Πού οφείλεται η υπεροπλία στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής των «Λατίνων», οι οποίοι κυριαρχούν παραδοσιακά στα Παγκόσμια Κύπελλα εκτός Ευρώπης

Το Μουντιάλ πάει γάντι στους Νοτιοαμερικανούς

Το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής προαναγγελλόταν ως η διοργάνωση που θα άλλαζε τον (αγωνιστικό) ρου του ποδοσφαίρου και θα αναδείκνυε σε πρωταγωνίστριες τις εθνικές ομάδες της μαύρης ηπείρου. Τα προγνωστικά διαψεύστηκαν εκκωφαντικά αφού από τις έξι αφρικανικές ομάδες μόλις μία, η Γκάνα, κατάφερε να περάσει από τη φάση των ομίλων στις «16». Την ίδια στιγμή η Ευρώπη είδε δύο από τις μεγάλες δυνάμεις της, τις φιναλίστ του 2006 Ιταλία και Γαλλία, να αποχωρούν ντροπιασμένες. Η τάση που υπάρχει μέχρι στιγμής φαίνεται να δικαιώνει την παράδοση που θέλει τις ομάδες της Νότιας Αμερικής να επικρατούν στα Μουντιάλ εκτός Ευρώπης.

Το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής προαναγγελλόταν ως η διοργάνωση που θα άλλαζε τον (αγωνιστικό) ρου του ποδοσφαίρου και θα αναδείκνυε σε πρωταγωνίστριες τις εθνικές ομάδες της μαύρης ηπείρου. Τα προγνωστικά διαψεύστηκαν εκκωφαντικά αφού από τις έξι αφρικανικές ομάδες μόλις μία, η Γκάνα, κατάφερε να περάσει από τη φάση των ομίλων στις «16». Την ίδια στιγμή η Ευρώπη είδε δύο από τις μεγάλες δυνάμεις της, τις φιναλίστ του 2006 Ιταλία και Γαλλία, να αποχωρούν ντροπιασμένες.

Η τάση που υπάρχει μέχρι στιγμής φαίνεται να δικαιώνει την παράδοση που θέλει τις ομάδες της Νότιας Αμερικής να επικρατούν στα Μουντιάλ εκτός Ευρώπης. Αυτό συνέβη σε όλες τις διοργανώσεις που διεξήχθησαν σε λατινοαμερικανικές χώρες (Ουρουγουάη 1930, Βραζιλία 1950, Χιλή 1962, Μεξικό 1970, Αργεντινή 1978, Μεξικό 1986) αλλά και στο Μουντιάλ του 1994 (ΗΠΑ) όπως και στο Μουντιάλ του 2002 (Ιαπωνία, Νότια Κορέα). Στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής η Νότια Αμερική έχει αναδείξει ήδη τη Βραζιλία και την Αργεντινή ως μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου ενώ ταυτόχρονα είδε όλες τις ομάδες της- Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή- να προκρίνονται από τη φάση των ομίλων στις «16» πετυχαίνοντας το απόλυτο 5 στα 5. Αν μάλιστα προσθέσει κανείς και το Μεξικό, τότε η Λατινική Αμερική ανέδειξε έξι ομάδες στη φάση των «16».

Η μοναδική φορά που η Νότια Αμερική είχε πετύχει το απόλυτο με 4/4 (τότε) ήταν το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας, όταν είχαν προκριθεί στη δεύτερη φάση Αργεντινή, Βραζιλία, Κολομβία, Ουρουγουάη αλλά και η κεντροαμερικανική Κόστα Ρίκα. Το πιο εντυπωσιακό γεγονός ήταν ο πανηγυρικός τρόπος με τον οποίο πήραν εφέτος την πρόκριση αφού οι τέσσερις από αυτές (Ουρουγουάη, Αργεντινή, Παραγουάη, Βραζιλία) τερμάτισαν πρώτες στον όμιλό τους. Διαμάντι στην κορόνα της λατινοαμερικανικής βασιλείας το γεγονός ότι όλες πλην της Χιλής τερμάτισαν τις υποχρεώσεις τους αήττητες ενώ η Αργεντινή μέτρησε μόνο νίκες στους τρεις αγώνες της με Νιγηρία, Ν. Κορέα και Ελλάδα. Η τωρινή επίδοση των Νοτιοαμερικανών είναι ακόμη καλύτερη και από εκείνη του Μουντιάλ του 1990 αν ληφθεί υπ΄ όψιν ο θριαμβευτικός τρόπος με τον οποίο προκρίθηκαν.

«Τυχαίο; Δεν νομίζω» απαντούν οι άνθρωποι του νοτιοαμερικανικού ποδοσφαίρου για τις πρωτοφανείς επιτυχίες. «Είναι φανερό ότι το νοτιομερικανικό ποδόσφαιρο κερδίζει συνεχώς σε κύρος. Η Βραζιλία και η Αργεντινή είναι πρωταγωνίστριες και εμείς οι Χιλιανοί έχουμε δείξει ότι είμαστε πιο δυνατοί από κάθε άλλη φορά» τονίζει ο χιλιανός πρώην διεθνής Ιβάν Ζαμοράνο.

«Δεν με εκπλήσσει αυτό που συμβαίνει» εξομολογείται ο αργεντινός προπονητής της Εθνικής Παραγουάης κ. Χεράρδο Μαρτίνο και εξηγεί: «Οι πέντε ομάδες ήρθαν στο Μουντιάλ σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση και με μεγάλες προσδοκίες». Οσο για τον «δάσκαλο» κ. Οσκαρ Ταμπάρες, προπονητή της Εθνικής Ουρουγουάης, αφού συμφωνεί ότι «δεν ήταν έκπληξη, διότι όλες είναι καλές ομάδες», τοποθετεί «τη Βραζιλία και την Αργεντινή ένα σκαλοπάτι πάνω από τις υπόλοιπες» και τονίζει ότι «το γεγονός πως η Χιλή και η Παραγουάη είναι πολύ καλές ομάδες, δεν είναι έκπληξη αλλά μια επιβεβαίωση».

Πίσω από τη νοτιοαμερικανική υπεροπλία βρίσκεται μια πλειάδα μεγάλων ταλέντων που πρωταγωνιστούν στα ευρωπαϊκά γήπεδα, ένα μπουκέτο έμπειρων προπονητώνμε εξαίρεση τον σχεδόν νιόφερτο κ. Ντιέγκο Μαραντόνα -, μια στέρεη και όχι πια αφελής ποδοσφαιρική νοοτροπία αλλά και ένας χαρακτήρας νικητή που χαρακτηρίζει τις ομάδες. Ταυτόχρονα οι ομάδες της Νότιας Αμερικής έφθασαν στην τελική φάση του 19ου Μουντιάλ έχοντας περάσει από το καμίνι ενός προκριματικού ομίλου που παραλίγο να λιώσει την Αργεντινή, η οποία προκρίθηκε ως τέταρτη, και την Ουρουγουάη που ως πέμπτη αναγκάστηκε να δώσει αγώνα μπαράζ με την Κόστα Ρίκα.

Για την κλάση των νοτιοαμερικανών παικτών δεν υπήρχαν αμφιβολίες αλλά αυτή τη στιγμή οι «λάτιν» ποδοσφαιριστές με επικεφαλής τον 23χρονο Αργεντινό Λιονέλ Μέσι, κορυφαίο παίκτη του κόσμου το 2009, δίνουν τον τόνο στο παγκόσμιο στερέωμα. Οι Βραζιλιάνοι Μάικον, Κακά, Φαμπιάνο, Λούσιο και Αλβες, οι Αργεντινοί Τέβες, Μαστσεράνο, Σάμουελ, οι Ουρουγουανοί Φορλάν και Σουάρες, οι Χιλιανοί Γκονζάλες και Σάντσες, οι Παραγουανοί Σάντα Κρους και Βαλντές έχουν ήδη καταθέσει τα διαπιστευτήριά τους στα ευρωπαϊκά γήπεδα όπου συγκεντρώνεται η αφρόκρεμα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Μάλιστα ο πρώτος σκόρερ μέχρι στιγμής του Μουντιάλ είναι ο Αργεντινός Ιγκουαΐν (3 γκολ) έχοντας παίξει στα 2 από τα 3 παιχνίδια της φάσης των ομίλων.

Το καλό Μουντιάλ από τον…πάγκο φαίνεται

Πέρα όμως από το ατομικό ταλέντο οι νοτιοαμερικανικές ομάδες ξεχωρίζουν για την αγωνιστική ωριμότητά τους, την τακτική πειθαρχία τους και τον ατσάλινο χαρακτήρα τους. Προπονητές με καθαρές ιδέες, ανεξάρτητα αν όλοι συμφωνούν με αυτές, όπως οι κκ. Ντούνγκα, Μπιέλσα, Ταμπάρες και Μαρτίνο, αλλά και με φλόγα και τεράστιο προσωπικό διαμέτρημα όπως ο κ. Μαραντόνα βρίσκονται στο τιμόνι τους και μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να τις οδηγούν με επιτυχία.

Ο κ. Ντούνγκα παρά την κριτική που έχει δεχθεί από τα ΜΜΕ της χώρας του δεν έχει υποχωρήσει ούτε σπιθαμή από το σχέδιό του να παρουσιάσει μια ομάδα ρεαλιστική που πρεσάρει αδιάκοπα και ψηλά, και ταυτόχρονα να επιβάλει το παιχνίδι της διατηρώντας την κατοχή της μπάλας. Οσο για το γκολ, αυτό επαφίεται στο ατομικό ταλέντο των παικτών που δεν λείπει από τη Βραζιλία, ακόμη και αν δεν έχουν κληθεί σε αυτή παίκτες όπως οι Ροναλντίνιο και Πάτο της Μίλαν. Στους επικριτές του ο βραζιλιάνος κόουτς απαντά: «Εμένα δεν με ενδιαφέρει το ωραίο παιχνίδι (σ.σ.: jogo bonito στα πορτογαλικά) αλλά το νικηφόρο παιχνίδι».

Ο «καθρέφτης» του Ντιέγκο
Αντίθετα από τη Βραζιλία του πρώην διεθνούς αμυντικού μέσου κ. Ντούνγκα, η Αργεντινή του κ. Μαραντόνα μοιάζει να είναι κατ΄ εικόνα και ομοίωσή του ως ποδοσφαιριστή. Το επιθετικό ταλέντο ξεχειλίζει- οι επιθετικοί της έχουν σημειώσει περισσότερα από 100 γκολ αυτή τη σεζόν-, η αμυντική λειτουργία προβληματίζει αλλά η Αλμπισελέστε μέχρι στιγμής «σφυρίζει» δικαιώνοντας το δόγμα «καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Η Αργεντινή όπως και η Βραζιλία κυκλοφορεί την μπάλα ψηλά αλλά με λιγότερη ασφάλεια για τα νώτα της σε σχέση με τη μεγάλη αντίπαλό της που αγωνίζεται με δύο αμυντικά χαφ.

Οι μετρ της αξιοπιστίας
Εξαιρετικά ομοιογενείς και δουλεμένες εμφανίζονται η Ουρουγουάη, η Χιλή και η Παραγουάη. Ο κ. Ταμπάρες προχώρησε, απόντος του τραυματία Γκονζάλες που ήταν το 10άρι της ομάδας, στην ιδιοφυή κίνηση να μεταλλάξει τον Φορλάν από αιχμή της επίθεσης όπως αγωνίζεται στην Ατλέτικο Μαδρίτης σε εγκέφαλο και κουμανταδόρο της ομάδας. Ο ξανθομάλλης άσος όχι μόνο ανταποκρίθηκε στον νέο ρόλο του αλλά είναι και ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 2 γκολ.

Ο Αργεντινός κ. Μπιέλσα, τελειομανής και «τρελός» με το ποδόσφαιρο, κατόρθωσε να μετατρέψει τη Χιλή από «πλοίο των τρελών» σε ένα πειθαρχημένο σύνολο με εξαιρετική αμυντική λειτουργία, ενώ ο κ. Μαρτίνο της Παραγουάης έχει προτείνει ένα σχήμα με τρεις επιθετικούς που στηρίζεται όμως στην παραδοσιακή μαχητικότητα και αγωνιστικότητα των Παραγουανών.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αθλητισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk