Η «παγίδα» της αξιοπιστίας

O Μπαράκ Ομπάμα εμφανίζεται παγιδευμένος. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, τον οποίο η αλήθεια είναι ότι κληρονόμησε από τον προκάτοχό του και δεν τον ξεκίνησε ο ίδιος, έχει μετατραπεί σε «σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες». Εκ πρώτης όψεως το δίλημμα είναι: «Να στείλω περισσότερους στρατιώτες ή όχι;». Είτε ο Ομπάμα αποφασίσει να υλοποιήσει την πρόταση του στρατηγού Μακ Κρίσταλ και να στείλει τουλάχιστον 40.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν, είτε όχι, η απόφασή του θα είναι αμφιλεγόμενη και θα προκαλέσει αντιδράσεις.

Η «παγίδα»  της αξιοπιστίας | tovima.gr

O Μπαράκ Ομπάμα εμφανίζεται παγιδευμένος. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, τον οποίο η αλήθεια είναι ότι κληρονόμησε από τον προκάτοχό του και δεν τον ξεκίνησε ο ίδιος, έχει μετατραπεί σε «σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες». Εκ πρώτης όψεως το δίλημμα είναι: «Να στείλω περισσότερους στρατιώτες ή όχι;». Είτε ο Ομπάμα αποφασίσει να υλοποιήσει την πρόταση του στρατηγού Μακ Κρίσταλ και να στείλει τουλάχιστον 40.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν, είτε όχι, η απόφασή του θα είναι αμφιλεγόμενη και θα προκαλέσει αντιδράσεις. Αν πει «ναι», θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών. Αν πει «όχι», οι Ρεπουμπλικανοί αλλά και πολλά στελέχη του Πενταγώνου θα του ασκήσουν δριμεία κριτική.

Σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση, το πρόβλημα του Ομπάμα είναι πολύ βαθύτερο. Αφορά το κύρος και την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ηταν το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπισε η Ουάσιγκτον και στο Ιράκ, όταν η κατάσταση στο έδαφος κυριαρχείτο από τις καθημερινές πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις και τον εμφύλιο πόλεμο σουνιτών- σιιτών. Οπως τότε ο Τζορτζ Μπους δεν μπορούσε «να σηκωθεί και να φύγει», το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον Ομπάμα.

Αλλωστε, ο 44ος αμερικανός πρόεδρος έχτισε ένα από τα προεκλογικά του επιχειρήματα γύρω από την ανάγκη να εστιαστούν οι προσπάθειες στο Αφγανιστάν για να μην επιτραπεί στην Αλ Κάιντα να χρησιμοποιήσει τη χώρα ως καταφύγιο για να εξαπολύσει νέες τρομοκρατικές επιθέσεις. Ωστόσο, τόσο η Αλ Κάιντα όσο και οι Ταλιμπάν δεν έχουν πλέον τα αρχηγεία τους στο Αφγανιστάν, αλλά στο γειτονικό Πακιστάν. Αυτός είναι και ο λόγος που ο έμπειρος αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν επιμένει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με αύξηση δυνάμεων, αλλά με χειρουργικά χτυπήματα εντός Πακιστάν και ενίσχυσης της πακιστανικής ηγεσίας ώστε να αντιμετωπίσει τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα.

Εμπειροι αμερικανοί αναλυτές, όπως ο Τζορτζ Φρίντμαν του ινστιτούτου Stratfor, επισημαίνουν ότι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της αποστολής περισσότερων στρατευμάτων είναι ακριβώς η διατήρηση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ. Αυτό είχε συμβεί και κατά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Αν ο Ομπάμα εμφανιστεί «μαλακός», τότε οι φανατικοί ισλαμιστές θα θεωρήσουν ότι οι ΗΠΑ είναι αδύναμη χώρα. Παράλληλα, άλλοι περιφερειακοί «παίκτες» όπως η Τεχεράνη θα πιστέψουν ότι τα περιθώρια δράσης του έναντι της Ουάσιγκτον είναι διευρυμένα.

Λογικά, ο Ομπάμα πρέπει να κατανοεί ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν ταυτίζονται με το Αφγανιστάν. Μια υπερδύναμη, έστω και με τη σχετική της ισχύ μειούμενη, δεν έχει την πολυτέλεια «να κολλήσει» στη Μέση Ανατολή. Μια πιθανή εξέλιξη, σύμφωνα και με τον Φρίντμαν, είναι να ακολουθήσει ο Ομπάμα μια μέση γραμμή. Δεν θα πει όχι σε μια ενίσχυση δυνάμεων (άγνωστο πόσο μεγάλη), αλλά μάλλον θα αρχίσει να προετοιμάζει τις συνθήκες για μια απαγκίστρωση. Αν οι προεδρικές εκλογές του 2008 κρίθηκαν κυρίως λόγω του πολέμου στο Ιράκ, τότε είναι πιθανόν σε αυτές του 2012 να κυριαρχήσει η αποχώρηση από το Αφγανιστάν.

juve@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk