Λυκάνθρωποι, ανθρωποφάγοι και ωραία σκηνικά

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κλασικός «Λυκάνθρωπος» (1941) του Ρόμπερτ Γουάγκνερ που έκανε σταρ τον Λον Τσάνεϊ Τζούνιορ ανακατασκευάζεται στον κινηματογράφο. Πιθανόν ούτε η τελευταία. Η αρετή όμως της τελευταίας αυτής ταινίας που σκηνοθέτησε ο Τζο Τζόνσον δεν είναι τόσο η παρουσία του επαρκούς αλλά όχι εκρηκτικού Μπενίσιο ντελ Τόρο στον ρόλο του ηθοποιού που μετατρέπεται σε λυκάνθρωπο όσο η γενικότερη ατμόσφαιρα, που παραπέμπει αρκετά στο ύφος των ταινιών τρόμου της Ηammer. Η ιστορία τοποθετείται στην Αγγλία του 19ου αιώνα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κλασικός «Λυκάνθρωπος» (1941) του Ρόμπερτ Γουάγκνερ που έκανε σταρ τον Λον Τσάνεϊ Τζούνιορ ανακατασκευάζεται στον κινηματογράφο. Πιθανόν ούτε η τελευταία. Η αρετή όμως της τελευταίας αυτής ταινίας που σκηνοθέτησε ο Τζο Τζόνσον δεν είναι τόσο η παρουσία του επαρκούς αλλά όχι εκρηκτικού Μπενίσιο ντελ Τόρο στον ρόλο του ηθοποιού που μετατρέπεται σε λυκάνθρωπο όσο η γενικότερη ατμόσφαιρα, που παραπέμπει αρκετά στο ύφος των ταινιών τρόμου της Ηammer.

Η ιστορία τοποθετείται στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Ο Λόρενς Τάλμποτ (Ντελ Τόρο), στοιχειωμένος από τα παιδικά χρόνια του, επιστρέφει στη γενέτειρά του έπειτα από απουσία χρόνων προκειμένου να συμβάλει στην ανεύρεση του εξαφανισμένου αδελφού του.

Θα βρεθεί στον πυρήνα ενός «βασιλείου τρόμου» και θα ανακαλύψει μια σκοτεινή πλευρά του εαυτού του…

Ο νοών νοείτω.

Στο σενάριο του Αντριου Κέβιν Γουόκερ («Se7en») το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ανάπτυξη της σχέσης του ηθοποιού με τον πατέρα του ( Αντονι Χόπκινς ), ο οποίος αποδεικνύεται περισσότερο τέρας από ό,τι το ίδιο το τέρας. Σε μια ταινία όπως ο «Λυκάνθρωπος», όμως, η δουλειά του επιτελείου που δούλεψε πίσω από τις κάμερες έχει εμφανώς τον πρώτο λόγο. Την ευθύνη του μέικ απ είχε ο έξι φορές βραβευμένος με Οσκαρ εξπέρ της μεταμφίεσης Ρικ Μπέικερ – και πραγματικά η σκηνή της μεταμόρφωσης μπροστά στους επιστήμονες είναι η καλύτερη της ταινίας. Στη δημιουργία της ατμόσφαιρας συνδράμει και το ότι ο «Λυκάνθρωπος» γυρίστηκε σε ιστορικές τοποθεσίες της Βρετανίας, όπως οι Duke of Devonshire΄s Chatsworth Ηouse, Βourne Εoods στο Surrey, Castle Comp στο Wilshore κ.α., με σκηνογράφο τον Ρικ Χάιντριξ ο οποίος είχε «ντύσει» και τον «Μύθο του Ακέφαλου Καβαλάρη» του Τιμ Μπάρτον.

* Με χυμώδεις ρόλους σε διαφορετικές μεταξύ τους ταινίες, όπως το «Τέλος της βίας» και οι «Θανάσιμες υποσχέσεις» (υποψήφιος για Οσκαρ), ο Βίγκο Μόρτενσεν έχει ξεφύγει από το παραμυθένιο σύμπαν του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών» και είναι η ραχοκοκαλιά της ταινίας «Ο δρόμος» («Τhe road», ΗΠΑ, 2009) του Τζον Χίλκοουτ. Δράμα σκληρό, σχεδόν απάνθρωπο, με υπόγειες οικολογικές ανησυχίες και βασισμένο στο ομότιτλο μπεστ σέλερ του Κόρμακ Μακ Κάρθι, συγγραφέα τού «Καμιά προσευχή για τους μελλοθάνατους» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη).

Η ιστορία τοποθετείται στη μυστηριωδώς κατεστραμμένη Γη μιας ακαθόριστης εποχής του μέλλοντος, όπου ένας άντρας (Μόρτενσεν) προσπαθεί να διατηρηθεί ζωντανός προστατεύοντας τον ανήλικο γιο του ( Κόντι Σμιτ Μακ Φι ). Οι κίνδυνοι ατέλειωτοι και η ανθρωποφαγία ο χειρότερος. Το μεγαλύτερο ατού του «Δρόμου» είναι η σκηνογραφία, που κυριολεκτικά πρωταγωνιστεί. Ισως για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά η εικόνα του πλανήτη Γη μετά την Αποκάλυψη είναι τόσο πειστική, γεγονός που οφείλεται στο ότι όλα τα σκηνικά είναι χώροι αυθεντικοί απομονωμένων σημείων των ΗΠΑ που ούτως ή άλλως θυμίζουν κρανίου τόπο ή έχουν υποστεί καταστροφές (περιοχές της Νέας Ορλεάνης μετά τον κυκλώνα Κατρίνα, τα εγκαταλειμμένα ανθρακωρυχεία της Πενσυλβανίας κ.ο.κ.)

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Το μόνο κρίμα με την ταινία κινουμένων σχεδίων «Η πριγκίπισσα και ο βάτραχος» («Τhe princess and the frog», ΗΠΑ, 2009) που τοποθετεί το γνωστό παραμύθι στη Νέα Ορλεάνη της jazz era είναι ότι δεν θα προβληθεί παρά μόνο μεταγλωττισμένη, με τις φωνές των Γιάννη Ζουγανέλη, Σταμάτη Κραουνάκηκ.ά. Μπορεί να είναι παραμυθάκι, απευθύνεται όμως και σε μεγάλους οι οποίοι πολύ πιθανόν να ήθελαν να την παρακολουθήσουν στην πρωτότυπη εκδοχή της, με τις φωνές τωνΟπρα Γουίνφρεϊ, Τζον Γκούντμαν, Τέρενς Ντέιβιντ κ.ά.

Πλήθος γνωστών ηθοποιών, από τηνΤζούλια Ρόμπερτςως τονΤζέιμι Φοξκαι από τον Αστον Κούτσερως τηνΑν Χάθαγουεϊ συμμετέχουν στη σπονδυλωτή αλλά και τρομερά παλιομοδίτικη ταινία «Valentine΄s Day» (ΗΠΑ, 2009) που σκηνοθέτησε οΓκάρι Μάρσαλτου «Ρretty woman». Μόνο για να περνά η ώρα.

ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ
η Ο «Δρόμος» γυρίστηκε κυριολεκτικά στους δρόμους και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Στο περυσινό Φεστιβάλ Βενετίας ειπώθηκε ότι ο νεαρός ηθοποιός Κόντι Σμιτ Μακ Φι παραλίγο να πεθάνει από υποθερμία όταν για κάποιες σκηνές χρειάστηκε να βουτήξει στα νερά ενός καταρράκτη όπου η θερμοκρασία ήταν πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν.

Από το Ισραήλ στα Οσκαρ

Οι διασταυρούμενες ιστορίες μέσω της ψηφιδωτής αφήγησης είναι το σκηνοθετικό ύφος που οι πρωτοεμφανιζόμενοι ισραηλινοί δημιουργοί Σκαντάρ Κοπτί και Γιάρον Σανί επέλεξαν για να πλάσουν μια εικόνα της σύγχρονης Γιάφα με πυρήνα τη γειτονιά Ατζαμί, όπου η σύγκρουση διαφορετικών πολιτισμών αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Τα «Σταυροδρόμια ζωής» («Ατζαμί») είναι για τη Γιάφα ό,τι η ταινία «Γόμορρα» του Ματέο Γκαρόνε για τη Νάπολι. Το εφιαλτικό αδιέξοδο εβραίων, μουσουλμάνων και χριστιανών, τα προσωπικά δράματα των διάσπαρτων ηρώων και η διαρκής αναφορά των πάντων στον Θεό (ακούμε συνεχώς προτάσεις όπως «αν ο Θεός θελήσει», «ο Θεός θα βοηθήσει», «μια προσευχή θα μας σώσει») είναι στοιχεία δοσμένα έτσι ώστε ο θεατής να βιώσει μια ρεαλιστική- οριακά ντοκυμαντερίστικη- εικόνα της εκεί ζωής. Σε αρκετά σημεία η πληθώρα των προσώπων ενδέχεται να προκαλέσει λίγη σύγχυση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι χάνεται η γενικότερη αίσθηση που η ταινία επιδιώκει να προκαλέσει. Το φιλμ σάρωσε στα βραβεία της Ισραηλινής Ακαδημίας Κινηματογράφου, προβλήθηκε σε αρκετά φεστιβάλ (από τις Κάννες ως τη Θεσσαλονίκη) και εφέτος διεκδικεί το ξενόγλωσσο Οσκαρ.

Ελληνες, Οθωμανοί και Αλβανοί

Το «Μαύρο λιβάδι» (2009), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Βαρδή Μαρινάκη, μας μεταφέρει σε ένα γυναικείο μοναστήρι την εποχή της κατοχής των Οθωμανών (1654), όπου αναρρώνει ανακαλύπτοντας τον έρωτα ένας τραυματισμένος γενίτσαρος ( Χρήστος Πασσαλής ). Στο πρόσωπο της μοναχής που τον φροντίζει ( Σοφία Γεωργοβασίλη – στη φωτογραφία, με τον Πασσαλή) είναι κρυμμένο το ανατρεπτικό μυστικό του σεναρίου (επίσης του Μαρινάκη), το οποίο σχετίζεται με τη σεξουαλική ταυτότητα των ηρώων και εν τέλει μας αφορά λιγότερο μπροστά στην εικαστική ομορφιά των φυσικών χώρων, άρτια κινηματογραφημένων από τον βρετανό διευθυντή φωτογραφίας Μάρκους Γουότερλου.

Η αγορά μιας ρουκέτας από αλβανό μετανάστη για τον ανήλικο γιο του ( Σταύρος Ράντας ) προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει στην Ανάσταση είναι η αφορμή για τη δημιουργία της ταινίας «Το βουνό μπροστά» που, με φόντο την ελληνική επαρχία, θέλει και αυτή να αναφερθεί στη μισαλλοδοξία, στον ρατσισμό και στον φόβο του αλλόθρησκου στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο Βασίλης Ντούρος έχει τίμιες προθέσεις, αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι σκηνοθετεί με το Ευαγγέλιο στο χέρι. Πάντως, η ιστορία παρακολουθείται με ενδιαφέρον (λοιπές ερμηνείες: Γεννάδιος Πάτσης,Γιώργος Μωρόγιαννης, Νίκος Γεωργάκης, Κώστας Καζανάς, Καραφίλ Σένα ).

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk