Να μειωθεί το ποσοστό συμμετοχής

Εξετάζοντας την ανθρωπογεωγραφία των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων διαπιστώνουμε ότι πολλά εκ των μελών και οπαδών τους ανήκουν στην κατηγορία του homocommatotypus, με αποτέλεσμα ο ορίζοντάς τους να είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένος. Πολλοί εξ αυτών προσβλέπουν σε ποικίλα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, οφέλη και έτσι εκπαιδεύονται στο «σχολείο» μαθαίνοντας τις αρχές και τις μεθόδους του πολιτικού- κομματικού συστήματος, τις οποίες και μεταφέρουν στη δραστηριοποίησή τους στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Εξετάζοντας την ανθρωπογεωγραφία των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων διαπιστώνουμε ότι πολλά εκ των μελών και οπαδών τους ανήκουν στην κατηγορία του homocommatotypus, με αποτέλεσμα ο ορίζοντάς τους να είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένος. Πολλοί εξ αυτών προσβλέπουν σε ποικίλα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, οφέλη και έτσι εκπαιδεύονται στο «σχολείο» μαθαίνοντας τις αρχές και τις μεθόδους του πολιτικού- κομματικού συστήματος, τις οποίες και μεταφέρουν στη δραστηριοποίησή τους στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ετσι, μέσα από την εκλογική δύναμη που διαθέτουν, σύμφωνα με όσα θα εκθέσουμε παρακάτω, δημιουργούν σχέσεις αλληλεξαρτήσεως και με την καλή αλλά, δυστυχώς, και με τη σκοτεινή έννοια της λέξεως. Το κακό με τους πολιτικούς, σε σχέση με τις φοιτητικές παρατάξεις, είναι ότι υποστηρίζοντες και υποστηριζόμενοι δεν ασκούν, παρά μόνον ως παράπλευρη επιδίωξη, φιλεκπαιδευτική, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, αλλά φιλοκομματική και συχνά μικροκομματική πολιτική, προς καταβαράθρωσιν του εκπαιδευτικού συστήματος.

Με βάση αυτά τα δεδομένα και με την εγγύηση των δημοκρατικών, κατά τα λοιπά, θεσμών οι οργανωμένες κομματικές φοιτητικές παρατάξεις ψήφιζαν ως τώρα στις εκλογές προέδρων τμημάτων, κοσμητόρων, πρυτανικών αρχών ως εξής: επέλεγαν τους εκλέκτορες- οι ηγέτες τους- με μοναδικό και αποκλειστικό κριτήριο την πειθαρχία και πίστη στη γραμμή που υπεδείκνυαν οι φοιτητοπατέρες ως προς την υπερψήφιση του υποδεικνυομένου προσώπου, υποψηφίου πανεπιστημιακού άρχοντα, χωρίς πάντοτε η επιλογή των προσώπων να είναι και της απολύτου αρεσκείας των κομμάτων.

Πράγματι, η υπόδειξη και η ψήφιση των προσώπων για τα παραπάνω αξιώματα εξαρτώνται σε μέγιστο βαθμό από τη συγκυριακή σχέση των ηγητόρων των φοιτητικών παρατάξεων με τους υποψηφίους, καθώς και από την προσωπικότητα των φοιτητοπατέρων, οι οποίοι υπό προϋποθέσεις επιβάλλουν τη δική τους γραμμή, καμιά φορά μάλιστα κόντρα, όπως είπαμε, στη γραμμή του κόμματος. Ετσι η επιλογή των πανεπιστημιακών αξιωματούχων γίνεται με βάση τις συγκεκριμένες σχέσεις, και ενδεχομένως συμφωνίες, μεταξύ των μεν και των ηγετών των φοιτητών, οι οποίοι μέσω των εκλεκτόρων, απολύτως πιστών τους φερεφώνων, επιλέγουν με τα δικά τους κριτήρια, συχνά αδιαφανή και πλειστάκις καιροσκοπικά, τους πανεπιστημιακούς στα αξιώματά τους.

Το ως τώρα σύστημα άλλαξε με τον «νόμο Γιαννάκου». Ετσι υποτίθεται ότι προσέρχονται όλοι οι φοιτητές και ψηφίζουν χωρίς «γραμμή» και υπόδειξη εκ μέρους των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων. Το καινούργιο σύστημα όμως δεν κατήργησε, δυστυχώς, την εκ μέρους των παρατάξεων ποδηγέτηση των φοιτητών και μέσω του υψηλού ποσοστού συμμετοχής τους συνεχίζει να επηρεάζει ετεροβαρώς το δημοκρατικό ισοζύγιο. Οι φοιτητές, δηλαδή, που ψηφίζουν με το καινούργιο σύστημα, έστω και αν επιλέγουν με αξιοκρατικά κριτήρια, συνεχίζουν να επηρεάζουν αποφασιστικά τις εκλογές μέσω του υψηλού ποσοστού που προβλέπεται για τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος, δηλαδή του 40% του εκλεκτορικού σώματος, και μάλιστα ανεξαρτήτως αριθμού και ποσοστού πραγματικής συμμετοχής τους στην εκλογική διαδικασία.

Πρέπει, συνεπώς, το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές αφενός να μειωθεί, περιοριζόμενο το πολύ στο 20%, αφετέρου να εξαρτάται από τη συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές, σύμφωνα με όσα ανηγγέλθησαν και πρόκειται να αποτελέσουν, ελπίζω σύντομα, νόμο του κράτους.

Επίσης, οι υποψήφιοι διδάκτορες δεν θα πρέπει να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία αφού δεν έχουν τον συγγενικό εκπαιδευτικό δεσμό που δικαιολογεί και νομιμοποιεί τη συμμετοχή και συναπόφαση στα πανεπιστημιακά τεκταινόμενα.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η έκφραση της πραγματικής βούλησης του εκλογικού σώματος και η διασφάλιση αδιάβλητων διαδικασιών εκλογής των πανεπιστημιακών αρχών απαιτούν τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία μόνον όσων έχουν πραγματική ανάμειξη στα πανεπιστημιακά δρώμενα και αποδεδειγμένο ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη βελτίωση των συνθηκών της πανεπιστημιακής κοινότητας στο σύνολό της, σε ποσοστό όμως ανάλογο με την ομάδα προέλευσης και στον βαθμό που η οποιαδήποτε συμφωνία-συνεργασία δεν μπορεί να μετατρέψει την ομάδα προέλευσης σε ομάδα πίεσης. Το ουσιαστικό ενδιαφέρον μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί από τον καθημερινώς επιδεικνυόμενο ζήλο, τη συμπαράταξη της κάθε ομάδας στις εκδηλώσεις και δραστηριότητες του Πανεπιστημίου, π.χ. στην προνοιακή πολιτική για τα παιδιά με αναπηρίες, στη διάδοση της ανθρώπινης πλευράς του πανεπιστημίου και στην ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας και διδασκαλίας.

Ο κ. Ιωάννης Καράκωστας είναι αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk