Πώς θα προστατευθούν οι αποταμιεύσεις μας

Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα εκδηλώνεται με την αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της Ελλάδας από το εξωτερικό. Οι διεθνείς τράπεζες που μας δανείζουν αγοράζοντας ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου πιέζουν τις τιμές των ομολόγων μας ανεβάζοντας το spread. Το spread είναι η προσαύξηση του επιτοκίου με το οποίο μας δανείζουν σε σχέση με το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται οι ισχυρότερες οικονομίες, όπως η Γερμανία. Η διαφορά αυτή έχει φθάσει στο 3,7% και ενδεχομένως να γίνει μεγαλύτερη αν οι αγορές δεν πεισθούν ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα τα μεγάλα δημόσια ελλείμματα.

Πώς θα προστατευθούν  οι αποταμιεύσεις μας | tovima.gr

Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα εκδηλώνεται με την αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της Ελλάδας από το εξωτερικό. Οι διεθνείς τράπεζες που μας δανείζουν αγοράζοντας ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου πιέζουν τις τιμές των ομολόγων μας ανεβάζοντας το spread. Το spread είναι η προσαύξηση του επιτοκίου με το οποίο μας δανείζουν σε σχέση με το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται οι ισχυρότερες οικονομίες, όπως η Γερμανία. Η διαφορά αυτή έχει φθάσει στο 3,7% και ενδεχομένως να γίνει μεγαλύτερη αν οι αγορές δεν πεισθούν ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα τα μεγάλα δημόσια ελλείμματα. Ετσι λοιπόν, εξαιτίας του αυξημένου spread, το ελληνικό Δημόσιο αναγκάζεται να δανείζεται με επιτόκιο 6,2% (στο τελευταίο ομόλογο που εξέδωσε πριν από λίγες ημέρες).

Το επιτόκιο αυτό είναι το υψηλότερο επιτόκιο που μπορεί κάποιος επενδυτής να βρει σε εγγυημένο τίτλο χώρας της ευρωζώνης. Συγκρινόμενο με το επιτόκιο των καταθέσεων προθεσμίας, που είναι περίπου στο 2% για μεγάλα ποσά, το 6,2% είναι μια πραγματικά ελκυστική απόδοση. Και όμως δεν είναι η μεγαλύτερη που μπορεί να βρει ένας επενδυτής σε ελληνικά ομόλογα.

Παιχνίδια με τα παλαιά ομόλογα
Ακόμη μεγαλύτερη απόδοση θα έχει αν αγοράσει ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά τίτλων, δηλαδή παλαιότερα ελληνικά ομόλογα. Και αυτό διότι οι τιμές πώλησης των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά πέφτουν χαμηλότερα από την ονομαστική τιμή έκδοσής τους. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 100.000 ευρώ πουλιέται στη δευτερογενή αγορά 99.500 ευρώ, ο αγοραστής εισπράττει το επιτόκιο 6,2% επί των 100.000, ενώ έχει καταβάλει μόνο 95.000 ευρώ.

Η πραγματική απόδοσή του ξεπερνά το 7% σε αυτή την περίπτωση. Ο επενδυτής λοιπόν που επενδύει σε ελληνικά ομόλογα 100.000 ευρώ θα εισπράττει κάθε χρόνο και επί μία πενταετία 6.200 ή και περισσότερα ευρώ έναντι 1.500-2.000 που θα εισέπραττε αν είχε τοποθετήσει τα χρήματά του σε προθεσμιακή κατάθεση. Αυτά είναι προ φόρων, οπότε η καθαρή είσπραξη είναι μειωμένη κατά 10%, δηλαδή τα 6.200 ευρώ γίνονται μετά τους φόρους 5.380 ευρώ.

Προϋπόθεση βεβαίως για αυτή την επένδυση είναι να θεωρεί ο επενδυτής ότι η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει μέσα στην ερχόμενη πενταετία. Δεύτερη προϋπόθεση είναι να μη χρειάζεται τα χρήματά του μέσα στην επόμενη πενταετία ώστε να μπορέσει να εισπράξει ολόκληρη την απόδοση. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος χρειάζεται τα χρήματα στο ενδιάμεσο διάστημα, θα πουλήσει το ομόλογο στη δευτερογενή αγορά σε όποια τιμή έχει εκείνη την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κερδίσει ή να χάσει, ανάλογα με την τιμή.

Το εφιαλτικό (αλλά απίθανο) σενάριο
Θεωρητικά- και πρακτικά αν δεν υπάρξει πτώχευση του κράτους – η επένδυση σε ομόλογα είναι η ασφαλέστερη σε σχέση με όλες τις άλλες τοποθετήσεις. Ας δούμε όμως τι θα συμβεί στο ενδεχόμενο πτώχευσης (που ως πιθανότητα είναι σχεδόν μηδενική).

Σε αυτή την περίπτωση το Δημόσιο ανακοινώνει πτώχευσή του και δηλώνει ότι δεν μπορεί να πληρώσει το χρέος του, δηλαδή τους κατόχους των ομολόγων του. Ξεκινά τότε μια διαπραγμάτευση με όλους τους ομολογιούχους που καταλήγει στο ότι αγοράζει πίσω το παλιό του χρέος, δηλαδή όλα τα υπάρχοντα ομόλογα, στη μισή τιμή.

Αρα το κράτος επαναγοράζει το ομόλογο των 100.000 ευρώ καταβάλλοντας 50.000 ευρώ. Ο ομολογιούχος χάνει τα μισά χρήματά του.

Τι θα γινόταν αν ο επενδυτής, αντί να αγοράσει ομόλογα, κατέθετε τα χρήματά του σε μια τράπεζα και η χώρα πτώχευε; Αν η τράπεζα δεν πτώχευε, θα συνέχιζε να έχει τις καταθέσεις του και να εισπράττει το επιτόκιό του. Ο κίνδυνος σε αυτή την περίπτωση θα ήταν να μην μπορεί να πάρει τα χρήματά του για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Διότι όταν μια χώρα πτωχεύει, το κράτος προκειμένου να προστατεύσει τις περιουσίες των απελπισμένων πολιτών (οι οποίοι μπορεί να πουλήσουν το σπίτι τους αντί 100 ευρώ το τετραγωνικό), θέτει διά νόμου πλαφόν στην ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες.

Λέει, για παράδειγμα, ότι απαγορεύεται ανάληψη πάνω από 100 ευρώ ημερησίως ώστε να καλύπτονται μόνο τρέχουσες βιοτικές ανάγκες. Αυτά στην περίπτωση που η τράπεζα στην οποία ο επενδυτής έχει κατάθεση δεν πτωχεύσει.

Οι τράπεζες και οι δανειστές
Πώς μπορεί όμως να πτωχεύσει μια τράπεζα επειδή έχει πτωχεύσει η χώρα; Η τράπεζα μπορεί να πτωχεύσει αν έχει επενδύσει μεγάλα ποσά σε ελληνικά ομόλογα. Επειδή η αξία των ομολόγων θα είναι η μισή, η τράπεζα θα έχει τεράστιες ζημιές. Αν οι τοποθετήσεις της σε κρατικά ομόλογα είναι τόσο μεγάλες που η ζημιά της από τη μείωση της αξίας τους στο μισό δεν καλύπτεται από τα κεφάλαιά της, η τράπεζα πτωχεύει και τότε ο καταθέτης χάνει τα χρήματά του.

Αυτό το σενάριο, βεβαίως, της πτώχευσης του κράτους ή των τραπεζών, είναι εντελώς απίθανο. Το πιθανότερο- σχεδόν βέβαιο σενάριο- είναι ότι η χώρα θα συνεχίσει να δανείζεται με υψηλά επιτόκια, σημαντικά υψηλότερα από όλα τα άλλα που μπορεί κάποιος να βρει στην ευρωζώνη, οπότε οι υψηλές αποδόσεις για τους επενδυτές θα συνεχιστούν.

Και η κατάσταση αυτή θα εξακολουθήσει να υφίσταται ώσπου να πειστούν οι διεθνείς αγορές ότι η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των ελλειμμάτων. Οταν αυτό συμβεί, τα επιτόκια με τα οποία μας δανείζουν θα μειωθούν και ο επενδυτής που έχει τώρα επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα θα συνεχίσει να απολαμβάνει με ασφάλεια τις μεγάλες αποδόσεις.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk