EΞΩ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ο Οτο και τα «παιδιά του»

Τα όσα απερίγραπτα ακούσαμε και διαβάσαμε από αυτόκλητους ή και κατ΄ επάγγελμα υπερασπιστές του φευ γάτου πλέον κόουτς Οτο Ρεχάγκελ και των «παιδιών του» για την κάκιστη εμφάνιση (και ήττα 2-0) της Εθνικής από τη Νότια Κορέα, που ουσιαστικά στοίχισε και τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας από τους «16» του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής, σηκώνουν έντονες αντιρρήσεις. Και οι ενστάσεις μας δεν αναιρούνται ούτε μετά τους… παιάνες για τη νίκη (2-1) επί της Νιγηρίας και το ηρωικό τελευταίο τανγκό με την Αργεντινή που ολοκληρώθηκε μόνο με 2-0 αντί για 4-5 γκολ, σκορ που θα ανταποκρινόταν στην εικόνα του αγώνα.

Τα όσα απερίγραπτα ακούσαμε και διαβάσαμε από αυτόκλητους ή και κατ΄ επάγγελμα υπερασπιστές του φευ γάτου πλέον κόουτς Οτο Ρεχάγκελ και των «παιδιών του» για την κάκιστη εμφάνιση (και ήττα 2-0) της Εθνικής από τη Νότια Κορέα, που ουσιαστικά στοίχισε και τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας από τους «16» του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής, σηκώνουν έντονες αντιρρήσεις. Και οι ενστάσεις μας δεν αναιρούνται ούτε μετά τους… παιάνες για τη νίκη (2-1) επί της Νιγηρίας και το ηρωικό τελευταίο τανγκό με την Αργεντινή που ολοκληρώθηκε μόνο με 2-0 αντί για 4-5 γκολ, σκορ που θα ανταποκρινόταν στην εικόνα του αγώνα. Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα:

1 Αυτοί (παίκτες και τεχνικό επιτελείο) ήθελαν περισσότερο από τον καθένα να πετύχουν στο Μουντιάλ, καθώς αυτό θα εξαργυρωνόταν επιπλέον με δόξα και χρήμα.

Η ένσταση: Ουδεμία αντίρρηση, αλλά στον βαθμό που δεν τα κατάφεραν γιατί τους φταίει η κριτική που τους ασκείται για τις κακές εμφανίσεις και όχι η δική τους ανικανότητα ή αδυναμία;

2 «Μην πυροβολείτε τον Ρεχάγκελ» ή «κάτω τα χέρια από τον Οτο» κραύγαζαν, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά περί αγάλματος, εικονίσματος κ.λπ. που πρέπει να κάνουμε τον γερμανό τεχνικό για τον άθλο του Εuro 2004.

Η ένσταση: Εντάξει, όλοι βγάλαμε τότε το καπέλο στον χερ Οτο και ασφαλώς οι όποιες μεταγενέστερες αποτυχίες δεν μπορούν να ξεγράψουν εκείνη την ανεπανάληπτη επιτυχία στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Από πού ως πού όμως ο κόουτς Ρεχάγκελ έπρεπε να μένει εσαεί στο απυρόβλητο, ακόμη κι αν οι επιλογές του ήταν κραυγαλέα κακές όπως και οι εμφανίσεις της Εθνικής; Για όλα τα ωραία- και δη τα απίθανα- έρχεται κάποια στιγμή ένα τέλος εποχής (σε πρόσωπα και καταστάσεις) και σε αυτό δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση το πυροτέχνημα της ποδοσφαιρικής Εθνικής Ελλάδας το καλοκαίρι του 2004.

3 Ηταν, λέει, μεγάλη- μέγιστηεπιτυχία και μόνο το ότι η Εθνική πήγε στην τελική φάση του Μουντιάλ (για μόλις δεύτερη φορά στην ιστορία της).

Η ένσταση: Δηλαδή τι, δεν άξιζε να ήταν εκεί ή έστω η αποστολή εξετελέσθη με την πρόκριση; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, ας λέγαμε «Ο.Κ., κύριοι, εμείς ως Εθνική Ελλάδας πιάσαμε τον μάξιμουμ στόχο μας, πιστεύουμε ότι εξαντλήσαμε τις δυνατότητές μας ως ομάδα, οπότε δεν έχουμε κάτι επιπλέον να διεκδικήσουμε στη Ν. Αφρική και συνεπώς δεν ερχόμαστε να παίξουμε στο Μουντιάλ»!.. Αν πάντως σε όποια κορυφαία διεθνή διοργάνωση προκρίνεται η (όποια) εθνική ομάδα, επειδή μετά γίνεται αγωνιστικά ρόμπα προβάλλεται σαν άλλοθι το ότι ήδη ήταν μέγιστη επιτυχία η πρόκριση-συμμετοχή, τότε χαίρεται! Ή, για να το πω παραποιώντας τη σαββοπουλική επωδό, «Εθνική Ελλάδος, άντε γεια (σου)»! Σε αυτό το μοτίβο περί «επιτυχίας και μόνο που πήγαμε στο Μουντιάλ» επέμειναν και σχεδόν όλοι οι διεθνείς, προσθέτοντας ότι το ζητούμενο ήτανκαι να τους αφήσουμε οι (επι)κρίνοντες – να χαρούν τη συμμετοχή στην κορυφαία ποδοσφαιρική γιορτή. Εντάξει, να περάσετε εσείς καλά, επιτρέψτε όμως και σε εκείνους που ζητούσαν να σταθείτε και αξιοπρεπώς στα γήπεδα να (σας) ασκούν την κριτική τους όταν δεν το πράττετε. Διότι είπαμε, το θέμα για τους περισσότερους έλληνες ποδοσφαιρόφιλους δεν ήταν η ήττα από τη Ν. Κορέα, αλλά η κακή εμφάνιση και το αποκρουστικό αντιποδόσφαιρο made by χερ Οτο.

Μάλιστα αποκορύφωμα αυτού του… οχυρωματικού έργου ήταν το ταμπούρωμα στο ματς με την Αργεντινή όπου ο κόουτς Ρεχάγκελ κατέβασε 11άδα με 9 καθαρόαιμους αμυντικούς και αμυντικογενείς. Την υπενθυμίζω γιατί πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πατέντα που θα μείνει στα μουντιαλικά- και όχι μόνο- χρονικά: 1 τερματοφύλακας ( Τζόρβας ) + 4 σέντερ μπακ ( Μόρας, Κυργιάκος,Αβρ.Παπαδόπουλος,Παπα- σταθόπουλος ) +2 ακραίοι οπισθοφύλακες ( Τοροσίδης, Βύντρα ) + 2 αμυντικοί χαφ ( Τζιόλης, Κατσουράνης ) + Καραγκούνης + Σαμαράς!

ΥΓ.: Ο Τοροσίδης αφιέρωσε, λέει, τη νίκη επί της Νιγηρίας «σε όσους μας αγαπάνε, γιατί υπάρχουν και κάποιοι που δεν μας αγαπάνε»… Φαντάζομαι ότι ασφαλώς δεν εννοούσε τους πανάθες οπαδούς που δεν αγαπάνε τους διεθνείς του Ολυμπιακού και το αντίθετο. Πέραν των οπαδικών φυλών όμως, υπάρχουν και οι… αφελείς σκέτοι ποδοσφαιρόφιλοι. Και ανάμεσα σ΄ αυτούς υπάρχουν πράγματι κάποιοι (οι περισσότεροι, υποπτεύομαι) που δεν αγαπάνε όχι τον (όποιο) Τοροσίδη- δεν έχουν άλλωστε τίποτε προσωπικά μαζί του- αλλά το αντιποδόσφαιρο που κατά κανόνα έπαιζε η Εθνική του κόουτς Ρεχάγκελ! Εκείνοι που αγαπάνε και θέλουν να βλέπουν μια ομάδα που να μπαίνει στο γήπεδο για να παίξει μπάλα. Τουλάχιστον να προσπαθήσει να παίξει όσο και όπως μπορεί και όχι κατ΄ ανάγκη για να… σκίσει τον εκάστοτε αντίπαλο και να προκριθεί ή να κατακτήσει το τρόπαιο!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αθλητισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk