Η σκληρή πραγματικότητα

Σε ομιλία του στο Μιλγουόκι την περασμένη Δευτέρα, ημέρα κατά την οποία οι Αμερικανοί τιμούν την «Ημέρα Εργασίας»- αφού, ως γνωστόν, στις ΗΠΑ δεν εορτάζεται η εργατική Πρωτομαγιά-, ο Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε συγγνώμη από την κοινή γνώμη για την αναποτελεσματικότητα των μέτρων αναφορικά με την τόνωση της απασχόλησης στο πλαίσιο του «stimulus package». Δεν ζήτησε όμως συγγνώμη, και κυρίως δεν παρουσίασε νέα μέτρα, για το γεγονός ότι μία στις έξι αμερικανικές οικογένειες, σύμφωνα με έρευνα για λογαριασμό της «USΑ Τoday», στηρίζονται πλέον στην κυβερνητική βοήθεια για να επιβιώσουν.

Η σκληρή  πραγματικότητα | tovima.gr

Σε ομιλία του στο Μιλγουόκι την περασμένη Δευτέρα, ημέρα κατά την οποία οι Αμερικανοί τιμούν την «Ημέρα Εργασίας»- αφού, ως γνωστόν, στις ΗΠΑ δεν εορτάζεται η εργατική Πρωτομαγιά-, ο Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε συγγνώμη από την κοινή γνώμη για την αναποτελεσματικότητα των μέτρων αναφορικά με την τόνωση της απασχόλησης στο πλαίσιο του «stimulus package». Δεν ζήτησε όμως συγγνώμη, και κυρίως δεν παρουσίασε νέα μέτρα, για το γεγονός ότι μία στις έξι αμερικανικές οικογένειες, σύμφωνα με έρευνα για λογαριασμό της «USΑ Τoday», στηρίζονται πλέον στην κυβερνητική βοήθεια για να επιβιώσουν.

Η σταθερά υψηλή ανεργία (πάνω από 9% επί 16 συνεχείς μήνες) δεν είναι το μόνο πρόβλημα των αμερικανών φτωχών- και πολύ περισσότερο των εκατομμυρίων «νεόπτωχων», οι οποίοι από την ασφάλεια της μεσαίας τάξης βρέθηκαν να κοιμούνται στα αυτοκίνητα και στα «τρέιλερ παρκ», σε τροχόσπιτα και σκηνές: μόνο φέτος οι κατασχέσεις κατοικιών από τις τράπεζες αναμένεται να ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο. Οι δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες σε ομοσπονδιακό, πολιτειακό και τοπικό επίπεδο, λόγω της κρίσης, αλλά και οι μειώσεις που παρατηρούνται στις αμοιβές τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα έχουν οδηγήσει δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς σε πλήρη ανέχεια.

Κρατικά κουπόνια
Πάνω από 40 εκατομμύρια (50% περισσότεροι από ό,τι πριν από δύο χρόνια) αγοράζουν φαγητό με κρατικά κουπόνια, ενώ περίπου 10 εκατομμύρια λαμβάνουν επιδόματα ανεργίας- τέσσερις φορές περισσότεροι από ό,τι το 2007, ενώ 4,4 εκατομμύρια φυτοζωούν, παίρνοντας επιδόματα πρόνοιας. Ακόμη και στις μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη η μέση αμοιβή των απλών εργαζομένων υποχώρησε την τελευταία τριετία κατά 10,4%, στα 472 δολάρια την εβδομάδα, ενώ η μέση αμοιβή των στελεχών επιχειρήσεων αυξήθηκε κατά 11%- σύμφωνα με τους «Νew Υork Τimes», όπου σημειώνεται ότι στην εν λόγω πόλη τα 472 δολάρια την εβδομάδα είναι «πολύ κοντά στην απόλυτη ένδεια» για τετραμελή οικογένεια.

Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής των ΗΠΑ (ΕΡΙ) η βασική παρενέργεια της υψηλής ανεργίας είναι πως και όσοι βρίσκουν δουλειά συμφωνούν να εργαστούν με «μισθούς φτώχειας» και φυσικά υπό χειρότερες συνθήκες. Η ίδια απώλεια εισοδήματος και κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων ισχύει και για εκατομμύρια ανθρώπους που παρέμειναν στις δουλειές τους- αλλά αναγκάστηκαν να «προσαρμοστούν» στις όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις των εργοδοτών τους, γνωρίζοντας πως ατελείωτη στρατιά ανέργων διεκδικεί τη θέση τους.

Ταξικές διαστάσεις
Ενδιαφέρον στοιχείο, που δείχνει και τις πραγματικές- ταξικές- διαστάσεις όσων κοσμοϊστορικών, σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, συμβαίνουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είναι ότι οι αμερικανοί διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων που αμείφθηκαν με υψηλά ποσά το 2009 ήταν, όλως τυχαίως, αυτοί που διέταξαν τις μεγαλύτερες μαζικές απολύσεις εργαζομένων. Συγκεκριμένα οι 50 διευθύνοντες σύμβουλοι (CΕΟ) που πέρυσι απέλυσαν από κοινού 531.363 εργαζομένους αποζημιώθηκαν συνολικά για τους κόπους τους με 598 εκατ. δολάρια, δηλαδή με σχεδόν 12 εκατ. δολάρια ο καθένας!

Η μελέτη του «Ιnstitute for Ρolicy Studies», που φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Η υπερβολή των στελεχών το 2010: οι αμοιβές των διευθυντών και η Μεγάλη Υφεση», σημειώνει πως από τις 50 επιχειρήσεις οι 36 (72% επί του συνόλου) προχώρησαν στις απολύσεις παρά την αύξηση των κερδών τους και ότι συνολικά οι 50 εταιρείες-«ηγέτιδες των απολύσεων» («layoff leaders») σημείωσαν αύξηση κερδών της τάξεως του 44%! Οσο για τη σχέση μεταξύ της αμοιβής του μέσου CΕΟ και του μέσου εργαζομένου, αυτή έχει οδηγηθεί πλέον σε 260 προς 1, από περίπου 30 προς 1 το 1980.

Ας κλείσουμε με τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο Φρεντ Χάσαν, διευθυντής της φαρμακευτικής εταιρείας ScheringΡlough, απέλυσε 16.000 εργαζομένους μετά τη συμφωνία συγχώνευσης με την εταιρεία-κολοσσό των φαρμάκων Μerck. Σε αντάλλαγμα τιμήθηκε με ένα «χρυσό αλεξίπτωτο» 33 εκατ. δολαρίων, ώστε μαζί με τις «κανονικές» ετήσιες απολαβές του, οι οποίες με τα διάφορα μπόνους ανήλθαν σε 17 εκατ. δολάρια, να «τσεπώσει» 50 εκατ. δολάρια- και να πιάσει αμέσως δουλειά στην Βausch & Lobe. Ο Γουίλιαμ Γουέλντον της Johnson & Johnson, που απέλυσε 9.000 εργαζομένους, πήρε πέρυσι αύξηση- 25,6 εκατ. δολάρια αντί 23 εκατ. δολαρίων το 2008. Και ο διευθυντής της Ηewlett-Ρackard Μαρκ Χερντ απέλυσε πέρυσι επιπλέον 6.400 υπαλλήλους, αφού τον Σεπτέμβριο του 2008 είχε απολύσει περί τους 24.600- και αμείφθηκε για αυτό με 24,2 εκατ. δολάρια!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk