ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Την ημέρα που ξεψύχησε το δικέφαλο μοσχαράκι

O πατέρας μου, ο Τζέρι, πήγε εκείνη την ημέρα στη διαδήλωση μαζί με δυο θείους μου. Ευτυχώς επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς. Οταν οι Βρετανοί άνοιξαν πυρ πίσω από τις πλάτες τους, ο πατέρας μου και οι φίλοι του έπεσαν μπρούμυτα στο έδαφος. Λίγο μετά κατάλαβαν ότι οι στρατιώτες έριχναν σφαίρες στο πλήθος. Είδαν να μεταφέρουν τον Τζάκι Ντάντι, χωρίς να ξέρουν ότι ήταν ήδη νεκρός. Η μητέρα μου είχε ένα κακό προαίσθημα εκείνη την ημέρα. Πήρε εμένα και τον μικρότερο αδελφό μου και μας πήγε στη φάρμα ενός φίλου μας.

Την ημέρα  που ξεψύχησε  το δικέφαλο  μοσχαράκι | tovima.gr

O πατέρας μου, ο Τζέρι, πήγε εκείνη την ημέρα στη διαδήλωση μαζί με δυο θείους μου. Ευτυχώς επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς. Οταν οι Βρετανοί άνοιξαν πυρ πίσω από τις πλάτες τους, ο πατέρας μου και οι φίλοι του έπεσαν μπρούμυτα στο έδαφος. Λίγο μετά κατάλαβαν ότι οι στρατιώτες έριχναν σφαίρες στο πλήθος. Είδαν να μεταφέρουν τον Τζάκι Ντάντι, χωρίς να ξέρουν ότι ήταν ήδη νεκρός. Η μητέρα μου είχε ένα κακό προαίσθημα εκείνη την ημέρα. Πήρε εμένα και τον μικρότερο αδελφό μου και μας πήγε στη φάρμα ενός φίλου μας. Τις ώρες που ήμασταν εκεί γεννήθηκε ένα μοσχαράκι με δυο κεφάλια, αλλά πέθανε σχεδόν αμέσως, παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να κρατηθεί στη ζωή. Λίγο μετά, θα έγραφα για το περιστατικό αυτό σε μια έκθεσή μου στο σχολείο, χωρίς να μπορώ να φανταστώ πως οι άνθρωποι θα το εκλάμβαναν σαν συμβολισμό.

Οταν ο πατέρας μου επέστρεψε, του ζητήσαμε, με την παιδική μας αφέλεια, να μας δείξει αν τον είχαν χτυπήσει. Μας έδειξε ένα μικρό σημάδι πίσω από το αφτί του λέγοντάς μας πως μια σφαίρα τον πήρε ξώφαλτσα. Υστερα από αυτό, δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ για εκείνη την ημέρα.

Το ποδοσφαιρικό γήπεδο όπου ο γιος μου κάνει δύο φορές την εβδομάδα την προπόνησή του είναι σήμερα χτισμένο στο ιδιο ακριβώς σημείο που ξεκίνησε εκείνη η ματωμένη διαδήλωση, πριν από σχεδόν 40 χρόνια. Μερικές φορές, εκεί όπου κάθομαι και τον βλέπω να κλωτσάει, σκέφτομαι τον πατέρα μου, τα αδέλφια του και τους φίλους του εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα του Ιανουαρίου του 1972: νέοι και χαρούμενοι άντρες που οδηγούνταν, χωρίς να το ξέρουν, κατευθείαν στην επίγεια Κόλαση. Ξαφνικά την περισυλλογή μου σπάνε οι φωνές των μικρών παιδιών που παίζουν ποδόσφαιρο και αμέσως αναλογίζομαι πως, επιτέλους, ύστερα από τόσο καιρό, καταφέραμε όλοι να περάσουμε στην απέναντι πλευρά της Ιστορίας.

Ο Γκάρμπαν Ντάουνι είναι ιρλανδός δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Η Καλντέρα η επιλογή να εκδράμουν αυτές τις άκρως επικίνδυνες ημέρες, με τη μετάλλαξη Ομικρον να σαρώνει τα πάντα, στην αγαπημένη... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk