ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ηταν όλοι τους φονιάδες

Η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα συνεισφορά του Ρόμπερτ Λούκετιτς στον χώρο της έβδομης τέχνης ίσως να είναι ότι με την «Κακιά πεθερά» κατάφερε να επαναφέρει την Τζέιν Φόντα μπροστά στον φακό, δεκάξι χρόνια μετά την αμέσως προηγούμενη ταινία της («Στάνλεϊ και Αϊρις», 1989). Δεν πρόκειται για τον πιο εμπνευσμένο σκηνοθέτη του κόσμου, αλλά τουλάχιστον το παλεύει, και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και στην «Κακιά πεθερά»- σίγουρα όχι η ταινία για την οποία θα θυμόμαστε τη Φόντα- πάει να βγάλει κάτι το ελαφρώς διαστροφικό και ασυνήθιστο για αμερικανική κωμωδία.

Η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα συνεισφορά του Ρόμπερτ Λούκετιτς στον χώρο της έβδομης τέχνης ίσως να είναι ότι με την «Κακιά πεθερά» κατάφερε να επαναφέρει την Τζέιν Φόντα μπροστά στον φακό, δεκάξι χρόνια μετά την αμέσως προηγούμενη ταινία της («Στάνλεϊ και Αϊρις», 1989). Δεν πρόκειται για τον πιο εμπνευσμένο σκηνοθέτη του κόσμου, αλλά τουλάχιστον το παλεύει, και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και στην «Κακιά πεθερά»- σίγουρα όχι η ταινία για την οποία θα θυμόμαστε τη Φόντα- πάει να βγάλει κάτι το ελαφρώς διαστροφικό και ασυνήθιστο για αμερικανική κωμωδία.

Δόσεις διαστροφής βρίσκεις και στο «Κillers», την έκτη ταινία του Λούκετιτς, που προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στις αίθουσες. Εδώ ένας super cool αμερικανός πράκτορας με «άδεια να σκοτώνει» ( Αστον Κούτσερ ) εγκαταλείπει την υπηρεσία, όταν κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στη γαλλική Ριβιέρα ερωτεύεται μια αμερικανίδα τουρίστρια ( Κάθριν Χέιγκλ ), κόρη πάμπλουτου αμερικανού επιχειρηματία ( Τομ Σέλεκ ). Μόνον που ο πράκτορας δεν λέει σε κανέναν τους την πρώην ιδιότητά του, επομένως δεν είναι δύσκολο να φανταστείς τις αντιδράσεις της οικογένειας όταν πολλά χρόνια αργότερα το παρελθόν του επιστρέφει απειλητικά και κάνει θρύψαλα τον γάμο και την τακτοποιημένη νέα ζωή του.

Πρώτ΄ απ΄ όλα λίγη διαστροφή θα πρέπει να την έχεις για να φανταστείς τον Αστον Κούτσερ επαγγελματία φονιά και μάλιστα με λουκ πολύ κοντινό στου Τομ Κρουζ των «Επικίνδυνων αποστολών». Και όμως, ο συνήθως αχώνευτος Κούτσερ εδώ σε κερδίζει. Υστερα η ιδέα να βάλεις στα χέρια της Κάθριν Χέιγκλ πιστόλι είναι τόσο ακραία που καταλήγει ενδιαφέρουσα (παρεμπιπτόντως, όσο τα χρόνια περνούν τόσο περισσότερο η Χέιγκλ θυμίζει θεία της Σαρλίζ Θερόν ).

Είναι προφανές ότι ο Λούκετιτς και οι συνεργάτες του είχαν πολλές ταινίες στο μυαλό τους γυρίζοντας το «Κillers», αλλά αυτό δεν ενοχλεί- τουναντίον το διασκεδάζεις. Η σχέση Κούτσερ- Σέλεκ είναι μια μικρή αντανάκλαση εκείνης των Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Μπεν Στίλερ στον «Γαμπρό της συμφοράς» και κάποια στιγμή το παντρεμένο ζευγάρι αυτής της ταινίας μετατρέπεται σε αυτό που ήταν η Αντζελίνα Τζολί και ο Μπραντ Πιτ στον «Κύριο και την κυρία Σμιθ».

Ομως η πιο απολαυστική (και διεστραμμένη) ιδέα της ταινίας είναι ότι όλοι οι κάτοικοι της αριστοκρατικής περιοχής στην οποία ζει το ζευγάρι «μεταλλάσσονται» σε κυνηγούς επικηρυγμένων που στόχο έχουν το κεφάλι του Κούτσερ. Εκεί η ταινία μετατρέπεται σε κωμική εκδοχή των (πολυχρησιμοποιημένων) «Μακάβριων εισβολέων», στους οποίους οι εξωγήινοι καταλαμβάνουν τα σώματα ανθρώπων με αποτέλεσμα οι αμόλυντοι να μην μπορούν να καταλάβουν ποιος είναι μαζί τους και ποιος όχι.

gzoump@tovima.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk