ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η ζωή στον πεζόδρομο

Ακολουθώντας μια νοητή γραμμή από τη Φωκίωνος Νέγρη, φθάνοντας στη Βουκουρεστίου και από εκεί στην Ερμού και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πέρα από τη χαρτογράφηση των όποιων «οάσεων πρασίνου και χαλάρωσης», προκύπτει και το ψυχογράφημα μιας πόλης που μπορεί να μην κοιμάται ποτέ, σίγουρα όμως δείχνει όλο και πιο πολύ αγουροξυπνημένη. Τα περασμένα μεγαλεία της αλλοτινής ξακουστής συνοικίας των Πατησίων έδωσαν τη θέση τους στο εμπορικό δαιμόνιο των μεταναστών και οι γύρω πολυκατοικίες είναι γεμάτες από «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται» καθώς οι ιδιοκτήτες αναζητούν πιο «in» περιοχές.

Ακολουθώντας μια νοητή γραμμή από τη Φωκίωνος Νέγρη, φθάνοντας στη Βουκουρεστίου και από εκεί στην Ερμού και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πέρα από τη χαρτογράφηση των όποιων «οάσεων πρασίνου και χαλάρωσης», προκύπτει και το ψυχογράφημα μιας πόλης που μπορεί να μην κοιμάται ποτέ, σίγουρα όμως δείχνει όλο και πιο πολύ αγουροξυπνημένη. Τα περασμένα μεγαλεία της αλλοτινής ξακουστής συνοικίας των Πατησίων έδωσαν τη θέση τους στο εμπορικό δαιμόνιο των μεταναστών και οι γύρω πολυκατοικίες είναι γεμάτες από «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται» καθώς οι ιδιοκτήτες αναζητούν πιο «in» περιοχές. Η Βουκουρεστίου χαρίζει την ψευδαίσθηση του πλούτου, λες και η οικονομική κρίση δεν μας άγγιξε.

Στον αντίποδά της, η Ερμού περιθάλπει την πιο μαζική κατανάλωση, με τους πλανόδιους πωλητές να παζαρεύουν τσάντες-«μαϊμούδες», εξαδέλφες των αυθεντικών που βρίσκεις σε απλησίαστες τιμές στη Βουκουρεστίου. Σε άλλο μήκος κύματος, τέλος, η Αρεοπαγίτου ενσαρκώνει μια Αθήνα η οποία πασχίζει να δείξει το καλύτερο πρόσωπό της στους ξένους. Και τα καταφέρνει… Μια βόλτα στην πόλη με τα παράδοξα, την οικονομική μιζέρια, την καπνοαπαγόρευση και άλλα θέματα της καθημερινότητας να είναι καλά χαραγμένα στα πλακόστρωτα μονοπάτια της…

ΦΩΚΙΩΝΟΣ NΕΓΡΗ: Η μετάλλαξη
Στις δεκαετίες του ΄50 και ΄60 ήταν μια αρχοντική συνοικία η οποία αποτελούσε κοσμικό κέντρο της πόλης, αλλά και μια από τις πιο ακριβές περιοχές της Αθήνας. Σήμερα «η Φωκίωνος Νέγρη έγινε Φωκίωνος Νέγρων και ο πεζόδρομος πρεζόδρομος» σύμφωνα με το διόλου φιλάνθρωπο σύνθημα που διαβάσαμε σε τοίχο της αθηναϊκής πλατείας. Καταστηματάρχες της περιοχής έσπευσαν να επιβεβαιώσουν ότι οι Ελληνες αποτελούν μειονότητα πλέον στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης. « Τις πρωινές και απογευματινές ώρες, τηρουμένων των αναλογιών, εδώ είναι χαρά Θεού. Εχουμε σιντριβάνι,αρκετό πράσινο, καφετέριες,τα παιδιά μας μπορούν να παίξουν με άνεση και να κάνουν ποδήλατο. Αργά τη νύχτα όμωςδεν είναι και το ασφαλέστερο σημείο του κόσμου » λέει η κυρία Αντα Βασιλειάδου, μητέρα δύο παιδιών και κάτοικος στη Φωκίωνος Νέγρη « από τότε που τα ενοίκια ήταν απλησίαστα εδώ ». Και όσο τα παιδιά παίζουν ανέμελα, η… πειρατεία συνεχίζει να σκοτώνει τη μουσική και να βάζει λουκέτο στα DVD clubs, με τους μετανάστες να πουλούν την πραμάτεια τους. Τις τελευταίες ημέρες, το μεγαλύτερο σουξέ έχει η κόπια της ταινίας «Ιnception» και μια συλλογή με καλοκαιρινά χιτ, όπως μας πληροφορούν. Η «ταρίφα» εξακολουθεί να είναι τα 5 ευρώ, πολλοί όμως τους πιάνουν στο φιλότιμο και κατεβάζουν την τιμή στα μισά. «Κρίση, κρίση!» λένε χαμογελώντας στους επίδοξους αγοραστές κάνοντας τον βραχνά της εποχής να μοιάζει με χαρωπό ραπάρισμα.

Ξέρετε ότι: Το ζαχαροπλαστείο «Σελέκτ»,στη γωνία Φωκίωνος Νέγρη και Επτανήσου,διάσημο για το περίφημο παγωτό Σικάγο,ήταν στέκι με θαμώνες τον Νίκο Τσιφόρο, τον Αλέκο Σακελλάριο, τη Σοφία Βέμπο, τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Νίκο Σταυρίδη.

ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ: Μια τσάντα όσο τρεις μισθοί

Και ενώ ο λαός εκπροσωπείται επάξια στη Φωκίωνος, το Κολωνάκι κόβει βόλτες στη Βουκουρεστίου, πεζόδρομο που μοιάζει με παράλληλο σύμπαν στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. « Το πιο ανησυχητικό είναι όταν δεν υπάρχουν καν οι τιμές στη βιτρίνα.Τότε καταλαβαίνεις ότι μια τσάντα κοστίζει όσο και έναςκαι δύο και τρεις ολόκληροι μισθοί! » μας είπε η κυρία Νατάσα Καλαϊτζίδου, σπεύδοντας αμέσως μετά να μας διαβεβαιώσει ότι ανήκει σε εκείνους που « απλώς κοιτάζουν ». Την ίδια στιγμή ο πεζόδρομος αποκτά νέο χρώμα μιας και οι υπάλληλοι από τις γύρω τράπεζες, δικηγορικά γραφεία και καταστήματα ξεχύνονται έξω για να καπνίσουν μετά τα πρόσφατα μέτρα της απαγόρευσης. Και φυσικά, μέσα στη στυλιζαρισμένη χλιδή με τις πανάκριβες φίρμες και τις καλοντυμένες κυρίες που ακροβατούν στα ψηλοτάκουνα σαν σε πασαρέλα, δεν λείπουν οι αντιθέσεις όταν διασχίζεις την Πανεπιστημίου και φθάνεις στο «από κάτω» σημείο της Βουκουρεστίου: εκεί βρίσκουν απάνεμο λιμάνι οργανοπαίχτες και επαίτες, που μοιάζουν να λένε στους λαχειοπώλες που στέκονται παραδίπλα: «Ποιος έχασε την τύχη του για να τη βρούμε εμείς;».

Ξέρετε ότι: Η οδός πήρε το όνομά της από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η οποία υπογράφηκε στις 10 Αυγούστου 1913 και σφράγισε το τέλος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου.

ΕΡΜΟΥ:Λωρίδα υπερκατανάλωσης

Δεκατρία χρόνια μετά τη δημιουργία του, ο πεζόδρομος αυτός προσφέρει ίσως την καλύτερη εικονογράφηση της καταναλωτικής μανίας… διπλής κατευθύνσεως, αφού κόσμος πάει κι έρχεται εκ δεξιών και εξ αριστερών χαζεύοντας βιτρίνες και ικανοποιώντας τις όποιες «φυσικές» ή «τεχνητές» ανάγκες για shopping. Καταστήματα υποδημάτων, ρουχισμού, καλλυντικών, λευκών ειδών, αθλητικών είναι τα κυρίαρχα σε αυτή τη λωρίδα υπερκατανάλωσης. « Ε,όλο και κάτι θα βρούμε να πάρουμε- έστω και με 5-10 ευρώ στην τσάντα » σχολιάζει η νεαρή Νατάσα, φοιτήτρια της Γαλλικής Φιλολογίας. Και μέσα στον γενικό πανζουρλισμό, το εμπορικό δαιμόνιο των μεταναστών: «Ελα πάρε, Μαρία…» είναι η πάγια προσφώνηση στις γυναίκες, όπως κι αν τις λένε στην πραγματικότητα. Εκατοντάδες «Μαρίες» λοιπόν καλούνται να αγοράσουν κάθε λογής επώνυμο ή ανώνυμο αξεσουάρ, ρούχο ή υπόδημα. Εξω από τα μαγαζιά ανακαλύπτεις ότι η τελευταία λέξη της μόδας στα καλούδια των μεταναστών είναι οι αποδείξεις, τις οποίες προμηθεύονται από τα γύρω φαγάδικα, καφετέριες κτλ., τις ταξινομούν σε πακετάκια των 120 ευρώ, για παράδειγμα, και τις μοσχοπουλάνε προκειμένου να βγούμε ασπροπρόσωποι στην Εφορία. Η κρίση εμπνέει…

Ξέρετε ότι: Στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.ermou.gr μπορείτε να βρείτε έναν πλήρη οδηγό για όλα τα καταστήματα που εδρεύουν στον εν λόγω δρόμο.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ: Στέκι καλλιτεχνών

Είναι χωρίς αμφιβολία το μέρος όπου θα πας έναν φίλο σου που έχει έλθει από το εξωτερικό και θέλεις πάση θυσία να μην του χαλάσεις την εικόνα που έχει σχηματίσει για την Ελλάδα μέσα από τους τουριστικούς οδηγούς, τις φολκλόρ ταινίες και τα κοντινά πλάνα στην Ακρόπολη.

Εκτός από όαση για τουρίστες και ντόπιους, όμως, αποτελεί και καταφύγιο διαφόρων καλλιτεχνών, οι οποίοι μην έχοντας πού αλλού να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, καταφεύγουν εκεί, χρησιμοποιώντας τον συγκεκριμένο πεζόδρομο ως σκηνή. «Με τα ενοίκια των θεάτρων να είναι απλησίαστα, προτιμούμε να κάνουμε περφόρμανς στο δρόμο και να βασιζόμαστε όχι στην ελεημοσύνη, αλλά στην καλή διάθεση των φιλότεχνων περαστικών» εξηγεί η Αννίτα Δαμάσχη , η οποία αποφοίτησε πρόσφατα από δραματική σχολή. Εδώ η πόλη βρίσκει για λίγο τον παλιό καλό εαυτό της και τον πουλά με κάθε μεγαλοπρέπεια στους «ξένους», μέσα από βόλτες με το τουριστικό τρενάκι, περιπάτους στο πλακόστρωτο, στάση στο Ηρώδειο και φυσικά επίσκεψη στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Στον προαύλιο χώρο του οποίου τείνει να δημιουργηθεί μια δεύτερη Φοντάνα ντι Τρέβι, αφού δεν είναι λίγοι οι τουρίστες οι οποίοι πετούν κέρματα στο αρχαίο πιθάρι που ξεπροβάλλει κάτω απ΄ τα πόδια τους. «Πώς θα γίνει να πηδήξουμε κάτω και να τα μαζέψουμε;» ήταν η ελληνικότατη απορία που ακούστηκε από επισκέπτη. Αρχαίο πνεύμα αθάνατο και νεοελληνικό πνεύμα δαιμόνιο…

Ξέρετε ότι: Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης ήταν δικαστής του Αρείου Πάγου στην αρχαία Αθήνα. Ασπάστηκε τον χριστιανισμό όταν άκουσε το κήρυγμα του Απόστολου Παύλου.

«Η Βουκουρεστίου μού θυμίζει το “Sex and the city”»
ΜΠΛΑΝΚΑ ΤΙΑΝΑ ΜΑΣ,24 ΕΤΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

«Γεννήθηκα στη Μαδρίτη αλλά ερωτεύτηκα την Αθήνα από την πρώτη στιγμή και γι΄ αυτό αποφάσισα να μείνω εδώ. Εχω περπατήσει άπειρες φορές σε αυτά τα σημεία. Η Φωκίωνος Νέγρη μού έκανε εντύπωση γιατί είναι πιο οικογενειακός πεζόδρομος, βλέπεις μαμάδες και παππούδες με τα παιδιά τους, έχεις εικόνες καθημερινότητας που δεν συναντάς τόσο συχνά στο κέντρο μιας μεγαλούπολης. Επίσης είναι η χαρά των σκύλων, και των αδέσποτων και εκείνων που έχουν αφεντικό, χάρη στα παρκάκια που υπάρχουν γύρω τριγύρω. Η Βουκουρεστίου μού θυμίζει το “Sex and the city” στο πάνω κομμάτι της με τα ακριβά μαγαζιά. Είναι πολύ προσεγμένος πεζόδρομος, περπατιέται άνετα, ακόμη και με δωδεκάποντα. Η Ερμού μοιάζει να μην ησυχάζει ποτέ, ακόμη και τις Κυριακές που τα μαγαζιά είναι κλειστά οι πλανόδιοι κάνουν κατάληψη στις εισόδους τους και σου επιβάλλουν να αγοράσεις κάτι από αυτούς, καθώς σου κόβουν τη θέα για τις βιτρίνες. Παραδόξως, η Αρεοπαγίτου είναι αυτή που με συγκινεί λιγότερο, ίσως γιατί κάθε φορά που πάω εκεί νιώθω σαν τουρίστρια. Είναι πάντως μια καλή απάντηση για όσους παραπονούνται ότι δεν υπάρχει καθόλου πράσινο ή ομορφιά στην Αθήνα».

«Οι πεζόδρομοι θέλουν λίφτινγκ»
ΕΝΡΙ ΤΣΑΝΑΪ,30 ΕΤΩΝ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

«Η Φωκίωνος Νέγρη είναι πολυπολιτισμικός πεζόδρομος. Κάθε φορά που περπατάς εκεί είναι σαν να βρίσκεσαι στην Αμερική. Συναντάς όλες τις φυλές του κόσμου και κουτσά- στραβά καταφέρ νεις να συνεννοηθείς με όλους. Η Αρεοπαγίτου κερδίζει βραβείο καλαισθησίας. Η Ακρόπολη αλλά και τα πολύ ωραία κτίρια, το μουσείο, όλα σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκονται στη σωστή θέση. Στη Βουκουρεστίου κυκλοφορούν πολλά άτομα που θέλουν να τα παρατηρήσεις, με πολύ προσεγμένη εικόνα, και άνδρες και γυναίκες. Η Ερμού είναι μια σκάλα κάτω στο “δήθεν”, με τον γυναικείο πληθυσμό να κάνει επέλαση μπαινοβγαίνοντας στα μαγαζιά και κοιτάζοντας η μια τι ψώνισε η άλλη. Ολα αυτά τα σημεία έχουν πολύ ενδιαφέρον φωτογραφικά, πάντα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, όσες φορές κι αν τα ΄χεις περπατήσει. Πιστεύω όμως ότι τα πεζοδρόμια και πολλοί πεζόδρομοι της Αθήνας θέλουν λίφτινγκ. Συχνά αναρωτιέμαι πώς καταφέρνουν να κυκλοφορούν οι τυφλοί στους δρόμουςεδώ όσοι βλέπουν και σκοντάφτουν κάθε τρεις και λίγο απ΄ τις κακοτεχνίες και τα… ναρκοπέδια. Θα ήταν καλό να βγουν μια φορά οι Αθηναίοι και να διαδηλώσουν για την Αθήνα. Κάνουν πορείες για τα πάντα, για την Παλαιστίνη, για τον ρατσισμό, κτλ., κτλ., δεν είναι καιρός να ενδιαφερθούν λιγάκι και για την πόλη τους;».

«Ολόκληρη η Ερμού δεν έχει ένα παγκάκι»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, 37 ΕΤΩΝ,ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ
«“Οσο κι αν ψωνίζεις, εγώ θα σε φαντάζομαι γυμνή!”. Είναι το πιο εμπνευσμένο σύνθημα που είχα διαβάσει πριν από λίγο καιρό στην Ερμού. Εκείνο που με ενοχλεί ως κάτοικο της Αθήνας και ως αρχιτέκτονα είναι ότι κάθε φορά που ένας δρόμος γίνεται πεζόδρομος τονίζεται αυτομάτως η εμπορική του αξία, τα μαγαζιά, και όχι η δυνατότητα που αποκτούν οι Αθηναίοι να κινηθούν πιο ελεύθερα. Αν το σκεφθούμε, ολόκληρη Ερμού, με το τόσο κόσμο να ψωνίζει πάνω- κάτω και ζήτημα είναι αν έχει ένα παγκάκι να ξαποστάσεις. Οι περισσότεροι κάθονται γύρω-γύρω από το κακόγουστο σιντριβάνι που βρίσκεται στο ύψος της Βουλής. Πάντως, ανεβαίνοντας την Ερμού, η θέα προς το Σύνταγμα είναι πολύ ωραία, αυτό τουλάχιστον πρέπει να της το αναγνωρίσουμε. Το ωραιότερο όμως κομμάτι της είναι πολύ πιο χαμηλά, στην πλευρά του Θησείου, με τον αρχαιολογικό χώρο, που είναι και η χαρά του περιπατητή. Κάτι άλλο που με ενοχλεί είναι ότι από τους πεζοδρόμους περνούν ανενόχλητα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες της Δημοτικής Αστυνομίας: είναι οι πρώτοι που θα ΄πρεπε να σέβονται τους πεζοδρόμους και με αυτόν τον τρόπο ακυρώνουν την ύπαρξή τους. Η Φωκίωνος έχει πλέον παρακμιακή ατμόσφαιρα και έχει περισσότερο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον στις ημέρες μας, αν και το κλίμα γειτονιάς με τους παππούδες που διαβάζουν εφημερίδα γύρω από το σιντριβάνι πάντα σε συγκινεί. Το πάνω μέρος της Βουκουρεστίου με όλες τις ακριβές φίρμες δεν έχει χαρακτήρα, σε αντίθεση με εκείνο κάτω από την Πανεπιστημίου, που μπορεί να αποτελέσει και σημείο συνάντησης και τόπο στάσης, όχι μόνο περάσματος. Οσο για την Αρεοπαγίτου, είναι από τους ωραιότερους δρόμους της Αθήνας και από τους πιο καλοφτιαγμένους τεχνικά».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk