Βασίλης Χατζηπαναγής Aρτίστας της μπάλας, 56 ετών

Εκανε την αρχή στην Ντιναμό Τασκένδης, μετά πήγε στην Παχτακόρ και το 1975 ήρθε στην Ελλάδα για τον Ηρακλή. Εχει συμμετοχές στην ολυμπιακή ομάδα και στις Εθνικές Ελπίδων και Εφήβων της Σοβιετικής Ενωσης και δύο συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδος. Ανακηρύχθηκε κορυφαίος έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 χρόνων από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

Εκανε την αρχή στην Ντιναμό Τασκένδης, μετά πήγε στην Παχτακόρ και το 1975 ήρθε στην Ελλάδα για τον Ηρακλή. Εχει συμμετοχές στην ολυμπιακή ομάδα και στις Εθνικές Ελπίδων και Εφήβων της Σοβιετικής Ενωσης και δύο συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδος. Ανακηρύχθηκε κορυφαίος έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 χρόνων από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

dΓεννήθηκα στην Τασκένδη της τότε Σοβιετικής Ενωσης, από έλληνες γονείς, που ήταν πολιτικοί πρόσφυγες. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν φτωχικά αλλά όμορφα: σχολείο, παρέες στη γειτονιά και φυσικά ποδόσφαιρο, στο οποίο είχα κλίση από πολύ μικρός. Αυτός που μου μετέδωσε την αγάπη για το ποδόσφαιρο ήταν ο πατέρας μου, που παλαιότερα είχε υπάρξει και διαιτητής. Ηταν ο μέντοράς μου.

Ηρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα όταν ήμουν 21 ετών· ήταν κάτι που το περίμενα με μεγάλη χαρά. Στην Τασκένδη κρατούσαμε πολύ τις ελληνικές παραδόσεις και από μικρός συνεχώς για την Ελλάδα άκουγα. Στην αρχή βέβαια ήταν κάπως δύσκολο να προσαρμοστώ, ήταν άλλη η νοοτροπία – μου πήρε κάποια χρόνια για να συνηθίσω. Στην Τασκένδη οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί, εδώ μου φάνηκαν πιο «κλειστοί» και οι ανθρώπινες σχέσεις πιο δύσκολες.

Από ποδοσφαιρική άποψη, έπρεπε να είχα μείνει στην Τασκένδη. Την Ελλάδα την αγαπώ, είναι η πατρίδα των γονιών μου και τη θεωρώ και δική μου πατρίδα, αλλά η αλήθεια είναι ότι στην Τασκένδη είχα περισσότερες ευκαιρίες για ανέλιξη.

Από πιτσιρικάς είχα πάντα μεγάλη αγάπη για την Εθνική Βραζιλίας, ειδικά την περίοδο που έπαιζε ο Πελέ. Το ίνδαλμά μου ήταν ο Γκαρίντσα.

Ενας προπονητής πρέπει να είναι καλός παιδαγωγός. Να μπορεί να αναγνωρίζει το ταλέντο όταν αυτό υπάρχει και να το αναδεικνύει. Να έχει ήθος και να σου εμπνέει εμπιστοσύνη.

Το ποδόσφαιρο είναι αυτοσχεδιασμός. Δεν γίνεται να σκέφτεσαι και να υπολογίζεις από πριν τις κινήσεις σου. Οι αποφάσεις παίρνονται μέσα στο παιχνίδι. Και αν έχεις ποδοσφαιρικό μυαλό, θα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Αγχος είχα, αλλά σε φυσιολογικά επίπεδα. Οταν όμως έμπαινα στο γήπεδο, μου περνούσε αμέσως.

Για να κάνεις πρωταθλητισμό, σε οποιοδήποτε άθλημα, πρέπει να στερηθείς κάποια πράγματα. Αν δεν κάνεις αθλητική ζωή και σωστή διατροφή, αν δεν προσέχεις τον εαυτό σου, αν δεν προπονείσαι αρκετά, ποτέ δεν θα φτάσεις εκεί που θες. Χρειάζονται θυσίες για αυτό που αγαπάς.

Τα πράγματα είναι απλά. Δεν υπάρχει λόγος να τα περιπλέκουμε.

Μέσα στο ποδόσφαιρο είναι και οι νίκες, και οι ήττες, και οι ισοπαλίες. Οπως και στη ζωή. Δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα.

Για να λειτουργήσει καλά μια ομάδα χρειάζεται καλός προπονητής, καλό κλίμα και να υπάρχει χημεία μεταξύ των παικτών, να είναι φίλοι και στο γήπεδο και στη ζωή. Εγώ πάντα τα είχα καλά με όλους. Και όλοι με αγαπούσαν. Δεν είχα εγωισμούς, γι’ αυτό και πάντα βοηθούσα τα νέα παιδιά που έρχονταν στην ομάδα. Μια καλή κουβέντα από τον πιο έμπειρο είναι πάντα καλή για τον νεότερο. Οταν, αντίθετα, φωνάζεις στον νέο ποδοσφαιριστή, χαλάει η ψυχολογία του, του κόβεις τα φτερά.

Το ποδόσφαιρο ήταν όλη μου η ζωή. Οταν έπρεπε να σταματήσω δεν μπορούσα να το πιστέψω, ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή μου. Αλλά δεν έχεις επιλογή. Ξέρεις από όταν ξεκινάς ότι ύστερα από κάποια χρόνια θα αναγκαστείς να σταματήσεις.

Για να πετύχεις χρειάζεται να αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις. Αλλιώς, καλύτερα να τα παρατήσεις.

Σε όποιο μέρος της Ελλάδας και να πάω ο κόσμος ακόμη εκδηλώνει την αγάπη του και την εκτίμησή του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη χαρά για έναν αθλητή. Θυμάμαι, όταν έπαιζα ποδόσφαιρο, ερχόταν κόσμος να με δει ακόμη και αν υποστήριζε άλλη ομάδα, ήταν πρωτοφανές.

Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Είναι ένα άθλημα λαϊκό, που όλοι μπορούν να παίξουν. Μπορείς να βγεις από το σπίτι σου, να πάρεις μια μικρή πέτρα και να παίξεις. Τόσο απλά.

Οι έλληνες φίλαθλοι είναι πιο θερμόαιμοι από τους φιλάθλους άλλων χωρών, σε όλες τους τις εκδηλώσεις – και της χαράς και του θυμού. Το θέμα είναι να μη γίνονται φασαρίες και να μην υπάρχει βία. Ενα παιχνίδι είναι το ποδόσφαιρο, τίποτε παραπάνω.

Εκτός από θέαμα, το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής. Πας στο γήπεδο για δύο ώρες και ξεχνάς τα πάντα, είναι εκτόνωση και φυγή, σε «παίρνει» από τη ζωή και τα προβλήματά της. Οταν πηγαίνω να παρακολουθήσω έναν αγώνα, ακόμη και αν δεν κερδίσει η ομάδα που υποστηρίζω, αν το παιχνίδι μού προσφέρει θέαμα είμαι ευχαριστημένος.

Ημουν πάντα αυστηρός με τον εαυτό μου. Υστερα από κάθε αγώνα έκανα αυτοκριτική και αν είχα κάνει λάθος το παραδεχόμουν.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πολύ από την εποχή που έπαιζα εγώ. Μία βασική διαφορά είναι ότι υπάρχουν πολλοί ξένοι παίκτες, αλλά αυτό δεν είναι καλό.

Δεν παντρεύτηκα ούτε έκανα παιδιά. Ηταν επιλογή μου αλλά, όσο να ’ναι, το ότι αφιερώθηκα στο ποδόσφαιρο επηρέασε και την προσωπική μου ζωή. Είναι και αυτό μία από τις θυσίες που απαιτεί ο δρόμος προς την επιτυχία.

Δημοσιεύτηκε στο BHMAMEN, τεύχος 51, σελ. 104, Ιούνιος 2010.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk