Αργεντινή – Ελλάδα, 0-2!

ΜΕ την Αργεντινή αντίπαλο στο ποδόσφαιρο δεν έχουμε καμία ελπίδα. Με ή χωρίς την ελληνική ψυχή, στις πέντε πάσες που αλλάζουν, εμείς καταφέρνουμε μία και με δυσκολία. Με το 2-0 της Τρίτης πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι. ΣΤΗΝ οικονομία όμως τους αλλάζουμε τα φώτα. Το κατά κεφαλήν εθνικό μας εισόδημα είναι διπλάσιο από το δικό τους. Ακόμη και αν μπούμε σε ύφεση την επόμενη διετία, η απόσταση είναι τόσο μεγάλη που θα εξακολουθούν να κοιτάνε την πλάτη μας- τρόπος του λέγειν και χωρίς την παραμικρή διάθεση να τους υποτιμήσουμε- για πολλά πολλά χρόνια.

ΜΕ την Αργεντινή αντίπαλο στο ποδόσφαιρο δεν έχουμε καμία ελπίδα. Με ή χωρίς την ελληνική ψυχή, στις πέντε πάσες που αλλάζουν, εμείς καταφέρνουμε μία και με δυσκολία. Με το 2-0 της Τρίτης πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι.

ΣΤΗΝ οικονομία όμως τους αλλάζουμε τα φώτα. Το κατά κεφαλήν εθνικό μας εισόδημα είναι διπλάσιο από το δικό τους. Ακόμη και αν μπούμε σε ύφεση την επόμενη διετία, η απόσταση είναι τόσο μεγάλη που θα εξακολουθούν να κοιτάνε την πλάτη μας- τρόπος του λέγειν και χωρίς την παραμικρή διάθεση να τους υποτιμήσουμε- για πολλά πολλά χρόνια.

ΑΥΤΟ δεν ήταν εξ αρχής δεδομένο, το αντίθετο. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η Αργεντινή ήταν μια από τις 10 πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη και μπορούσε να συγκριθεί σε επίπεδο ζωής με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ελληνική κοινότητα στη χώρα, όπως και οι κοινότητες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργήθηκαν ακριβώς από τους μετανάστες που ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Αργεντινή προτίμησαν την τελευταία.

ΕΙΝΑΙ προφανές ότι διάλεξαν λάθος. Μετά το κραχ του ΄30, η χώρα του τανγκό και των Πάμπας πήρε τον κατήφορο και πήγαινε από χρεοκοπία σε χρεοκοπία. Και όλοι σήμερα συμφωνούν ότι οι λόγοι δεν ήταν οικονομικοί αλλά πολιτικοί.

ΜΕ δυο λόγια δεν υπήρξε ποτέ η κρίσιμη μάζα μιας μεσαίας τάξης που θα μπορούσε να διεκδικήσει και να επιβάλει πολιτική και οικονομική σταθερότητα. Ελλείμματα, πληθωρισμός, υποτίμηση και τελικώς χρεοκοπία ήταν η προσφιλής μέθοδος εκτόνωσης των κοινωνικών αντιθέσεων.

ΚΑΤΑ παράδοξο τρόπο ακριβώς το ίδιο είναι σήμερα το ζητούμενο και για την Ελλάδα. Το πρόβλημά μας δεν είναι τόσο το οικονομικό όσο το πολιτικό. Κι αυτό μας αφορά όλους. ΤΗΝ κυβέρνηση πριν απ΄ όλους, η οποία νομίζει ότι έχει μπει στον αυτόματο πιλότο και κινείται πλέον χωρίς κανένα πολιτικό σχέδιο. Αν δεν αλλάξει και μάλιστα γρήγορα, δεν θα πάει μακριά.

ΟΙ πολίτες περιμένουν- καλύτερα, απαιτούν- πρωτοβουλίες που θα μπορέσουν να περιορίσουν το κοινωνικό κόστος των μέτρων. Γιατί βέβαια θα μπορούσε κανείς να αποδεχθεί ότι θα πρέπει να δουλεύουμε 40 χρόνια για να βγούμε στη σύνταξη με την προϋπόθεση ότι θα έχουμε δουλειά.

ΟΤΑΝ αυτό δεν γίνεται, όταν οκτώ μήνες μετά, τα δισεκατομμύρια των κοινοτικών πόρων του ΕΣΠΑ παραμένουν στα αζήτητα, όταν τα ελλείμματα στα νοσοκομεία ζουν και βασιλεύουν, τότε βέβαια η προοπτική που μας δίνουν είναι εφιάλτης.

ΤΟ μάθημα της Αργεντινής όμως αφορά και την αντιπολίτευση. Οταν βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας διώχνοντας τους τουρίστες, όταν το μήνυμα που στέλνουν κόμματα και συνδικάτα είναι «αντίσταση μέχρι τέλους», τότε ουσιαστικά πριμοδοτούμε την αστάθεια και δυσκολεύουμε ακόμη πιο πολύ τη θέση μας.

ΚΑΙ όπως δείχνει το παράδειγμα της Αργεντινής, αν θέλουμε να αυτοκτονήσουμε, τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να μας εμποδίσει!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk