιπόν ψυχραιμία και καλή προετοιμασία της κοινής γνώμης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk