Ξένοιαστος, ασυμβίβαστος και καταραμένος

Τον είδα για πρώτη και τελευταία φορά από κοντά στις Κάννες το 2005, όταν με τη βοήθεια της εταιρείας UΙΡ είχα βρεθεί στις συνεντεύξεις της ταινίας του Τζορτζ Ρομέρο «Η γη των ζωντανών νεκρών» όπου έπαιζε και αυτός. Θύμιζε μεγιστάνα του πλούτου, δεν έμοιαζε καθόλου με το περιθωριακό ρεμάλι που είχα αγαπήσει σε τόσες και τόσες ταινίες: λευκή κόμη, λευκό «τραγίσιο» μουσάκι. Καλοσιδερωμένο θαλασσί Αrmani, καρό πουκάμισο με γαλαζοκίτρινη ριγέ γραβάτα και Gucci σκαρπίνι.

Τον είδα για πρώτη και τελευταία φορά από κοντά στις Κάννες το 2005, όταν με τη βοήθεια της εταιρείας UΙΡ είχα βρεθεί στις συνεντεύξεις της ταινίας του Τζορτζ Ρομέρο «Η γη των ζωντανών νεκρών» όπου έπαιζε και αυτός. Θύμιζε μεγιστάνα του πλούτου, δεν έμοιαζε καθόλου με το περιθωριακό ρεμάλι που είχα αγαπήσει σε τόσες και τόσες ταινίες: λευκή κόμη, λευκό «τραγίσιο» μουσάκι. Καλοσιδερωμένο θαλασσί Αrmani, καρό πουκάμισο με γαλαζοκίτρινη ριγέ γραβάτα και Gucci σκαρπίνι. Σκέτος συλλέκτης έργων Τέχνης- κάτι που ο Ντένις Χόπερ ήταν. Η επάρατη νόσος δεν τον είχε κτυπήσει ακόμη και παρά τις αναποδιές της, πίστευε ότι η ζωή τού είχε φερθεί καλά: «Ζω την ομορφότερη περίοδο της ζωής μου» είχε πει. «Αυτόν τον μήνα έκλεισα τα 69 και ακόμη απολαμβάνω τη χαρά που έγινα για τέταρτη φορά πατέρας· είναι σαν να ξαναβρίσκω τη νιότη μου. Ταυτοχρόνως δεν ξεχνώ ότι είμαι παππούς, και αυτό επίσης μου αρέσει».

Για τον «Καβαλάρη» των εκατομμυρίων
«Αν ζούσαν σήμερα ο Μπίλι και ο Κάπτεν Αμέρικα (σ.σ.: οι ήρωές του Χόπερ και του Πίτερ Φόντα στον «Ξένοιαστο καβαλάρη»), θα έπιναν τοματοχυμό V8 σε κάποιο νεκροταφείο με γιάπηδες. Τι νομίζεις ότι θα έβρισκαν εκεί έξω; Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ, έτσι δεν είναι; Οι χίπηδες πέθαναν, οι rednecks παρέμειναν οι ίδιοι (σ.σ. rednecks λέγονται οι λευκοί ρατσιστές του Νότου). Εντάξει, μπορεί να άλλαξαν κάπως στην εξωτερική εμφάνισή τους- φορούν πιο ακριβά κοστούμια-, αλλά μέσα τους παραμένουν ίδιοι».

«Ο “Ξένοιαστος καβαλάρης” κόστισε 340.000

δολάρια και έφερε εκατομμύρια στα ταμεία. Η Universal ήθελε να προωθήσει την ανεξάρτητη, χαμηλού κόστους παραγωγή με στόχο τη δημιουργία ταινιών με κόστος κάτω από 1 εκατ. δολάρια. Κάτι προέκυψε όμως με τα φορολογικά και ο πρόεδρος της εταιρείας Λιου Γουόσερμαν αποφάσισε να διακόψει τη διανομή κάποιων χαμηλού κόστους ταινιών. Πήρε στον λαιμό του όχι μόνον εμένα, αλλά και άλλους όπως ο Πίτερ Φόντα, ο Πίτερ Μπογκτάνοβιτς και ο Μόντε Χέλμαν- παιδιά όλα της ανεξάρτητης παραγωγής. Οι ταινίες τους πήγαν στράφι. O Γουόσερμαν μάλιστα με εξεβίασε, λέγοντας ότι αν δεν μόνταρα όπως εκείνος ήθελε το “Last movie”θα κλείδωνε την ταινία στο ντουλάπι. Του είπα ότι δεν μπορούσε να μου κάνει κάτι τέτοιο, ότι ήταν γελοίο. Ετρεξα σε όλα τα talk shows της τηλεόρασης, φώναξα, ούρλιαξα, έβρισα. Τζίφος. Ημουν νέος, το αίμα μου έβραζε. Νόμιζα ότι είχα δύναμη, αλλά δεν είχα. Το μόνο που είχα ήταν ένα μεγάλο στόμα. Παρ΄ όλ΄ αυτά το κίνημα των ανεξάρτητων κινηματογραφιστών δεν διεκόπη».

Για τα αουτσάιντερ
«Οταν έκανα τον “Ξένοιαστο καβαλάρη” ήμουν το πιο “καυτό” παιδί της πόλης. Και αμέσως μετά, το 1971, έκανα το “Τhe last movie”- τι ατυχής τίτλος, αλήθεια-, την πιο φιλόδοξη ταινία μου. Η Universal δεν τη διένειμε ποτέ στις αίθουσες. Με το Χρυσό Λιοντάρι από το Φεστιβάλ της Βενετίας στα χέρια μου, αρνήθηκα να την ξαναμοντάρω. Στην ουσία αυτή η υπόθεση με κατέστρεψε. Για 12 χρόνια ήμουν επαίτης. Εζησα δύο χρόνια στο Παρίσι, αναζητώντας χρηματοδότη και άλλα τόσα στην Πόλη του Μεξικού. Τίποτε. Ενιωσα προδομένος. Ωστόσο από την άλλη μεριά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από την εποχή της νιότης μου υπήρξα ένας αουτσάιντερ στο σύστημα. Από τότε που ο Χένρι Χάθαγουεϊ με σκηνοθέτησε στο γουέστερν “Από την Κόλαση ως το Τέξας” (1958). Του ΄σπασα τόσο πολύ τα νεύρα που μου έδωσε τον λόγο του ότι δεν θα ξαναδούλευα σε αυτή την πόλη (σ.σ.: Χόλιγουντ). Και αυτό έγινε».

Για τον Τζέιμς Ντιν

Νέος, ωραίος και… ολίγον Τζέιμς Ντιν

«Τον Ιανουάριο του 1955στις 7 του μήνα- το θυμάμαι ακόμηυπέγραψα συμβόλαιο με τη Warner Βros. Την ίδια χρονιά έπαιξα σε δύο ταινίες με τον Τζέιμς Ντιν, στον “Επαναστάτη χωρίς αιτία” και στον “Γίγαντα”. Και την ίδια χρονιά ο Ντιν πέθανε. Αρα εφέτος γιορτάζω τα 50 χρόνια μου στο επάγγελμα, αλλά την ίδια ώρα θρηνώ τα 50 χρόνια απώλειας ενός σημαντικού καλλιτέχνη, ενός υπέροχου φίλου και ενός σπάνιου ανθρώπου που με ενέπνευσε όσο κανείς άλλος στη ζωή μου».

Ο τελευταίος ρόλος

Ο Ντένις Χόπερ, εμφανώς καταβεβλημένος, σε σκηνή από τη σειρά «Crash»

Ενας από τους τελευταίους ρόλους της καριέρας του Ντένις Χόπερ ήταν στη σειρά «Crash», βασισμένη στην ομότιτλη, βραβευμένη με Οσκαρ ταινία του Πολ Χάγκις. Το «Crash», που προβάλλεται στο FΧ κάθε Δευτέρα στις 22.55, παρακολουθεί τις καταστάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα σε φαινομενικά ασύνδετους ανθρώπους στο Λος Αντζελες των ημερών μας. Οι λανθάνουσες φυλετικές, ταξικές και πολιτικές εντάσεις υπογραμμίζουν ιστορίες της καθημερινότητας και αποκαλύπτουν τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Το κανάλι FΧ εκπέμπει 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους, μέσω του Conn-Χ ΤV του ΟΤΕ και της Νova.

Για τα ναρκωτικά
«Τα ναρκωτικά και το αλκοόλ δεν αναμείχθηκαν ποτέ με τη δουλειά μας.Αν μας έλεγαν ότι αναμειγνύονταν, νομίζω ότι θα σταματούσαμε. Εγώ τουλάχιστον θα σταματούσα.Σνιφάραμε κοκαΐνη, καπνίζαμε μαριχουάνα αλλά δεν τα κάναμε όλα αυτά επειδή ήμασταν ναρκομανείς.Το κάναμε επειδή ακριβώς μας κρατούσαν όρθιους ενώ εργαζόμασταν. Μας κρατούσαν σε εγρήγορση. Νομίζω ότι αν, π.χ., υπό την επήρεια των ναρκωτικών έκοβα το πόδι μου, θα συνέχιζα να κάνω κινηματογράφο. Ωστόσοείμαι σε θέση να πω ότι είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία όταν κάποιος πέφτει στα ναρκωτικά επειδή δεν του επιτρέπεται να εργασθεί, επειδή δεν τον προσλαμβάνουν, επειδή βλέπει τα σενάριά του να καταλήγουν στα σκουπίδια. Αυτός μπορεί να πάρει ναρκωτικά επειδή βρίσκεται σε απόγνωση και απελπισία. Ούτως ή άλλως πάντωςτα τελευταία 20 χρόνια δεν έχω πιει σταγόνα αλκοόλ ούτε έχω πάρει σκληρά ναρκωτικά».

Για το περιθώριο
«Οταν κάποτε ο Ανρί Λανγκλουά με είχε συστήσει σε μια παρουσίαση,είχε πει:“Ο Ρέμπραντ γάμ… την καμαριέρα του, γι΄ αυτό κατέβασαν τα έργα του από τον τοίχο. Χρειάστηκε να περάσουν 300 χρόνια ώσπου να τα ανακαλύψουμε. Ο Χόπερ γάμ… το Χόλιγουντ και γι΄ αυτό ίσως να μη μας δοθεί ποτέ η ευκαιρία να ανακαλύψουμε τις ταινίες του”».

Για το «Μπλε βελούδο»
«Οταν διάβασα το σενάριο του “Μπλε βελούδου”, ήξερα ότι έπρεπε να πάρω τον ρόλο του (σ.σ.: διεστραμμένου κακοποιού) Φρανκ Μπουθ, γιατί ο Φρανκ ήμουν εγώ. Χρωστώ λοιπόν πολλά στον Ντέιβιντ Λιντς αλλά όχι μόνον σε αυτόν. Την ίδια χρονιά, το 1986, έπαιξα στο “Πάθος για το μπάσκετ” που με οδήγησε στα Οσκαρ (β΄ ρόλου) και απέσπασα καλές κριτικές για την ταινία “Στην άκρη του ποταμού”. Καμία όμως από όλες αυτές τις ταινίες δεν ήταν παραγωγή μεγάλου στούντιο και γι΄ αυτό ποτέ δεν ξαναμπήκα στην ελίτ του Χόλιγουντ».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Η Καλντέρα η επιλογή να εκδράμουν αυτές τις άκρως επικίνδυνες ημέρες, με τη μετάλλαξη Ομικρον να σαρώνει τα πάντα, στην αγαπημένη... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk