Ωρα για φορολογική ενοποίηση

Τα ελλείμματα και εν γένει ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (και δη της Ελλάδας) θεωρούνται ευρέως η γενεσιουργός αιτία για τη μετακύλιση της κρίσης στις αγορές συναλλάγματος, με θύμα βεβαίως το ευρώ. Ειδικοί ωστόσο διατυπώνουν την άποψη ότι η κρίση δεν είναι δημοσιονομική, αλλά έχει να κάνει με την κατανομή του εισοδήματος και την πολιτική ενσωμάτωση. Οι οικονομολόγοι αυτοί προειδοποιούν μάλιστα ότι με την «εθνική διαχείριση» (δηλαδή με την κατά μόνας αντιμετώπιση) των ελλειμμάτων η κρίση μπορεί να επεκταθεί.

Ωρα για φορολογική ενοποίηση | tovima.gr

Τα ελλείμματα και εν γένει ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (και δη της Ελλάδας) θεωρούνται ευρέως η γενεσιουργός αιτία για τη μετακύλιση της κρίσης στις αγορές συναλλάγματος, με θύμα βεβαίως το ευρώ. Ειδικοί ωστόσο διατυπώνουν την άποψη ότι η κρίση δεν είναι δημοσιονομική, αλλά έχει να κάνει με την κατανομή του εισοδήματος και την πολιτική ενσωμάτωση. Οι οικονομολόγοι αυτοί προειδοποιούν μάλιστα ότι με την «εθνική διαχείριση» (δηλαδή με την κατά μόνας αντιμετώπιση) των ελλειμμάτων η κρίση μπορεί να επεκταθεί. Και αναφέρουν ως παράδειγμα το ελληνικό Πρόγραμμα Σταθεροποίησης, το οποίο έχοντας ως στόχο να μειώσει μέσα σε μία τριετία κατά 10% (ως ποσοστό του ΑΕΠ) το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας κινδυνεύει απλώς να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε βαθιά ύφεση, όπως συνέβη στην Ιρλανδία.

«Τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα θα προκαλέσουν προφανώς μια υφεσιακή δυναμική» δηλώνει στον «Μonde» ο οικονομολόγος Μισέλ Σαντί, ενώ οι οικονομολόγοι της εταιρείας επενδύσεων Νatixis Σιλβέν Μπρουαγέ και Κοστά Μπρινέρ εξέδωσαν στις 2 Φεβρουαρίου μια έκθεση με τίτλο το ερώτημα «Τι θα κόστιζε ένας φορολογικός φεντεραλισμός στην ευρωζώνη;». Η ιδέα τους είναι να μεταφέρουν το γερμανικό φορολογικό σύστημα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. «Στο σύνολό τηςη ευρωζώνη δεν υποφέρει καθόλου από έλλειμμα αποταμίευσης» παρατηρούν. Επομένως, η κρίση του ελληνικού χρέους δεν θα είχε υπάρξει αν υπήρχε ένας μηχανισμός φορολογικής εξίσωσης. Και προτείνουν να μεταφερθεί στο επίπεδο των κρατών της ευρωζώνης το μοντέλο «αλληλεγγύησης» που υπάρχει ανάμεσα στα γερμανικά κρατίδια.

Οι συντάκτες του «Μonde» Αντριέν ντε Τρικορνό και Μαρί ντε Βερζές σημειώνουν ότι ο γερμανικός «φορολογικός φεντεραλισμός» μπορεί να συμπυκνωθεί στο ότι το 25% των εσόδων από τον ΦΠΑ, που συλλέγονται από τα κρατίδια, τίθεται σε κοινό κορβανά και μετά ανακατανέμεται έτσι ώστε τα κατά κεφαλήν φορολογικά έσοδα να εξισωθούν στον εθνικό μέσο όρο. Το σύστημα συμπληρώνεται και από ενδεχόμενες ενισχύσεις από την κεντρική κυβέρνηση, καθώς και από επείγουσες διαδικασίες βοήθειας, αν χρειαστεί. Οι Μπρουαγέ και Μπρινέρ υπολογίζουν ότι για να εφαρμοστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο ένα ανάλογο σύστημα θα χρειάζονταν μεταβιβάσεις ύψους 2,1% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, δηλαδή περί τα 200 δισ. ευρώ, και βεβαίως εναρμόνιση των συντελεστών ΦΠΑ.

Κατά τους Μπρουαγέ και Μπρινέρ, ο μέσος όρος των φορολογικών εσόδων στην ευρωζώνη είναι 7.145 ευρώ ανά κάτοικο. Εννέα χώρες θα συνεισέφεραν φορολογικώς και επτά θα… εισέπρατταν. Ετσι, λαμβάνοντας υπόψη τον παραγόμενο πλούτο και τον πληθυσμό κάθε χώρας, το Λουξεμβούργο θα συνέβαλλε στον κοινό αυτόν φόρο με 13.000 ευρώ ανά κάτοικο, η Φινλανδία με 3.500 ευρώ, η Γαλλία με 940 ευρώ, η Ιταλία με κάτι περισσότερο από 310 ευρώ και η Γερμανία με κάτι περισσότερο από 100 ευρώ, αφού το ανατολικό τμήμα της χώρας εξακολουθεί να είναι πολύ φτωχό. Από την άλλη πλευρά, η Σλοβακία θα εισέπραττε 4.130 ευρώ ανά κάτοικο, η Μάλτα και η Πορτογαλία 3.300 ευρώ, η Ελλάδα και η Σλοβενία κάτι λιγότερο από 3.000 ευρώ ανά κάτοικο, η Ισπανία 2.100 ευρώ και η Κύπρος 341 ευρώ ανά κάτοικο.

Είναι προφανές ότι θα λυνόταν αυτομάτως σε ένα μόνο έτος το δημοσιονομικό πρόβλημα των κρατών-μελών που ευνοούνται από την αναδιανομή- η Ελλάδα θα εισέπραττε… 33 δισ. ευρώ ετησίως! Επιπλέον, το σύστημα διαχείρισης του ΦΠΑ, που προτείνουν οι γάλλοι οικονομολόγοι, θα οδηγούσε στην αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού κατά περίπου 50 δισ.

ευρώ ή περίπου 37% (ο κοινός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός διαμορφώνεται στο 1% του κοινοτικού ΑΕΠ, δηλαδή το 2009 ήταν 134 δισ. ευρώ που αντιστοιχούν σε 267 ευρώ ετησίως ανά ευρωπαίο κάτοικο). Η αύξηση δεν θα ήταν οικονομικά συγκλονιστική. Πολιτικά όμως «θα σήμαινε την ανατροπή του σημερινού ευρωπαϊκού σχεδίου, που βασίζεται στον αδυσώπητο ανταγωνισμό ανάμεσα σε κράτη, εργαζομένους και επενδυτικά κεφάλαια» σημειώνουν οι ερευνητές της Νatixis.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk