Κ. ΠΗΛΑΔΑΚΗΣ

Μουσική, τζόγος και ποδόσφαιρο

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το 1996, το μείζον εμπορικό γεγονός- και «τρέντι»- στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σταδίου, περίπου στο ύψος της πλατείας Συντάγματος, ήταν η δημιουργία του πρώτου Virgin Μegastore. Ο λονδρέζικος αέρας που έφερε το νέο εμπορικό κατάστημαπου σύντομα θα γινόταν αλυσίδα μουσικών καταστημάτων- ανέδειξε στο επιχειρηματικό προσκήνιο τον κ. Κ. Πηλαδάκη. Η δεκαετία του 1990, περίοδος ανάπτυξης και οικονομικών ευκαιριών, όπως ήταν φυσικό, «γέννησε» αρκετούς επιχειρηματίες.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το 1996, το μείζον εμπορικό γεγονός- και «τρέντι»- στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σταδίου, περίπου στο ύψος της πλατείας Συντάγματος, ήταν η δημιουργία του πρώτου Virgin Μegastore. Ο λονδρέζικος αέρας που έφερε το νέο εμπορικό κατάστημαπου σύντομα θα γινόταν αλυσίδα μουσικών καταστημάτων- ανέδειξε στο επιχειρηματικό προσκήνιο τον κ. Κ. Πηλαδάκη. Η δεκαετία του 1990, περίοδος ανάπτυξης και οικονομικών ευκαιριών, όπως ήταν φυσικό, «γέννησε» αρκετούς επιχειρηματίες. Νεαροί, με ιδέες στο κλίμα της εποχής, που αναζητούσαν την ευκαιρία που θα τους απέδιδε την ιδιότητα του επιχειρηματία.

Ο κ. Πηλαδάκης είναι ίσως η τυπική περίπτωση αυτής της κατηγορίας. Νέος, αυτοδημιούργητος, που εγκαταλείποντας τα γήπεδα του μπάσκετ, αναζητούσε επίμονα την επιχειρηματική ευκαιρία που θα τον ανέδειχνε. Ηταν η εποχή που (και) στην Ελλάδα το βινύλιο είχε σχεδόν πεθάνει και ανέτειλε η εποχή των CD΄s. Η οδός Σταδίου θα μπορούσε να γίνει η Οxford Street της Αθήνας – εκεί άνοιξε το πρώτο Virgin το 1971. Ο νεαρός επιχειρηματίας μετρώντας ήδη μία σημαντική αποτυχία πίστεψε πως πλέον «το φύλλο γύρισε».

Κι επειδή «ουδέν κακόν αμιγές καλού», μπορεί να είναι ίσως ο πρώτος από αρκετούς που έκαψαν τα χέρια τους στις αερομεταφορές- στην αεροπορική εταιρεία SΕΕΑ (South Εast Εuropean Αirways), η οποία το 1992 έγινε θυγατρική της Virgin Αtlantic στην Ελλάδα και στην οποία παρέμεινε διευθύνων σύμβουλος ως το 1999-, γνώρισε όμως τον κ. Ρίτσαρντ Μπράνσον, και από αυτόν οδηγήθηκε στην αγορά της μουσικής.

Πράγματι πολύ σύντομα η αλυσίδα του κ. Πηλαδάκη- τα Virgin Μegastores στην Αθήνα και σε αρκετές επαρχιακές πόλεις- διέθεταν 14 καταστήματα. Ο κύκλος μιας επιχειρηματικής ευκαιρίας δεν είναι γνωστός. Αυτή είναι και η γοητεία του. Εντέλει, ύστερα από μια δεκαετία αίγλης- που όμως τα τελευταία χρόνια είχε ξεθωριάσει- τα Virgin έκλεισαν τον κύκλο τους. Και όχι μόνο στην ελληνική αγορά. Η μουσική πειρατεία- η Ελλάδα κατέχει μία από τις υψηλότερες θέσεις διεθνώς – και η είσοδος του Ιnternet σήμαναν και την αρχή του τέλους των «δισκάδικων» στην ελληνική αγορά. Λέγεται πως αν τύχαινε καμία φορά και κάποιος μελαψός μετανάστης- μη γνωρίζοντάς τον φυσικά- προσπαθούσε να του πουλήσει πειρατικό CD, δεν τον έδιωχνε απλώς, αλλά τον κυνηγούσε μέσα στον δρόμο. Αντίδραση που εκδήλωσε την επιχειρηματική του πικρία. Αλλά οι ζημιές εκατομμυρίων ευρώ ετησίως έκαναν αποτρεπτική οποιαδήποτε προσπάθεια διατήρησής τους.

Σε αυτό το διάστημα όμως ο κ. Πηλαδάκης είχε και ορισμένες (συμπτωματικές) επιτυχίες. Κατ΄ αρχήν γνώρισε τον κ. Ανδρέα Βγενόπουλο . Μια γνωριμία που τον «ακολουθεί» ως τώρα, σε σημείο που ορισμένοι να τον αποκαλούν «επιχειρηματικό τέκνο» του ισχυρού άνδρα της ΜΙG. Οι δρόμοι τους συναντήθηκαν το 1998 όταν πλέον η αλυσίδα του διαθέτει 8 καταστήματα και ο κ. Βγενόπουλος πριν από λίγο καιρό έχει δημιουργήσει τη Μarfin. Οπως είχε συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, απέκτησε το 15% στη Vivere Εntertainment Εμπορική & Συμμετοχών ΑΕ, στην οποία ανήκαν τα Virgin Μegastores- αργότερα βεβαίως αποχώρησε. Οι κκ. Πηλαδάκης και Βγενόπουλος δεν περιορίζουν την επαγγελματική τους σχέση στα Virgin, αλλά κάνουν κι άλλες δουλειές μαζί. Και είναι φυσικά κερδοφόρες. Οπως η δημιουργία της Κal Αviation Cargo, που αργότερα την πούλησαν αποκομίζοντας «καλά κέρδη».

Η περίοδος της ακμής των μουσικών καταστημάτων συνέπεσε με το «χρηματιστηριακό μπουμ». Και η εταιρεία αγοράζοντας το «κουφάρι» της Μεταλλοπλαστικής βρέθηκε στο ταμπλό του Χρηματιστηρίου στη «χρυσή εποχή» της Σοφοκλέους, βγάζοντας έτσι αρκετά χρήματα. Αυτή ήταν η δεύτερη επιτυχία του. Και όταν ο κύκλος των Virgin έκλεισε, μέσα από τις κατάλληλες επαφές βρέθηκε στη νεόκοπη αγορά των καζίνων. Από εκεί η επιστροφή στα γήπεδα- από άλλη θέση βεβαίως- ήταν μάλλον θέμα χρόνου.

Οταν, λοιπόν, το αδιέξοδο έγινε εμφανές, ο κ. Πηλαδάκης αναζήτησε νέες ζωογόνες ευκαιρίες. Το Καζίνο της Ξάνθης ήταν μια καλή περίπτωση. Το απέκτησε από τους τότε μετόχους του (αδελφοί Χατζηιωάννου, οικογένεια Κανελάκη κ.λπ.) και το απορρόφησε η Vivere. Παράλληλα ανέλαβε τη διαχείριση του Καζίνου του Ρίο που ανήκει στον όμιλο της ΜΙG (η εταιρεία Τhiros, στην οποία είναι πρόεδρος, ανήκει στον όμιλο που έχει δημιουργήσει ο κ. Βγενόπουλος) και από τις αρχές του 2009 του ανήκει και το Καζίνο της Κέρκυρας.

Η εικόνα του celebrity και η «στρογγυλή θεά»
Στη διεθνή αγορά του τζόγου, όλοι οι «άνθρωποι των καζίνων» έχουν συνήθως ένα συγκεκριμένο κοινό χαρακτηριστικό, είναι low profile. Προτιμούν να μη φαίνονται. Πρόκειται για μια ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης αγοράς. Προφανώς δεν γνωρίζουν την Ελλάδα. Εδώ τα πράγματα κινούνται- κατά τεκμήριο- διαφορετικά και αρκετές φορές αντίστροφα. Ισως βέβαια στην περίπτωση του κ. Πηλαδάκη η εικόνα του celebriity που έχει διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια να οφείλεται στη «στρογγυλή θεά», με την απόκτηση της ΠΑΕ Λάρισα- μία πόλη με την οποία δεν είχε καμία σχέση- όπως και την προεδρία της Super League, αλλά και την απόκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος από τη Λάρισα το 2007. Εχει βοηθήσει αρκετά όμως και η μόνιμη σχεδόν παρουσία του- πού αλλού;- στη Μύκονο.

Με αυτά και με εκείνα έχει κατορθώσει να βρίσκεται για λόγους που δεν αφορούν τόσο τη βασική επιχειρηματική του δραστηριότητα στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Οπως πρόσφατα με τις ακριβές μεταγραφές που έκανε στην ομάδα της θεσσαλικής πρωτεύουσας. Το μεγάλο του προσωπικό στοίχημα όμως είναι η κατασκευή του γηπέδου της Λάρισας. Το επιχειρηματικό μοντέλο το αντέγραψε από τον κ. Σ. Κόκκαλη. Ετσι το νέο γήπεδο της Λάρισας θα κατασκευαστεί από τον ίδιο και θα του ανήκει, όπως το «Καραϊσκάκη» στον κ. Κόκκαλη. Από την πλευρά της η ΠΑΕ θα το ενοικιάζει και θα το χρησιμοποιεί. Το κόστος ανέρχεται στα 45 εκατ. ευρώ- ποσό διόλου ευκαταφρόνητο. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση δεν τον έχει εγκαταλείψει ο μέντοράς του. Η ΠΑΕ Λάρισα πήρε ομολογιακό δάνειο από τη Μarfin Βank ύψους 15 εκατ. ευρώ, ενώ φαίνεται ότι τον στηρίζουν και άλλοι επιχειρηματίες με μικρότερα ποσά.

Ο 45άρης (πλέον) κ. Πηλαδάκης δεν ανήκει απλώς στην επιχειρηματική γενιά της δεκαετίας του 1990, αλλά και σε μια ιδιαίτερη κατηγορία αυτής, σε αυτούς που κατόρθωσαν όχι απλώς να αναδειχθούν αλλά και να επιβιώσουν…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk