Αλκίνοος παίζει, Αλκίνοος τραγουδάει

Την προσεχή Δευτέρα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εμφανίζεται στο θέατρο του Λυκαβηττού, μόνος του. Οne man band. Οχι όμως λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά λόγω καλλιτεχνικής άποψης. Οπως σημειώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά στο «Βήμα», « μπαίνω σε ένα “δωμάτιο” με όργανα πνευστά, κρουστά και έγχορδα,φυσικά,ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά, και προσπαθώ να τα παίξω, ηχογραφώντας τα ταυτόχρονα με το πόδι σε έναν “λουπαδόρο” που επαναλαμβάνει τις μουσικές φράσεις κάθε οργάνου. Ετσιδημιουργώ ένα ηχητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται το κάθε τραγούδι.

Την προσεχή Δευτέρα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εμφανίζεται στο θέατρο του Λυκαβηττού, μόνος του. Οne man band. Οχι όμως λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά λόγω καλλιτεχνικής άποψης. Οπως σημειώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά στο «Βήμα», « μπαίνω σε ένα “δωμάτιο” με όργανα πνευστά, κρουστά και έγχορδα,φυσικά,ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά, και προσπαθώ να τα παίξω, ηχογραφώντας τα ταυτόχρονα με το πόδι σε έναν “λουπαδόρο” που επαναλαμβάνει τις μουσικές φράσεις κάθε οργάνου. Ετσιδημιουργώ ένα ηχητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται το κάθε τραγούδι.Τίποτε δεν είναι προηχογραφημένο,πλεϊμπάκ που λέμε,όλα γίνονται εκείνη την ώρα,επί σκηνής.Το παλεύω καιρό, ώστε να έχει καλλιτεχνικό λόγο ύπαρξης και να μην είναι εντυπωσιακό ή αστείο,με την έννοια του one man band. Είναι μια λειτουργία που χωράει το τυχαίο, το απρόοπτο και το λάθος και τα εκμεταλλεύεται δημιουργικά.Και φέρνει κοντά,χωρίς αποστάσεις ασφαλείας,τον μουσικό, το υλικό και το κοινό ».

Ενα κοινό που, χρόνια τώρα, τον ακολουθεί πιστά και τον ακολούθησε εξίσου πιστά και στις εφετινές one man band συναυλίες που έδωσε ανά την Ελλάδα. Μόνο που το κοινό αυτό, όπως όλοι μας, βιώνει πλέον στην καθημερινότητά του την κρίση. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μπορεί να μην είναι πολιτικός, αλλά σαφώς όσα συμβαίνουν γύρω του ούτε ανεπηρέαστο τον αφήνουν ούτε αδιάφορο. «Με θαυμαστή ευκολίαοι Ελληνες διαχωρίζουμε τους πολιτικούς από τον λαό. Αυτός ο διαχωρισμός μάλιστα με κάνει συχνά να αμφισβητώ την όποια σχέση μπορεί να έχουμε με τη Δημοκρατία και τους αρχαίους Ελληνες, των οποίων οι άρχοντες (ανώτεροι ή κατώτεροι του αξιώματός τους) δεν διαχωρίζονταν από τον δήμο, αλλά αρκετοί από αυτούς παρέμεναν ακόμη και αγρότες,όπως ήταν και προτού ανακατευτούν με τα δημόσια.Με τον ίδιο τρόπο που εμείς τους τοποθετούμε “αλλού”,οι περισσότεροι σημερινοί πολιτικοί δίνουν την εικόνα ανθρώπων που “την έκαναν”. Σαν η καταξίωση της εκλογής ή του διορισμούνα θέτει κάποιον εκτός των ορίων της ηθικής, της καθημερινής ζωής και του κοινωνικού συνόλου. Οταν πέθανε γνωστός πολιτικός, ένας γέρος στο καφενείο είπε κατάπληκτος: “Πεθαίνουν και αυτοί;”. Εναι, λοιπόν, τα τινάζουν και αυτοί μια μέρα,όπως και εμείς οι υπόλοιποι ».

– Αυτοί μπορεί «να τα τινάζουν» όπως και εμείς, αλλά πιστεύεις ότι υπάρχουν ευθύνες;

« Το αγαπημένο ερώτημα των Ελλήνων,“ποιος φταίει;”,μου θυμίζει ζευγάρια με προβλήματα, που ρίχνουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλον, αντί να αναγνωρίσουν τις ελλείψεις τους,να δουν πού χάθηκε το μέτρο και να ζητήσουν συγγνώμη, ακόμη και χωρίς ελπίδα συνέχειας.Φταίνε γενιές πολιτικών,αλλά και πολιτικών αντιλήψεων και συμπεριφορών δικών μας. Φταίνε και ο “Εθνάρχης”, και ο “Γέρος της Δημοκρατίας”,και ο “Μεσήλιξ της Αλλαγής”, και ο “Διάδοχος της Αρπαγής”. Φταίω και εγώ όμως, ο απατεωνίσκος, και ο πατέρας μου ο καταφερτζής, και ο παππούς μου ο άσχετος.Που δεν ονειρευτήκαμε ελεύθερα, που δεν τολμήσαμε, που καταδικάσαμε ως ουτοπικό κάθε βήμα προς το καλύτερο, που αφήσαμε να ρημάξουν τα μνήματα αυτών που πάλεψαν για το όνειρο, που αρκεστήκαμε σε συμβατικότητες, που δημιουργήσαμε πόλεις εχθρικές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες,που αμέριμνοι αφοδεύαμε στον Παράδεισο επί χρόνια,βέβαιοι ότι ο βόθρος δεν θα μας κατακλύσει ποτέ.Τώρα,τα κεφάλια μέσα… ».

– Η τέχνη, η μουσική, το τραγούδιέχουν κάποιον ρόλο σε όλα αυτά;

«Ο ρόλος της τέχνης ήταν πάντα ανυψωτικός. Αν μιλάς όμως συγκεκριμένα για το πολιτικό τραγούδι,τη στρατευμένη τέχνη κτλ., θεωρώ πως τελικάούτε την τέχνη εξυπηρέτησαν όσο όφειλανούτε τον πολιτικό σκοπό. Το τραγούδι είναι επαναστατικό από τη φύση του. Μας αλλάζεικαι, μαζί με εμάς, αλλάζει τον κόσμο. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να μιλάει για επανάσταση. Φοβάμαι ένα νέο κύμα λαϊκισμού και ροκιάς της πλάκας, με αφορμή τη γενικότερη κατάσταση. Δεν πιστεύω ότι θα βοηθήσει. Ενα σπουδαίο τραγούδι, ακόμη και αν λέει “αυτός ο κόσμος δεν θ΄ αλλάξει ποτέ”, είναι πιο επαναστατικό (ακριβώς επειδή είναι σπουδαίο) από ένα μέτριο που λέει “εμείς θ΄ αλλάξουμε τον κόσμο”».

– Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σου; « Κινηματογραφήσαμε και ηχογραφήσαμε τις εμφανίσεις στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο την άνοιξη.Μόλις τελειώσουμε την περιοδεία, θα δούμε κατά πόσο αξίζει το υλικόκαι, αν όλα πήγαν καλά,θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες ένα live.Επίσης,στις 16 Οκτωβρίου θα γίνει μια συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής, με τη μουσική που έγραψα για χορωδία και ορχήστρα, πάνω σε αρχαία ταφικά επιγράμματα και σε κάποια ποιήματα του αδελφού μου Λίνου Ιωαννίδη. Παρουσιάστηκαν πέρυσι τον Νοέμβριο στη Ρωσία και τον Απρίλιο στην Αίθουσα Μουσικής Δωματίου της Φιλαρμονικής του Βερολίνου και έχω αγωνία που θα παρουσιαστούν πρώτη φορά στον τόπο μου.Θα συμμετέχει η Συμφωνική Ορχήστρα της Κύπρου,η χορωδία Lege Αrtis της Αγίας Πετρούπολης,ο Γιώργος Καλούδης ως σολίστας και θα διευθύνει ο Γιώργος Κουντούρης.Ακολουθούν τέσσερις συναυλίες στην Κύπρο και μετά ποιος ξέρει τι θα προκύψει για τον χειμώνα ».

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
η Θέατρο Λυκαβηττού η Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου η Ωρα έναρξης:

21.30

η Τιμή εισιτηρίου:

20 ευρώ η Προπώληση στα Μetropolis, Ρublic και www.

ticketservices.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk