ΡΩΣΙΑ

Ολιγάρχες κομμένοι (και ραμμένοι) στα μέτρα του Πούτιν

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από την «αλλαγή φρουράς» στο Κρεμλίνο, όταν ο παντελώς άγνωστος συνταγματάρχης της FSΒ, πιο γνωστής μας ως ΚGΒ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ανέλαβε την εξουσία από τον «μεθυσμένο τσάρο» Μπορίς Γέλτσιν. Πολλά πράγματα άλλαξαν έκτοτε στη Ρωσία. Η «γονατισμένη» υπερδύναμη κατάφερε, παρά τις Κασσάνδρες, να ξανασταθεί οικονομικά στα πόδια της και να ανακτήσει, μη διστάζοντας να καταφύγει και στα όπλα, την πρωτοκαθεδρία στις περισσότερες παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της. Κάποια άλλα «κακώς κείμενα», ωστόσο, παρέμειναν ως είχαν. Ενώ δεκάδες εκατομμύρια Ρώσοι συνεχίζουν να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ο τεράστιος δημόσιος πλούτος (ιδιαίτερα ο θησαυρός του υπεδάφους: πετρέλαιο, αέριο, βιομηχανικά μέταλλα) εξακολουθεί να διασπαθίζεται από μια δράκα νεόπλουτων «ολιγαρχών». Κάποιοι είναι «παραμένοντες» από την τρομερή δεκαετία του Γέλτσιν, όταν το Κρεμλίνο ξεπουλούσε τα φιλέτα της σοβιετικής βιομηχανίας στους διαπλεκόμενους πρώην «απαράτσικ» του Κομμουνιστικού Κόμματος, και κάποιοι είναι εντελώς καινούργια πρόσωπα, πειθήνια προσαρμοσμένα στις αυστηρές προδιαγραφές της πιο συγκεντρωτικής «εποχής Πούτιν». Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ρόλος των ολιγαρχών δεν είναι πιά κυρίαρχος, ούτε ανεξέλεγκτος, όπως παλιά: πάνω απο το 60% της ρωσικής οικονομίας ελέγχεται σήμερα απευθείας από το Κρεμλίνο μέσω κρατικών ή ημικρατικών μεγαθήριων, τα οποία συχνά διαχειρίζονται προσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του Πουτιν. Με αφορμή την επανάληψη της δίκης του άλλοτε πιο επιτυχημένου «ολιγάρχη» και σήμερα φυλακισμένου και χρεοκοπημένου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, «Το Βήμα» επιχειρεί μια «χαρτογράφηση» του σημερινού τοπίου της ρωσικής πλουτοκρατίας.

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από την «αλλαγή φρουράς» στο Κρεμλίνο, όταν ο παντελώς άγνωστος συνταγματάρχης της FSΒ, πιο γνωστής μας ως ΚGΒ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ανέλαβε την εξουσία από τον «μεθυσμένο τσάρο» Μπορίς Γέλτσιν. Πολλά πράγματα άλλαξαν έκτοτε στη Ρωσία. Η «γονατισμένη» υπερδύναμη κατάφερε, παρά τις Κασσάνδρες, να ξανασταθεί οικονομικά στα πόδια της και να ανακτήσει, μη διστάζοντας να καταφύγει και στα όπλα, την πρωτοκαθεδρία στις περισσότερες παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της.
Κάποια άλλα «κακώς κείμενα», ωστόσο, παρέμειναν ως είχαν. Ενώ δεκάδες εκατομμύρια Ρώσοι συνεχίζουν να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ο τεράστιος δημόσιος πλούτος (ιδιαίτερα ο θησαυρός του υπεδάφους: πετρέλαιο, αέριο, βιομηχανικά μέταλλα) εξακολουθεί να διασπαθίζεται από μια δράκα νεόπλουτων
«ολιγαρχών». Κάποιοι είναι «παραμένοντες» από την τρομερή δεκαετία του Γέλτσιν, όταν το Κρεμλίνο ξεπουλούσε τα φιλέτα της σοβιετικής βιομηχανίας στους διαπλεκόμενους πρώην «απαράτσικ» του Κομμουνιστικού Κόμματος, και κάποιοι είναι εντελώς καινούργια πρόσωπα, πειθήνια προσαρμοσμένα στις αυστηρές προδιαγραφές της πιο συγκεντρωτικής «εποχής Πούτιν». Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ρόλος των ολιγαρχών δεν είναι πιά κυρίαρχος, ούτε ανεξέλεγκτος, όπως παλιά: πάνω απο το 60% της ρωσικής οικονομίας ελέγχεται σήμερα απευθείας από το Κρεμλίνο μέσω κρατικών ή ημικρατικών μεγαθήριων, τα οποία συχνά διαχειρίζονται προσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του Πουτιν.
Με αφορμή την επανάληψη της δίκης του άλλοτε πιο επιτυχημένου «ολιγάρχη» και σήμερα φυλακισμένου και χρεοκοπημένου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, «Το Βήμα» επιχειρεί μια «χαρτογράφηση» του σημερινού τοπίου της ρωσικής πλουτοκρατίας.

Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την έναρξη της δεύτερης δίκης του αφεντικού της πανίσχυρης πετρελαϊκής εταιρείας Υukos και πάλαι ποτέ πλουσιότερου ανθρώπου της Ρωσίας. Είναι ο άνθρωπος η σύλληψη του οποίου το 2003 και η καταδίκη του δύο χρόνια αργότερα σε φυλάκιση εννέα ετών θεωρήθηκε δικαίως προειδοποιητικό μήνυμα του πανίσχυρου τότε προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν προς τους άλλους «ολιγάρχες» της χώρας του: Μην τα βάζετε μαζί μου αν δεν θέλετε να έχετε την τύχη του Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και να βρεθείτε ξαφνικά από το παλάτι σας σε κάποιο παγωμένο κελί απομόνωσης φυλακής της Σιβηρίας.

Ο κ. Χοντορκόφσκι, κατά γενική ομολογία, ένιωσε κάποια στιγμή αρκετά ισχυρός ώστε να παραβιάσει την άτυπη συμφωνία των ολιγαρχών με τον πρόεδρο Πούτιν, η οποία συνήφθη αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2000. Μια συμφωνία που τους επέτρεπε να διατηρήσουν τα τεράστια κέρδη που αποκόμισαν την περίοδο της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, αλλά να παραμείνουν μακριά από την πολιτική. Με την έμπρακτη υποστήριξή του προς το φιλοδυτικό κόμμα «Γιάμπλοκο» αλλά και το επιχειρηματικό «φλερτ» του με μεγάλες δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες, όπως η Εxxon, στις οποίες προσέφερε μεγάλα μερίδια της Υukos χωρίς να ζητήσει πρώτα την άδεια του «τσάρου», ο κ. Χοντορκόφσκι κατάφερε μέσα σε μικρό διάστημα να μετατραπεί σε «κόκκινο πανί» για το Κρεμλίνο, το οποίο με την πρώτη ευκαιρία έσπευσε να τον τιμωρήσει παραδειγματικά.

Δυστυχώς για τον- πρωθυπουργό πλέον αλλά πάντα «ισχυρό άνδρα» του Κρεμλίνου- Πούτιν τα χρόνια της πρώτης καταδίκης πέρασαν γρήγορα. Αν δεν βρισκόταν τρόπος να παραταθεί η ποινή του, υπήρχε ο κίνδυνος ο αμέμπτου διαγωγής Χοντορκόφσκι να αφεθεί ελεύθερος κάποια στιγμή μέσα στο 2011, κάτι που ο ρώσος «τσάρος» δεν ήθελε επ΄ ουδενί να συμβεί. Ετσι, με συνοπτικές διαδικασίες, στήθηκε η «φάμπρικα» της νέας δίκης: αν καταδικαστεί για όλα τα οικονομικά αδικήματα που τον βαρύνουν, ο διασημότερος κρατούμενος της Ρωσίας θα παραμείνει στη φυλακή ως και 22 επιπλέον χρόνιατερματίζοντας την ελπίδα της αντιπολίτευσης εντός και εκτός Ρωσίας ότι ο κ. Χοντορκόφσκι θα μπορούσε, ως κατ΄ εξοχήν «θύμα» του συστήματος Πούτιν, να παίξει μελλοντικά σημαίνοντα πολιτικό ρόλο ως ηγέτης ενός εναλλακτικού πολιτικού κινήματος.

Βέβαια το 2010 δεν είναι ούτε 2005 ούτε 2003. Αν εξαιρέσει κανείς τις παρεμφερείς κατηγορίες για κατά συρροή καταχρήσεις, φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος, το σκηνικό της δεύτερης δίκης του 46χρονου κ. Χοντορκόφσκι και του συνεταίρου του Πλάτωνα Λεμπέντεφ δεν θυμίζει και πολύ την πολυσυζητημένη πρώτη (κατα-)δίκη του 2005. Το ενδιαφέρον των ρωσικών ΜΜΕ αλλά και της κοινής γνώμης έχει περιοριστεί στο ελάχιστο εν μέσω της οικονομικής κρίσης, ενώ και η αμερικανική κυβέρνηση δείχνει να το έχει πάρει απόφαση ότι ο εκλεκτός της επιχειρηματίας θα παραμείνει κρατούμενος για πολλά ακόμη χρόνια.

Η πρώτη δίκη είχε χαρακτηριστεί από πολλά δυτικά μέσα ενημέρωσης «δίκη-παρωδία», αντάξια των σταλινικών δικών της δεκαετίας του ΄30. Η καταδικαστική απόφαση ήταν προαποφασισμένη και παραδειγματική. Η δεύτερη δίκη, όμως, όπως εύστοχα σημειώνει σε ανταπόκρισή της η βρετανική εφημερίδα «Τhe Ιndependent», «μοιάζει βγαλμένη από τις σελίδες του Φραντς Κάφκα ή του Νικολάι Γκόγκολ». Ενορκοι δεν υπάρχουν, το ακροατήριο αποτελείται από μερικές ηλικιωμένες γυναίκες-οπαδούς του κ. Χοντορκόφσκι, λίγους ξένους και ακόμη λιγότερους ρώσους αντικαθεστωτικούς δημοσιογράφους, ενώ και οι τρεις δικαστές δείχνουν εύλογα να… βαριούνται τη ζωή τους: αν και η διαδικασία ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2009, ουδείς γνωρίζει πότε θα ολοκληρωθεί, καθώς η κατηγορούσα αρχή έχει υποσχεθεί να καλέσει 250 μάρτυρες αλλά μέχρι στιγμής έχουν προσέλθει μόλις 40, ενώ θα ακολουθήσει η κλήση δεκάδων ακόμη μαρτύρων από την υπεράσπιση.

Οσο διαρκεί η δίκη ο κ. Χοντορκόφσκι αλλά και ο πρώην συνεταίρος του κ. Λεμπέντεφ αντιμετωπίζονται ως εξαιρετικά επικίνδυνοι εγκληματίες. Κρατούνται στη διαβόητη φυλακή Ματρόσκαγια Τίσινα της Μόσχας, μετακινούνται από και προς το δικαστήριο με τεθωρακισμένη κλούβα και πολυμελή συνοδεία πάνοπλων κομάντος, ενώ εντός της δικαστικής αίθουσας φυλάσσονται σε ειδικό αλεξίσφαιρο γυάλινο κλουβί, σαν αυτά που συνήθως βλέπουμε σε δίκες τρομοκρατών. Ο ίδιος ο κ. Πούτιν, στην ετήσια τηλεοπτική επικοινωνία του με τους «υπηκόους» του τον περασμένο Δεκέμβριο, δεν δίστασε να κατηγορήσει τον κ. Χοντορκόφσκι ως υπεύθυνο για πέντε τουλάχιστον δολοφονίες- κάτι για το οποίο δεν έχει ποτέ κατηγορηθεί επισήμως. Συνέκρινε δε ευθέως τον Χοντορκόφσκι όχι μόνο με τον αμερικανό μεγαλοαπατεώνα Μπέρναρντ Μέιντοφ αλλά και με τον Αλ Καπόνε.

Το περίεργο δεν είναι ότι ο κ. Πούτιν κατηγορεί με αυτόν τον τρόπο τον ολιγάρχη που τόλμησε να τον αμφισβητήσει. Το περίεργο είναι ότι, σε μια χώρα με δεκάδες… χτεσινούς δισεκατομμυριούχους, τα όσα λέει ισχύουν μόνο γι΄ αυτόν- άντε και για τον αυτοεξόριστο στο Λονδίνο πρώην μεγιστάνα και επικεφαλής της «αυλής Γέλτσιν», τον Μπορίς Μπερεζόφσκι. «Φυσικά και πρόκειται για επιλεκτική προσέγγιση,αλλά η δίωξη κατά του Χοντορκόφσκι δεν είναι τεχνητή. Είναι ένοχος για όλα όσα κατηγορείταικαι για πολύ περισσότερα.Ο Χοντορκόφσκι επελέγη επειδή προσπάθησε να μετατρέψει τα λεφτά του σε πολιτική δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο δεν εναντιώθηκε απλά στον Πούτιναλλά τα έβαλε με το ίδιο το κράτος» λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο συνεργάτης του Πούτιν, βουλευτής Σεργκέι Μαρκόφ -και συμπληρώνει: «Ο Πούτιν δεν μπορούσε να τους βάλει όλους φυλακή. Κατι τέτοιο θα προκαλούσε εμφύλιο πόλεμο».

Ολοι οι κροίσοι του προέδρου
Οι δύο καταραμένοι
ΜΙΧΑΗΛ ΧΟΝΤΟΡΚΟΦΣΚΙ,
46 ετών
Στα σίδερα
ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ στη Μόσχα, ενώ παράλληλα ήταν ενεργό στέλεχος της Κομσομόλ, της κομμουνιστικής νεολαίας, γεγονός που του επέτρεψε να δικτυωθεί με τις κομματικές οργανώσεις. Θεωρείται ο πιο επιτυχημένος από τους ρώσους ολιγάρχες της δεκαετίας του ΄90, αφού το 1995 κατόρθωσε να αγοράσει τη Υukos έναντι μόλις 350 εκατ. δολαρίων σε «στημένη» δημοπρασία που οργάνωσε η δική του «διαπλεκόμενη» τράπεζα, η Μenatep. Πριν από τη σύλληψή του σε αεροδρόμιο της Σιβηρίας και τη διάλυση της εταιρείας, η Υukos είχε φτάσει να ελέγχει το 17% των ρωσικών πετρελαϊκών αποθεμάτων, είχε ετήσιο τζίρο πάνω από 30 δισ. δολάρια. Το 2004 το περιοδικό «Forbes» υπολόγιζε την προσωπική περιουσία του στα 15 δισ. δολάρια. ΜΠΟΡΙΣ ΜΠΕΡΕΖΟΦΣΚΙ,
64 ετών
Στην εξορία
ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ του αφού οικειοποιήθηκε κρατικά περιουσιακά στοιχεία μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Εγινε ιδιοκτήτης της πετρελαϊκής εταιρείας Sibneft και κύριος μέτοχος του ΟRΤ, μεγαλύτερου τηλεοπτικού δικτύου της χώρας. Η εποχή της παντοδυναμίας του τελείωσε με την άνοδο Πούτιν στην προεδρία, παρά το γεγονός ότι ο κ. Μπερεζόφσκι τον είχε βοηθήσει να ενταχθεί στον στενότερο κύκλο Γέλτσιν.

Αναγκάστηκε τότε να εγκαταλείψει τη χώρα και να ζητήσει πολιτικό άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όταν κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 13 εκατ. δολαρίων, 9,3 εκατ. ευρώ, από τοπική ρωσική κυβέρνηση, ενώ το 2007 καταδικάστηκε ερήμην για την υπεξαίρεση άλλων 9 εκατ. δολαρίων από την Αeroflot.

Ο «μετανοημένος»
ΜΙΧΑΗΛ ΓΚΟΥΤΣΕΡΙΓΕΦ,
52 ετών
Στο «καθαρτήριο»
Ο ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΣΜιχαήλ Γκουτσερίγεφ εγκατέλειψε νύχτα τη χώρα και ζει από το 2007 αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, μετά την έναρξη δικαστικής έρευνας σε βάρος του για φοροδιαφυγή, απάτη και ξέπλυμα χρήματος- «καρμπόν», δηλαδή, με εκείνες του Χοντορκόφσκι. Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι «τιμωρήθηκε» επειδή αγόρασε θυγατρικές της Υukos χωρίς την έγκριση των Πούτιν- Σετσίν… Πριν από λίγες ημέρες όμως ανακοινώθηκε ότι ο Γκουτσερίγεφ θα επιστρέψει στη Ρωσία, αφούθαύμα, θαύμα!- δεν προέκυψαν ενοχοποιητικά στοιχεία. Ανέκτησε μάλιστα και τον έλεγχο της πετρελαϊκής εταιρείας του, της Russneft, από τον Ολεγκ Ντεριπάσκα. Πώς τον «συγχώρησαν»; Σε αντίθεση με άλλους εξόριστους ολιγάρχες, ο Γκουτσερίγεφ φρόντισε να κρατήσει το στόμα του κλειστό και να περιμένει την αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων μέσα στο Κρεμλίνο για να επιστρέψει «αναβαπτισθείς».

Οι δύο αγαπημένοι
ΡΟΜΑΝ ΑΜΠΡΑΜΟΒΙΤΣ,
43 ετών
Ο «γιος» του Πούτιν
ΡΩΣΟΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΣ ο οποίος, σύμφωνα με το «Forbes», θεωρείται ο 51ος πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου με περιουσία που ανέρχεται στα 8,5 δισ. δολάρια ή 6,12 δισ. ευρώ. Το 2009 η εφημερίδα «Τhe Τimes» υπολόγισε ότι λόγω της οικονομικής κρίσης ο ρώσος μεγιστάνας έχασε 3,45 δισ. ευρώ αλλά η περιουσία του ανέρχεται στα 10 δισ. ευρώ. Ιδιοκτήτης της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Τσέλσι, διατηρεί στενές σχέσεις τόσο με τον Μπορίς Μπερεζόφσκι όσο και με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Κρις Χάτσινς, βιογράφος του κ. Πούτιν, περιγράφει τη σχέση των δύο ανδρών ως σχέση «πατέρα και αγαπημένου γιου». Ο ίδιος ο κ. Αμπράμοβιτς χαρακτηρίζει τη σχέση του με τον ρώσο πρωθυπουργό επαγγελματική. Διαθέτει προσωπικό ασφαλείας 40 ανδρών.

ΟΛΕΓΚ ΝΤΕΡΙΠΑΣΚΑ,
42 ετών
Η κατρακύλα του εκλεκτού
Ο ΜΟΛΙΣ 42χρονος ρώσος «βασιλιάς του αλουμινίου» πέρασε μια δύσκολη χρονιά καθώς μέσα σε έναν χρόνο έχασε σχεδόν το 90% της περιουσίας του ύψους 40 δισ. δολαρίων και, σύμφωνα με περυσινές εκτιμήσεις, διαθέτει πλέον… μόλις 4,9 δισ. δολάρια. Χρωστά τα πάντα στον Πούτιν και όχι άδικα θεωρείται ο αγαπημένος «ολιγάρχης» του Κρεμλίνου. Οι πολυσχιδείς δραστηριότητές του περιλαμβάνουν τη Rusal, τον μεγαλύτερο παράγωγο αλουμινίου στον κόσμο, μερίδιο στον γίγαντα Νorilsk Νickel αλλά και την εκμετάλλευση αεροδρομίων, τον κατασκευαστικό και τον τραπεζικό τομέα, την αυτοκινητοβιομηχανία και μερίδια σε πολλούς ακόμη κλάδους. Πάντως τον τελευταίο καιρό ο Ντεριπάσκα έχει χάσει τη λάμψη του.

Πού πήγαν τα λεφτά;
Το «ανανεωμένο» απειλητικό μήνυμα του Βλαντίμιρ Πούτιν προς τους νέους ολιγάρχες δεν πέρασε απαρατήρητο. Στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός μπορεί να μην πήγαν εφέτος ούτε ο «τσάρος» πρωθυπουργός ούτε ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ αλλά πήγαν- όπως κάθε χρόνο- αρκετοί από τη «νέα γενιά» των ρώσων ολιγαρχών. Και η επίδραση όχι μόνο της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης αλλά και της δεύτερης δίκης Χοντορκόφσκι ήταν εμφανέστατη στις δηλώσεις πολλών εξ αυτών. Ο λόγος είναι απλός: ήδη έχουν «λερώσει τη φωλιά τους» φυγαδεύοντας εκτός Ρωσίας, στις ελβετικές και άλλες τράπεζες, τεράστια χρηματικά ποσά. Μόνο πέρυσι, την κρισιμότερη χρονιά για τη ρωσική και την παγκόσμια οικονομία, πάνω από 40 δισεκατομμύρια «ολιγαρχικά» δολάρια «εγκατέλειψαν» τη χώρα δημιουργώντας πρόσθετη πίεση στο ρούβλι και αναγκάζοντας τον Πούτιν να ξοδέψει μέρος των συναλλαγματικών του αποθεμάτων για να συγκρατήσει την πτώση του νομίσματος. Ερωτηθείς πριν από λίγες ημέρες ποια ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της οικονομικής πολιτικής το 2009 ο κ. Με ντβέντεφ είπε ότι ήταν η αποφυγή μιας «πανικόβλητης φυγής κεφαλαίων», εννοώντας προφανώς ότι η απομάκρυνση όλου αυτού του ρωσικού εθνικού πλούτου από τους ολιγάρχες έγινε «συντεταγμένα»!

Στα «πηγαδάκια» του Νταβός πολλοί ψιθύριζαν ότι το Κρεμλίνο κάνει παρατεταμένο ψυχολογικό πόλεμο προς τους ολιγάρχες μέσω της υπόθεσης Υukos. Μόνο όμως ο Γκερμάν Γκρεφ, διευθύνων σύμβουλος της μεγαλύτερης πιστωτικής τράπεζας της Ρωσίας και μέλος του ΔΣ της μεγάλης πετρελαϊκής Lukoil, τόλμησε να πει δημόσια ότι η νέα δίκη των Χοντορκόφσκι- Λεμπέντεφ «σοκάρισε» τον ίδιο και πολλούς συναδέλφους του επιχειρηματίες. «Στη Lukoil δεν ασχολούμαστε πια με την επέκταση της εταιρείας. Ασχολούμαστε με την αυτοσυντήρησή της» είπε με νόημα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι και η Lukoil κινδυνεύει, εν μέσω της κρίσης, να γίνει η επόμενη Υukos…

Πολλοί άλλοι «ολιγάρχες» που βρέθηκαν στο Νταβός εξέφρασαν την αγωνία τους για την προσπάθεια του Πούτιν να αντιμετωπίσει την κρίση με ακόμη μεγαλύτερη «συγκέντρωση» επιχειρήσεων υπό κρατικό έλεγχο: μετά τις περυσινές μαζικές «διασώσεις» ολόκληρων επιχειρηματικών κλάδων (όπως π.χ. της αυτοκινητοβιομηχανίας) από την κυβέρνηση, το Κρεμλίνο έχει φτάσει πλέον να ελέγχει πάνω από το 60% της συνολικής ρωσικής οικονομίαςαντιστρέφοντας έτσι στην πράξη το όργιο ιδιωτικοποιήσεων της δεκαετίας του ΄90.

Ετσι, στη θέση των διάφορων Κροίσων τύπου Μπερεζόφσκι ή Αμπράμοβιτς, οι οποίοι με τις υπερβολικές σπατάλες τους προκάλεσαν επανειλημμένως το κοινό αίσθημα, τώρα τη σκυτάλη της οικονομικής διαχείρισης των γιγάντων της ρωσικής οικονομίας έχουν αναλάβει οι «γκρίζοι» συνεργάτες του κ. Πούτιν από τη θητεία του στις μυστικές υπηρεσίες. Κλασικό παράδειγμα είναι ο Ιγκόρ Σέτσιν, ο άνθρωπος που ανέλαβε την «ενθυλάκωση» των περιουσιακών στοιχείων της Υukos στην κρατική πετρελαϊκή επιχείρηση Rosneft και σήμερα διαχειρίζεται ένα μεγαθήριο με ετήσιο τζίρο αντάξιο μιας από τις πάλαι ποτέ «Επτά Αδελφές» της Δύσης.

5 Εντολές Πούτιν

ΜΗ χρηματοδοτήσεις την αντιπολίτευση: το κράτος είμαι εγώ!

Οποιος κινείται για την αντικατάστασή μου θα αντιμετωπιστεί ως εχθρός του κράτους.

ΜΗΝ κάνεις μπίζνες με τη Δύση και τις εταιρείες της πίσω από την πλάτη μου: η εξωτερική οικονομική πολιτική,ιδίως όσον αφορά τον ενεργειακό κλάδο και τα βιομηχανικά μέταλλα,είναι αυστηρά δική μου δουλειά.

ΜΗΝ ξεχνάς ότι εγώ κάνω κουμάντο στην οικονομία: μπορείς να βγάζεις δισεκατομμύρια από την εκμετάλλευση του (πρώην) δημόσιου πλούτου,αλλά να θυμάσαι ότι η κεντρική οικονομική στρατηγική αποφασίζεται στο Κρεμλίνο.

ΜΗΝ το παρακάνεις με την επίδειξη του πλούτου σου: εκτός χώρας μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις αλλά μέσα στη Ρωσία δεν θα προκαλείς το δημόσιο αίσθημα με τις σπατάλες σου,όπως συνέβαινε επί εποχής Γέλτσιν.

ΜΗΝ τολμήσεις να βγάλεις τα λεφτά σου από τη χώρα: η Ρωσία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης και η μαζική φυγή κεφαλαίων θα αντιμετωπίζεται πλέον ως «αιτία πόλεμου».Με άλλα λόγια,αν βγάλεις τα εκατομμύριά σου από τη χώρα,καλό θα είναι να φύγεις κι εσύ…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk