ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Απ΄ το τηγάνι στο κρεβάτι

Εμφανίζεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Κανείς δεν ξέρει από πού κρατά η σκούφια της. Κανείς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς έχει στο μυαλό της. Λέγεται Νανά και ανατρέπει δεδομένα. Διαλύει ζωές. Οι άντρες είναι έτοιμοι να φιλήσουν τα πόδια της. Να συρθούν ανάμεσα στα πόδια της. Είναι το απόλυτο θηλυκό, η τρελή σεξουαλική φαντασίωση, το μεθύσι του έρωτα. Και πεινάει. Στη γαστρονομική ικανοποίησή της οι άντρες που η ίδια επέλεξε θα βάλουν τα δυνατά τους. Γιατί ο ένας είναι σεφ της υψηλής κοινωνίας, ο άλλος μάγειρας πλοίων και το στομάχι του κοριτσιού γουργουρίζει.

Εμφανίζεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Κανείς δεν ξέρει από πού κρατά η σκούφια της. Κανείς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς έχει στο μυαλό της. Λέγεται Νανά και ανατρέπει δεδομένα. Διαλύει ζωές. Οι άντρες είναι έτοιμοι να φιλήσουν τα πόδια της. Να συρθούν ανάμεσα στα πόδια της. Είναι το απόλυτο θηλυκό, η τρελή σεξουαλική φαντασίωση, το μεθύσι του έρωτα.

Και πεινάει.

Στη γαστρονομική ικανοποίησή της οι άντρες που η ίδια επέλεξε θα βάλουν τα δυνατά τους. Γιατί ο ένας είναι σεφ της υψηλής κοινωνίας, ο άλλος μάγειρας πλοίων και το στομάχι του κοριτσιού γουργουρίζει. Για πατέ και για σουβλάκι. Και φυσικά, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, υπάρχει και το «μετά». Τι πιο όμορφο μετά από ένα καλό τραπέζι από ένα ακόμη καλύτερο κρεβάτι; Από τη φιλολογία της γκουρμέ τελετουργίας στο ωμό, παθιασμένο σεξ. Και όλοι είναι χαρούμενοι. Ή σχεδόν. Γιατί η ζωή είναι όμορφη αλλά παίζει παράξενα παιχνίδια.

Το μυθιστόρημα του Ανδρέα Στάικου, πολυδιαβασμένο και πολυμεταφρασμένο, πέτυχε γιατί συνδύασε με έντεχνο τρόπο τις δύο δημοφιλέστερες βιολογικές ανάγκες του ζωικού βασιλείου: φαγητό και σεξ. Με τα σωστά υλικά ο ίδιος συνδυασμός θα μπορούσε να λειτουργήσει τουλάχιστον ικανοποιητικά στη μεγάλη οθόνη και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην πρώτη μεγάλου μήκους του Βασίλη Τσελεμέγκου που, αν τη βλέπαμε σε αμερικανικό ριμέικ, δεν θα μας έκανε καμία απολύτως εντύπωση (και εδώ χωρά ένα μεγάλο μπράβο στην εταιρεία παραγωγής της, την Οdeon).

Θα συμφωνήσω στο ότι η Κάτια Ζυγούλη που υποδύεται τη Νανά χρειαζόταν λίγη δουλειά παραπάνω στη φωνή της. Οταν σε επιλέγουν για να υποδυθείς μια Αφροδίτη της Μήλου οφείλουν να προστατεύσουν όχι μόνο την εικόνα σου αλλά και τους ήχους σου.

Γιατί άλλωστε η Νανά είναι περισσότερο μια φαντασίωση, ένα ερωτικό σύμβολο που και ελάχιστα να μιλούσε δεν θα πείραζε. Το θέμα πάντως είναι ότι τελικά τη δέχεσαι γιατί η δύναμη της φυσικής παρουσίας της είναι τέτοια που ξεχνάς τα υπόλοιπα. Ο Γιώργος Χωραφάς και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης πλάθουν ένα γλυκό ντουέτο αντιζήλων, έστω και αν λόγω του λεπτεπίλεπτου φιζίκ του ο δεύτερος δεν είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι καραβοτσακισμένο μάγειρα. Και ας έχει μούσι. Ο άλλος, όμως, θαρρείς ότι είναι γεννημένος για τον ρόλο του σεφ που χρησιμοποιεί το savoir vivre και τη φρασεολογία της δουλειάς του για να κάνει καμάκι. «Ο μαϊντανός έχει γυναικείο ένστικτο…» λέει. «Η πατάτα ψημένη μέσα στη μήτρα της…». «Πιπεριές να καίνε τα όνειρά σου…». Και πάει λέγοντας. Εχει πλάκα.

Καταλήγω: η γοητεία που ασκούν το θέμα, τα πρόσωπα και η εικόνα αυτής της ταινίας (καίρια η συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Δρακουλαράκου) είναι στοιχεία αρκετά ώστε να σου επιτρέψουν να δώσεις λιγότερη σημασία στις ατέλειές της παραδομένος σε ένα θέαμα που γοητεύει και, κακά τα ψέματα, ανοίγει την όρεξη.

Και για φαγητό και για σεξ.

gzoump@tovima.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk