Τρυφερός Τομ Φορντ, υπέροχος Κόλιν Φερθ

Στην ερώτηση πώς θα χαρακτήριζες την ταινία «Ενας άντρας μόνος» («Α single man», ΗΠΑ, 2009), μία απάντηση υπάρχει: κινηματογραφικό ποίημα. Δεν είναι μόνο ένα τρομερά «αγαπησιάρικο» φιλμ, του οποίου η ομορφιά σε κάνει να βουρκώνειςτην εικαστική αρτιότητα της ταινίας ίσως κάπου να την περιμένεις, από τη στιγμή που σκηνοθέτης είναι ο σχεδιαστής μόδας Τομ Φορντ. Η αξία του βρίσκεται κυρίως στον τρόπο που ο Φορντ έχει δομήσει την ιστορία, στην πυκνότητα των συναισθημάτων που προκαλεί.

Στην ερώτηση πώς θα χαρακτήριζες την ταινία «Ενας άντρας μόνος» («Α single man», ΗΠΑ, 2009), μία απάντηση υπάρχει: κινηματογραφικό ποίημα. Δεν είναι μόνο ένα τρομερά «αγαπησιάρικο» φιλμ, του οποίου η ομορφιά σε κάνει να βουρκώνειςτην εικαστική αρτιότητα της ταινίας ίσως κάπου να την περιμένεις, από τη στιγμή που σκηνοθέτης είναι ο σχεδιαστής μόδας Τομ Φορντ. Η αξία του βρίσκεται κυρίως στον τρόπο που ο Φορντ έχει δομήσει την ιστορία, στην πυκνότητα των συναισθημάτων που προκαλεί.

Στον πιο χυμώδη ρόλο της καριέρας του, ο Κόλιν Φερθ υποδύεται έναν βρετανό καθηγητή στο Λος Αντζελες της δεκαετίας του ΄60 ο οποίος δεν μπορεί να ξεπεράσει την ιδέα του θανάτου του φίλου του ( Μάθιου Γκουντ, επίσης υπέροχος). Ερμηνεία πυκνή και πολυεπίπεδη (οι σκηνές όπου φλερτάρει με την ιδέα της αυτοκτονίας είναι απροσδόκητα κωμικές) για την οποία ο Φερθ, για πρώτη φορά στην καριέρα του, διεκδικεί Οσκαρ.

Το εσωτερικό ταξίδι αυτού του ανθρώπου διακρίνεται από μια δαντελένια λεπτότητα, ενώ σκληρές έννοιες όπως η απώλεια και η μοναξιά μετατρέπουν το «Ενας άντρας μόνος» σε κινηματογραφική βίβλο της απόγνωσης μπροστά στην απελπισία του χαμού. Από τους τίτλους κιόλας, υπό τους ήχους της απαλής μουσικής του Εϊμπελ Κορζερνιόφσκι, γίνεται αντιληπτό ότι το φιλμ θα είναι φτιαγμένο με αστείρευτη αγάπη και ευαισθησία.

* Ακολουθώντας την παράδοση των κλασικών πολιτικών θρίλερ της δεκαετίας του ΄70, το «Στην άκρη του νήματος» («Εdge of darkness», 2010, ΗΠΑ) του Μάρτιν Κάμπελ φέρνει τον θεατή μέσα στον παρανοϊκό κόσμο των πολιτικών σκευωριών και των επιχειρηματικών συγκαλύψεων με οδηγό τον Μελ Γκίμπσον σε μια άκρως ενδιαφέρουσα επιστροφή του στην υποκριτική. Απαισιόδοξη αντιηρωική ταινία, αμυδρά βασισμένη σε μια εκπληκτική βρετανική μίνι σειρά της δεκαετίας του ΄80 και με έναν Γκίμπσον σε καλή φόρμα.

«Μονάκριβη»
(ΗΠΑ, 2009)

Β ίος και πολιτεία μιας υπερτροφικής μαύρης έφηβης από το Χάρλεμ, η οποία είναι ο ορισμός της λέξης θύμα: βιασμένη και έγκυος από τον πατέρα της, λεκτικά και σωματικά κακοποιημένη από τη μητέρα της, με ΑΙDS κ.ο.κ. Αν και βυθισμένη ως τον λαιμό σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον απόγνωσης και απελπισίας, η ταινία διαθέτει ψυχή και τσαγανό: ένας από τους λόγους για τους οποίους έπειτα από καμπάνια ενάμιση έτους έφθασε στις εφετινές υποψηφιότητες των Οσκαρ. Συγκεκριμένα, έχει προταθεί για το καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α΄ γυναικείου ρόλου ( Γκάμπι Σιντιμπέ , η Ρrecious- στη φωτογραφία), β΄ γυναικείου ρόλου ( Μο΄νίκ, η μητέρα), διασκευασμένου σεναρίου και μοντάζ.

«Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι:
Η κλοπή της αστραπής»(ΗΠΑ, 2010)

Η Αρχαία Ελλάδα ξαναζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά μέσω του μπεστ σέλερ «Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της Αστραπής» του Ρικ Ραϊόρνταν (εκδόσεις Πάπυρος), στο οποίο η ελληνική μυθολογία ενσωματώνεται στη σύγχρονη αμερικανική κουλτούρα προκειμένου να γίνει χωνευτή στο νεανικό κοινό του myspace και του Τwitter. Ανάμεσα στους αναγνωρίσιμους ηθοποιούς θα βρούμε τον Πιρς Μπρόσναν που υποδύεται τον Κένταυρο Χείρωνα, την Ούμα Θέρμαν (στη φωτογραφία) ως Μέδουσα (το καλύτερο πράγμα στην ταινία), τον Σον Μπιν ως Δία και τον Στιβ Κούγκαν σε μια heavy metal βερσιόν του Αδη. Ως ιδέα καθόλου κακή, αν και η ταινία δεν έχει την αίγλη μιας λαμπρής παραγωγής που θα την έκανε ελκυστικότερη στην όψη. ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
«Μαίρη και Μαξ» («Μary and Μax», 2009, ΗΠΑ) του Ανταμ Ελιοτ. Γυρισμένο με την τεχνική του Claymation (κινούμενα σχέδια από πηλό), το «Μαίρη και Μαξ» αναφέρεται στη δι΄ αλληλογραφίας σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο μοναχικούς ανθρώπους:

ένα κορίτσι από την Αυστραλία και έναν ασθενικό Εβραίο (οι φωνές είναι τωνΤόνι ΚολέτκαιΦίλιπ Σίμορ Χόφμαν). Ο,τι πιο μαύρο και μη παιδικό έχουμε δει σε κινούμενα σχέδια τα τελευταία χρόνια αλλά συνάμα τρυφερό, ανθρώπινο και ειλικρινές.

«Αμα δε σε θέλει» (2009, Ελλάδα) τουΒασίλη Νεμέα. Κατά τη διάρκεια μιας και μόνο ημέρας, ένας αθεράπευτος γρουσούζης (Κλέων Γρηγοριάδης ) θα ζήσει όλες τις αναποδιές του κόσμου και θα του γίνει κολλιτσίδα ένας «βαρεμένος» ταρίφας (ΡένοςΧαραλαμπίδης) που θέλει να τον βοηθήσει.

Η πρώτη ταινία του Νεμέα έχει καλές κωμικές στιγμές και κρύβει μια απροσδόκητη πικρία που την κάνει τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk