ΕΧΡΕRΙΕΝCΕ

Τo χιούμορ νικάει τον πανικό

Το Βios είναι ούτως ή άλλως ένα σημείο της πόλης όπου συμβαίνουν «περίεργα» πράγματα, φιλοξενούνται «εναλλακτικά» θεάματα. «Τι ακριβώς κάνουν εκεί μέσα;» είναι η συνηθέστερη απορία των οδηγών ταξί κάθε φορά που σε μεταφέρουν στην Πειραιώς 84. Την περασμένη Τρίτη, όμως, κατά τη διάρκεια μιας γενικής δοκιμής αλλιώτικης από τις άλλες, ξεπέρασε τον εαυτό του. Διότι η alternative δράση δεν περιορίστηκε μόνο «εκεί μέσα», αλλά εξαπλώθηκε και… εκεί έξω: στον πολύβουο δρόμο της Πειραιώς και στον φαινομενικά ήσυχο πεζόδρομο της Σαλαμίνος.

Το Βios είναι ούτως ή άλλως ένα σημείο της πόλης όπου συμβαίνουν «περίεργα» πράγματα, φιλοξενούνται «εναλλακτικά» θεάματα. «Τι ακριβώς κάνουν εκεί μέσα;» είναι η συνηθέστερη απορία των οδηγών ταξί κάθε φορά που σε μεταφέρουν στην Πειραιώς 84. Την περασμένη Τρίτη, όμως, κατά τη διάρκεια μιας γενικής δοκιμής αλλιώτικης από τις άλλες, ξεπέρασε τον εαυτό του. Διότι η alternative δράση δεν περιορίστηκε μόνο «εκεί μέσα», αλλά εξαπλώθηκε και… εκεί έξω: στον πολύβουο δρόμο της Πειραιώς και στον φαινομενικά ήσυχο πεζόδρομο της Σαλαμίνος. Η ομάδα Βlitz παρουσιάζει το «Cinemascope. Ενα ντοκυμαντέρ για το τέλος του κόσμου» και οι θεατές το παρακολουθούν με αμείωτο ενδιαφέρον, νιώθοντας μια περίεργη αγαλλίαση μέσα στην ηχομόνωση και απομόνωση των ακουστικών τους.

«Με το που θα ακουστεί η ανακοίνωση θα βάλετε τον διακόπτη στο scale Β και το volume στο maximum» μας ενημέρωναν όσο μας μοίραζαν τα ακουστικά. Λίγο αργότερα το bar του Βios είχε γεμίσει από μυστήριους τύπους με ακουστικά γύρω από τον αυχένα, τραβώντας την προσοχή των ανυποψίαστων θαμώνων που βρίσκονταν εκεί απλώς για ποτό. Η ανακοίνωση δεν άργησε να ακουστεί και μαζί της άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του κόσμου. Μας απομένουν μόλις εννέα ημέρες και μια δαιμόνια ρεπόρτερ βρίσκεται ξαφνικά στη μέση της Πειραιώς, προμηνύοντας σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, ενώ τα αυτοκίνητα περνούν λυσσασμένα από δίπλα της. Φέιγ-βολάν πέφτουν από τον ουρανό, λες και τα ρίχνει ο Θεός για να κάνει μια τελευταία πλάκα στους ανθρώπους, ενώ ένα πανό έχει ήδη αναρτηθεί στην απέναντι πλευρά του δρόμου: «Μας εγκατέλειψαν!».

Ξαφνικά οι θεατές οδηγούνται στον «προθάλαμο» και από εκεί στην αίθουσα, για να καθήσουν αναπαυτικά – φορώντας πάντα τα ακουστικάκαι να παρακολουθήσουν πίσω από το τζάμι μια παράσταση που καθ΄ όλη τη διάρκεια των 70 λεπτών της φλερτάρει ασύστολα τόσο με το θέατρο όσο και με το σινεμά. Η κολόνα που χωρίζει την τζαμαρία στη μέση δίνει την (ψευδ)αίσθηση διχοτομημένου κινηματογραφικού πλάνου και οι ηθοποιοί που γεμίζουν με την ενέργειά τους τη Σαλαμίνος προσφέρουν μια 3D εμπειρία διαφορετική από εκείνη που έχεις συνηθίσει να βιώνεις με ποπκόρν και king size αναψυκτικό στο χέρι.

Η ψυχολογία των κεντρικών ηρώων λίγο πριν από το οριστικό τέλος θυμίζει εκείνη επιβατών αεροσκάφους που πρόκειται να συντριβεί από στιγμή σε στιγμή. Δεν είναι ένα χορικό πανικού, ούτε καν μελό: κάποιοι κάνουν απολογισμό, κάποιοι ξημεροβραδιάζονται κάτω από το σπίτι της πρώην τους, κάποιοι ψάχνουν παρηγοριά στη λογοτεχνία. Το χιούμορ νικάει τον πανικό. Φορώντας ασύρματα μικρόφωνα οι ηθοποιοί υποδύονται καθημερινούς ανθρώπους σε μια διόλου καθημερινή κατάσταση. Μέσα από τα προσωπικά μας ηχείαακούμε ηχογραφημένες τις σκέψεις τους, που

μπλέκονται συχνά με τις δικές μας: «Είμαι μόνος… Δεν θέλω να πεθάνω… Η κηδεία μου θα είναι τέλεια! Θα πλαντάξουν όλοι στο κλάμα!.. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, βαρέθηκα!». Μια κοπέλα περπατά μετρώντας τα πατατάκια που τρώει: «134, 135, 136…»ωραίος τρόπος να αυτοκτονήσεις τώρα που δεν σε νοιάζει τίποτε πια. Ενας ψυχίατρος μας αποκαλύπτει πόσο δυστυχισμένος νιώθει έχοντας συσσωρεύσει μέσα του τη δυστυχία όλων των πελατών του: «Οι άνθρωποι είναι κακοί. Και είναι αδύνατον να προσπαθείς να κάνεις ευτυχισμένο έναν κακό άνθρωπο. Τώρα πια δεν προσπαθώ να τους βοηθήσω. Απλώς τους γράφω χάπια». Ακόμη και το πραγματικό ξενοδοχείο της οδού γίνεται μέρος του σκηνικού. Η ρεσεψιόν του στο βάθος είναι πλέον το γραφείο μιας υπαλλήλου στατιστικής υπηρεσίας που τηλεφωνεί και ρωτάει: «Θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας: α) ευτυχισμένη, β) καλή, γ) χάλια;/ Εχετε σκεφτεί να αυτοκτονήσετε; α) ναι, β) όχι, γ) ποτέ». Και προτού το κλείσει τους ευχαριστεί για τη συμμετοχή και τους εύχεται «καλό τέλος!».

Οσο οι δέκα… επαγγελματίες διαβάτες μετρούν αντίστροφα προς τη συντριβή, οι ερασιτέχνες του είδους, περαστικοί, εκτός σεναρίου, μπαίνουν στο πλάνο χωρίς να ξέρουν πόσο σημαντικό ρόλο ξαφνικά διαδραματίζουν. Τη στιγμή που κάποιος λέει «οι άνθρωποι απαιτούν τόσο πολλά», ένας κύριος περνάει με οκτώ παραγεμισμένες σακούλες από το Αttica. Ή στη σκηνή της (τεχνητής) ομίχλης, όταν ο ηθοποιός λέει «το πυκνό σκοτάδι συνεχίζεται», ένας άστεγος τον πλησιάζει και αρχίζει τον δικό του, αυτοσχέδιο μονόλογο: «Δουλειά, θέλω δουλειά, δεν έχω δουλειά…». Κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται να καταστραφεί ο κόσμος για να καταλάβεις πως όλα γύρω σου καταρρέουν. Αρκεί και μια οικονομική κρίση.

Στην ίδια συχνότητα

Με τα πράσινα φωτάκια των ακουστικών τους να λαμπυρίζουν στο σκοτάδι οι θεατές είναι συντονισμένοι στην ίδια συχνότητα και παρακολουθούν κάτι που φλερτάρει με το θέατρο και το σινεμά και εκτυλίσσεται πίσω από την τζαμαρία

Σε μια εποχή όπου το πιο μαζικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να δεις τον τελικό της Γιουροβίζιον με πέντε φίλους, όντας όλο και πιο φοβισμένος να κατέβεις σε διαδηλώσεις, είναι ωραίο να βιώνεις το ίδιο πράγμα με 70 ανθρώπους ταυτόχρονα. Γελάς δυνατά και δεν ακούς το γέλιο σου, ούτε του διπλανού σου. Με κάποιον μαγικό τρόπο όμως ξέρεις ότι αυτή είναι μία από τις λίγες στιγμές που είσαι στην ίδια συχνότητα με τόσο κόσμο. Οι πιο θαρραλέοι περαστικοί κοντοστέκονται και κοιτάζουν ξαφνιασμένοι πότε εκτός και πότε εντός της τζαμαρίας. Ποιος παρατηρεί ποιον; Με τα πράσινα φωτάκια τού «on» να λαμπυρίζουν κοντά στα αφτιά τους, οι θεατές θυμίζουν εξωγήινους που ήρθαν εκπαιδευτική εκδρομή σε τούτο τον πλανήτη και ο τουριστικός πράκτορας τους «έριξε» στέλνοντάς τους στις εννέα τελευταίες ημέρες. Και όταν το τέλος έρχεται, το χειροκρότημα είναι τόσο δυνατό που διαπερνά τα διπλά τζάμια. Τα ακουστικά επιστρέφονται στο κουτί τους, στα αφτιά μας όμως εξακολουθούν να ηχούν λέξεις και εικόνες που έχουν ακόμη τη δύναμη να σε ξαφνιάζουν, σε μία περίοδο όπου όλοι νομίζουν ότι τα έχουν δει όλα.

Ποιος, Πού, Πότε Βios, Πειραιώς 84, τηλ. 210 3425.335. Ως τις 27 Ιουνίου.

Ομάδα Βlitz (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής).

Συμπαραγωγή με το Βios (powered by Sssh!), στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Παίζουν: Θανάσης Δεμίρης, Σιαμάκ Ετεμάντη, Βάσω Καμαράτου, Ελένη Καραγιώργη, Ελίνα Λούκου, Μιχάλης Μαθιουδάκης, Γιάννης Μαλογιάννης, Μαργιαλένα Μαμαρέλη, Σύλλας Τζουμέρκας, Μαρία Φιλίνη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Courchevel – Παρίσι – Ντουμπάι Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γαλλία με περισσότερα από 300.000 κρούσματα ημερησίως, σκέφτεται να «κατηφορίσει» από την Courchevel... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk