γνωμη

Η μεγάλη απειλή

«Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξαμε, για άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε» τραγουδούσε πριν από δυο δεκαετίες ο Διονύσης Σαββόπουλος, εκφράζοντας κατά τρόπο επιτυχημένο τις αγωνίες εκείνης της τόσο ρευστής μεταβατικής περιόδου. Η Ιστορία δικαίωσε με το παραπάνω τον ποιητή και τραγουδιστή. Είκοσι χρόνια ζάχαρη πέρασε η χώρα μας, πηδώντας εκείνον τον δύσκολο χειμώνα του 1989. Ζορίστηκε στην αρχή, αλλά επέζησε χρεών, ελλειμμάτων και σκανδάλων και έφθασε να ευημερήσει και να απολαύσει μέρες ευφορίας έως και απόλυτης κραιπάλης.

«Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξαμε, για άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε» τραγουδούσε πριν από δυο δεκαετίες ο Διονύσης Σαββόπουλος, εκφράζοντας κατά τρόπο επιτυχημένο τις αγωνίες εκείνης της τόσο ρευστής μεταβατικής περιόδου.

Η Ιστορία δικαίωσε με το παραπάνω τον ποιητή και τραγουδιστή.

Είκοσι χρόνια ζάχαρη πέρασε η χώρα μας, πηδώντας εκείνον τον δύσκολο χειμώνα του 1989. Ζορίστηκε στην αρχή, αλλά επέζησε χρεών, ελλειμμάτων και σκανδάλων και έφθασε να ευημερήσει και να απολαύσει μέρες ευφορίας έως και απόλυτης κραιπάλης. Τώρα μπορεί να πει κανείς ότι ξαναζούμε κρίση ανάλογη, μάλλον χειρότερη, σίγουρα πιο διευρυμένη και ίσως απολύτως διαδεδομένη.

Δεν υπάρχει ζώνη που να έχει μείνει ανεπηρέαστη από την τρέχουσα οικονομική κρίση. Ολοι οι κλάδοι. Από τη χαλυβουργία, τις κατασκευές και την οικοδομή ως τις μεταφορές, το εμπόριο, τον τουρισμό, την εστίαση και την ενημέρωση πλήττονται από την ύφεση και την κάμψη της ζήτησης, χάνουν συνεχώς έσοδα, αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας, απειλούνται με υπερχρέωση, κινδυνεύουν στην κυριολεξία να «σκάσουν» και να συμπαρασύρουν σε δίνη καταστροφής και το απομονωμένο από τις διεθνείς αγορές τραπεζικό σύστημα. Οσοι παρακολουθούν από κοντά την εγχώρια επιχειρηματική αγορά γνωρίζουν ότι στους επόμενους έξι μήνες θα κριθούν σχεδόν τα πάντα.

Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, αν αφεθεί στην τύχη του, θα υποχρεωθεί σε άναρχη αναδιάρθρωση, οι πιο ευάλωτες και οι πιο εξασθενημένες επιχειρήσεις θα συρρικνωθούν, θα πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί ή θα κλείσουν μεταφέροντας πρωτοφανείς επισφάλειες και απίστευτα βάρη στις τράπεζες. Αυτές με τη σειρά τους, προκειμένου να διασωθούν, θα αναγκαστούν να πωλήσουν μερίδια και κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία που με κόπο απέκτησαν στο εξωτερικό ή θα υποχρεωθούν σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου με εξευτελιστικούς όρους, προσφέροντας στους ξένους τη δυνατότητα να κυριαρχήσουν στην εσωτερική τραπεζική αγορά και κατ΄ επέκταση σε ολόκληρη την οικονομία. Για να μη συμβεί λοιπόν κάτι τέτοιο, για να αποτραπεί το ενδεχόμενο μιας άναρχης, χωρίς αρχές και κανόνες, αναδιάρθρωση, χρειάζονται συνεννοήσεις, επιμέρους συμφωνίες, ευρύτερες συναινέσεις και βεβαίως κουλτούρα διαλόγου μεταξύ των πολλών εμπλεκομένων επιχειρηματικών και κοινωνικών δυνάμεων. Τραπεζίτες, επιχειρηματίες, έμποροι, επαγγελματίες, συνδικαλιστές και εργαζόμενοι έχουν πολύ σοβαρούς λόγους να αποτρέψουν μια βίαιη αναδιάρθρωση.

Δεν μένει λοιπόν παρά να κάτσουν σε ένα τραπέζι διαλόγου, με σκοπό να συνδιαμορφώσουν ένα κοινό σχέδιο σωτηρίας του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, που θα ξεπερνά τους όρους του μνημονίου και θα δημιουργεί πραγματικό περιβάλλον ανασυγκρότησης.

Μόνο έτσι θα τον πηδήξουμε τούτον τον χειμώνα. Και αν όντως συμβεί, ο Διονύσης ίσως μας χαρίσει δύο και τρεις δεκαετίες αυτή τη φορά.

akarakousis@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk