Ο Βίβα Λιρόι Νας περίμενε κάθε πρωί επί 27 χρόνια τον δήμιο στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αριζόνα. Τελικά πέθανε υπέργηρος από καρδιά, αλλά στις ΗΠΑ υπάρχουν άλλοι 3.279 μελλοθάνατοι

Ραντεβού με τον θάνατο κάθε ημέρα, μια ζωή

Επί 27 ολόκληρα χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί και περίμενε τον δήμιο. Ο αμερικανός θανατοποινίτης Βίβα Λιρόι Νας «κουράστηκε» να περιμένει και παρέδωσε το πνεύμα στις 12 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 94 ετών. Κατά ειρωνεία της τύχης πέθανε από εντελώς φυσικά αίτια (καρδιακή προσβολή) κλειδαμπαρωμένος και άρρωστος, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Φλόρενς της Αριζόνα. Με τον απροσδόκητα ήρεμο θάνατό του ο υπέργηρος Νας έφερε στην επικαιρότητα το ακανθώδες ζήτημα της θανατικής ποινής, το οποίο παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο σε μια κατά τα άλλα δημοκρατική χώρα σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, που επιμένει να διατηρεί τη βαρβαρότητα της εσχάτης των ποινών.

Επί 27 ολόκληρα χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί και περίμενε τον δήμιο. Ο αμερικανός θανατοποινίτης Βίβα Λιρόι Νας «κουράστηκε» να περιμένει και παρέδωσε το πνεύμα στις 12 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 94 ετών. Κατά ειρωνεία της τύχης πέθανε από εντελώς φυσικά αίτια (καρδιακή προσβολή) κλειδαμπαρωμένος και άρρωστος, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Φλόρενς της Αριζόνα. Με τον απροσδόκητα ήρεμο θάνατό του ο υπέργηρος Νας έφερε στην επικαιρότητα το ακανθώδες ζήτημα της θανατικής ποινής, το οποίο παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο σε μια κατά τα άλλα δημοκρατική χώρα σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, που επιμένει να διατηρεί τη βαρβαρότητα της εσχάτης των ποινών. Το ζήτημα είναι πρωτίστως ανθρωπιστικό, ιδεολογικό, πολιτικό, ακόμη και θρησκευτικό- το Βατικανό κατάργησε επισήμως τη θανατική ποινή μόλις το 1969. Αλλά έχει και άλλες διαστάσεις, όπως το μεγάλο οικονομικό κόστος που συνεπάγεται η διατήρηση του σημερινού καθεστώτος. Διότι η παραμονή των θανατοποινιτών στις φυλακές, μεταξύ άλλων, κοστίζει. Και πολύ μάλιστα.

Ο Νας έπαιρνε τη μία αναβολή μετά την άλλη χάρη στις δυνατότητες που του παρέσχε η αμερικανική δικονομία. Σε βαθύ γήρας, σχεδόν τυφλός και κουφός και με άνοια, ζούσε πίσω από τα σίδερα- για την ακρίβεια στο νοσοκομείο της φυλακής- κοστίζοντας στους αμερικανούς φορολογούμενους ως και 106.000 δολάρια τον χρόνο. Τόσο έχει υπολογιστεί, με βάση στοιχεία της Πολιτείας της Καλιφόρνιας, ότι μπορεί να φθάσει το ανώτερο ετήσιο κόστος για κάθε θανατοποινίτη. Αν μάλιστα υπολογίσουμε ότι στη συγκεκριμένη Πολιτεία 670 άνθρωποι περιμένουν να εκτελεστούν, βρίσκουμε ότι το κόστος ανέρχεται στα 63,3 εκατ. δολάρια τον χρόνο μόνο στην Καλιφόρνια.

Σε ολόκληρη τη χώρα οι θανατοποινίτες ανέρχονταν σε 3.279 (στοιχεία Ιουλίου 2009), αριθμός που αν πολλαπλασιαστεί με το κόστος ανά άτομο ξεπερνάει τα 300 εκατ. δολάρια τον χρόνο σε εθνικό επίπεδο. Αν όμως λάβει κανείς υπόψη το κόστος που συνεπάγεται η εκπροσώπηση του κράτους στις συνήθως μακροχρόνιες δίκες των θανατοποινιτών, τότε το ποσόν ξεφεύγει κατά πολύ: σύμφωνα με στοιχεία του 2008 (Γραφείο Διαχείρισης των αμερικανικών δικαστηρίων), το κόστος όλης της διαδικασίας που οδηγεί σε μια θανατική καταδίκη είναι 620.932 δολάρια, ήτοι οκτώ φορές μεγαλύτερο από το κόστος μιας «απλής» δίκης για φόνο. Με δεδομένο ότι η αμερικανική κοινή γνώμη, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, τάσσεται αναφανδόν υπέρ της διατήρησης της θανατικής ποινής, αναρωτιέται κανείς μήπως ο βαρύς αυτός «λογαριασμός» θα ήταν ένας σοβαρός λόγος για τον περιορισμό ή και την ενδεχόμενη κατάργησή της στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk