Θωμάς Μοσχόπουλος «Εφέτος θα παίξω με κούκλες»

Με το αγαπημένο του είδος, που λέγεται θέατρο για παιδιά, ο Θωμάς Μοσχόπουλος επιστρέφει στη Μικρή Πόρτα και μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου ετοιμάζουν τη νέα τους δουλειά με τίτλο «Ο τυχερός στρατιώτης». Ενα παραμύθι, ή καλύτερα ένας ρωσικός μύθος, βρίσκονται στην αφετηρία της ιδέας που ξεκίνησε και δουλεύεται κατά τη διάρκεια των προβών από όλους μαζί- δημιουργούς και ηθοποιούς. «Δεν χρειάζεται να έχεις παιδιά για να κάνεις θέατρο γι΄ αυτά» λέει ο σκηνοθέτης προσδοκώντας να μου εξηγήσει τη ρίζα της αφοσίωσής του στο είδος.

Με το αγαπημένο του είδος, που λέγεται θέατρο για παιδιά, ο Θωμάς Μοσχόπουλος επιστρέφει στη Μικρή Πόρτα και μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου ετοιμάζουν τη νέα τους δουλειά με τίτλο «Ο τυχερός στρατιώτης». Ενα παραμύθι, ή καλύτερα ένας ρωσικός μύθος, βρίσκονται στην αφετηρία της ιδέας που ξεκίνησε και δουλεύεται κατά τη διάρκεια των προβών από όλους μαζί- δημιουργούς και ηθοποιούς. «Δεν χρειάζεται να έχεις παιδιά για να κάνεις θέατρο γι΄ αυτά» λέει ο σκηνοθέτης προσδοκώντας να μου εξηγήσει τη ρίζα της αφοσίωσής του στο είδος. «Στην ουσία όταν ασχολείσαι με τα παιδιά ασχολείσαι με τα παιδικά σου κομμάτια.Σκέφτομαι ότι είναι καλύτερα να μην ταυτίζεσαι με τους μικρούς θεατές,αλλά να κρατάς μια μικρή απόσταση.Είναι όπως όταν διαβάζεις από πολύ κοντά και δεν βλέπεις καλά τα γράμματα» λέει ύστερα από μια ακόμη πρόβα και συνεχίζει: «Τελικά σκέφτομαι ότι και η λειτουργία που έχω εγώ για το θέατρο μέσα μου έχει να κάνει με μια λειτουργία παιχνιδιού.Ετσι γνώρισα το θέατρο και έτσι συνδέομαι.Και αυτό δεν έχει να κάνει με την αντικειμενική γνώση που έχεις για ένα παιδί αλλά με την αθωότητα που αυτό κουβαλά.Και αυτή αναζητώ.Οπως αναζητώ την καθαρότητα… Αλλωστε οι παραστάσεις που κάνουμε με την Ξένια είναι,όπως επισημαίνει πάντα η ίδια, και για παιδιά.Λειτουργείςίσως πιο επιστημονικά, βάζεις τον εαυτό σου σε μια απόσταση και δεν εμπλέκεσαι συναισθηματικά.Πιστεύω ότι είναι καλό να μην έχεις τη συναισθηματική εμπλοκή που έχει ο γονιός με το θέμα, γιατί έτσι ίσως χάσεις την ψυχραιμία σου».

Μια αλληγορία για την ιστορία ενός ανθρώπου που για να ξεπεράσει τον φόβο του νομίζει ότι φθάνει σε μια αίσθηση παντοδυναμίας και ότι θα ξεγελάσει ακόμη και τον θάνατο… «Μόνο που ο θάνατος δεν ξεγελιέται» μονολογεί. Για μια ακόμη φορά, ο Θω μάς Μοσχόπουλος γράφει μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου και όλοι μαζί με τον εξαμελή θίασο εξελίσσουν τη γραφή στις πρόβες. «Πρόκειται για μια καταπληκτική ιστορία,για την οποία έπρεπε να αναζητηθούν λύσεις ώστε να αντιμετωπισθούν οι δυσκολίες.Χρησιμοποιήθηκαν λοιπόν κούκλες:τρεις κούκλες και έξι ηθοποιοί, που άλλοτε κινούν τις κούκλες και άλλοτε παίζουν ρόλους». Ενας στρατιώτης που γυρίζει από τον πόλεμο είναι ο βασικός ήρωας της ιστορίας. Μη μπορώντας να ξαναβρεί το χωριό του, είτε γιατί αυτό καταστράφηκε είτε γιατί ο ίδιος χάθηκε, πηγαίνει λοιπόν στην πόλη όπου όλοι τον υποδέχονται με τιμές. Κάποια στιγμή, παίζοντας χαρτιά, νομίζει ότι ξεγελάει τον Διάβολο και τότε αποκτά μια δύναμη με την οποία θεωρεί ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. «Αλλά τότε συντελείται μια μικρή ύβρις…» εξηγεί ο σκηνοθέτης που επισημαίνει ότι «το έργο έχει ένα φιλοσοφικά διδακτικό χαρακτήρα,μια επική λειτουργία και απευθύνεται σε ευρύ,το ευρύτερο ίσως ως τώρα,κοινό της Μικρής Πόρτας, ξεκινώντας από την ηλικία των 4 ετών… Τόσο πρακτικά όσο και σε ύφος είναι η πιο ψαγμένη παράσταση.Κυρίως λόγω θιάσου» λέει και αναφέρεται στην Αννα Μάσχα, στον Αργύρη Ξάφη, στον Κώστα Μπερικόπουλο, στην Αννα Καλαϊτζίδου, στον Σωκράτη Πατσίκα και στον Βαγγέλη Χατζηνικολάου . Μαζί με τους ηθοποιούς δοκιμάζουν πολλά και φθάνουν στα άκρα.

Μέρος της ομάδας του μεγάλου θιάσου του Αμόρε που έκλεισε πριν από δυόμισι χρόνια, ο θίασος συνεχίζει να δουλεύει με τον Θωμά Μοσχόπουλο, «σαν να μην πέρασε μια μέρα….». «Ξέρεις με τι χαρά δουλεύω, με τι χαρά δουλεύουμε όλοι μαζί;Η επικοινωνία με καινούργιους ηθοποιούς είναι πάντα ενδιαφέρουσα αλλά σου βάζει και μερικά φρένα. Τώρα με τα παιδιά δεν βάζω κανένα φρένο.Ο θίασος φτιάχθηκε μέσα σε λίγα λεπτά,όταν εγώ τους ανακοίνωσα ότι θα κάνω μόνο παιδικό,οπότε τους πρότεινα να αναζητήσουν δουλειά…Και τότε είπαν όλοι μαζί “ερχόμαστε μαζί σου!..”. Ρισκάρω και υφολογικά πράγματαστην πρόβα γιατί όπως καταλήγω,όλα τα πράγματα που με έχουν πάει πιο μπροστά στη δουλειά μου ξεκινούσαν από το παιδικό- σαν αν ήταν και να είναι εκεί το εργαστήριό μου. Και αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί ο θεατής δεν έρχεται με προκατασκευασμένη την εικόνα.Δεν ξέρει τίποτε.Αν αυτό λειτουργήσει στο παιδί, θα λειτουργήσει και στους άλλους, τους γονείς,τους δασκάλους» .

«ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΓΙΑ ΝΟΡΒΗΓΙΑ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΤΟ ΣΟΥΔΑΝ»

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος και η κούκλα του «Τυχερού στρατιώτη»

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος ξέρει ότι έμαθε και μαθαίνει πολλά από το παιδικό θέατρο,όπως και από την πρόσφατη εμπειρία του στην ελεύθερη αγορά,σε συνεργασία με την Ελληνική Θεαμάτων: «Μια τεράστια παρεξήγηση συνέβη πέρυσι,χωρίς κακές προθέσεις.Εχω κάνει πολλές διαπιστώσεις,πικρές ή γλυκές,αλλά επειδή είναι ακόμη εν τω γίγνεσθαι,δεν έχω καταλήξει.Το σίγουρο είναι ότι διαπίστωσα πως ό,τι είναι καλό για μένα δεν είναι και για τους άλλους. Και μιλάω για εσωτερικές διεργασίες και με τους ανθρώπους που συνεργάστηκα.Η κίνηση προς το κοινό ήταν μια λάθος σχεδιασμένη κίνηση, γιατί είχε αλλιώς φτιαχθεί από την αρχή.Δεν διάλεξα το θέατρο Αλίκη,βρέθηκα στο Αλίκη.Ούτε τα έργα τα διάλεξα για εκεί.Ξεκίνησα να πάω στη Νορβηγία και βρέθηκα στο Σουδάν.Μαζί μου είχα χειμωνιάτικα…Τουλάχιστον το αεροπλάνο δεν έπεσε» προσθέτει ενώ τονίζει ότι ο χώρος «παίζει μεγάλο ρόλο στην παράσταση». Οσο για τις ευθύνες,«κάποιοι δεν άντεξαν.Αλλά όχι,δεν προδόθηκα από συνεργάτες.Απλώς κατάλαβα ότι όταν αλλάζουν τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν όλοι σε αυτό.Για μένα έπαιξε ρόλο το γεγονός να μη μείνουν και άνθρωποι χωρίς δουλειά,τους οποίους είχα κλείσει μήνες νωρίτερα».Πάντως αν γυρνούσε τον χρόνο πίσω,«αν ήξερα ότι θα παίζαμε στο Αλίκη,μπορεί να μην έλεγα “ναι”»,λέει σήμερα «όχι γιατί είχε προβλήματα με την εταιρεία παραγωγής,την Ελληνική Θεαμάτων,αλλά γιατί όλα είχαν σχεδιασθεί διαφορετικά.Η “Δωδέκατη νύχτα” του Σαίξπηρ και το “Τι είδε ο υπηρέτης” του Τζο Ορτον επρόκειτο να ανέβουν στις δύο σκηνές του καινούργιου θεάτρου με το όνομα Π (Πειραιώς και Περσεφόνης) που θα λειτουργούσε από πέρυσι.Οι εργασίες στο θέατρο δεν προχώρησαν- η ολοκλήρωσή του παραμένει σε εκκρεμότητα- οπότε οι δύο παραγωγές που αρχικά είχε αποφασιστεί να μεταφερθούν στον χώρο της Πειραιώς 260,στο Φεστιβάλ,κατέληξαν στο θέατρο Αλίκη της οδού Αμερικής».

Τελικά εφέτος θα επαναληφθεί μόνον το «Τι είδε ο υπηρέτης»,στο θέατρο Χορν- μια που η διανομή στο σαιξπηρικό έργο θα έπρεπε να αλλάξει ριζικά,λόγω άλλων υποχρεώσεων των ηθοποιών.Πού καταλήγει; «Η έννοια της ομάδας δεν υφίσταται με όλους» είναι ένα πρώτο συμπέρασμα.«Με κάποιους είναι θαυμαστό αυτό που συμβαίνει,με κάποιους άλλους όχι.Φυσικό είναι να βλέπει ο καθένας διαφορετικά τα πράγματα.Στο κάτω κάτω είναι πολύ αλαζονικό να θέλεις όλοι οι άλλοι να είναι προέκταση του εαυτού σου».

«Ο τυχερός στρατιώτης» της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου στο θέατρο Πόρτα.

Σκηνογραφία Ελλη Παπαγεωργακο- πούλου, μουσική Κορνήλιος Σελαμσής, κίνηση Χρήστος Παπαδόπουλος.

Στο Θέατρο Πόρτα, πρεμιέρα στα μέσα Νοεμβρίου 2010.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk