Ολα για τον κινηματογραφικό «μαέστρο» των αισθήσεων

Tutti Fellini! Δηλαδή ολόκληρος ο Φελίνι… σε μία έκθεση. Αυτή είναι η φιλοδοξία του μουσείου Jeu de Ρaume στο Παρίσι για τον δημιουργό της ταινίας «Dolce vita», της οποίας τα πενηντάχρονα γιορτάζονται εφέτος. Η έκθεση, που θα ολοκληρωθεί στις 17 Ιανουαρίου 2010, δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να ανακαλύψει αυτή την παγκόσμια σκηνοθετική μορφή του ιταλικού κινηματογράφου. Ο Φεντερίκο Φελίνι ξεκίνησε το 1950 με «Τα φώτα του βαριετέ» και η τελευταία ταινία που άφησε πίσω του ήταν «Η φωνή του φεγγαριού», το 1990.

Tutti Fellini! Δηλαδή ολόκληρος ο Φελίνι… σε μία έκθεση. Αυτή είναι η φιλοδοξία του μουσείου Jeu de Ρaume στο Παρίσι για τον δημιουργό της ταινίας «Dolce vita», της οποίας τα πενηντάχρονα γιορτάζονται εφέτος. Η έκθεση, που θα ολοκληρωθεί στις 17 Ιανουαρίου 2010, δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να ανακαλύψει αυτή την παγκόσμια σκηνοθετική μορφή του ιταλικού κινηματογράφου. Ο Φεντερίκο Φελίνι ξεκίνησε το 1950 με «Τα φώτα του βαριετέ» και η τελευταία ταινία που άφησε πίσω του ήταν «Η φωνή του φεγγαριού», το 1990. Ωστόσο από το 1954 και τη «La strada» ως το 1983 με «Το πλοίο φεύγει» κατάφερε να αποδείξει πόσο λαϊκός καλλιτέχνης ήταν.

Αποτέλεσμα τεσσάρων χρόνων έρευνας, η έκθεση δεν είναι παρά ένας φόρος τιμής στον «μαέστρο», με την υπογραφή του Σαμ Στουρντζέ. Στόχος του επιμελητή της έκθεσης να αποκαλυφθούν οι ποικίλες επιδράσεις που δέχθηκε ο Φελίνι, καθώς και να διαφανούν όλες οι πλευρές της κινηματογραφικής διαδρομής του. Οχι για να έρθει στην επιφάνεια ο διανοούμενος δημιουργός, αλλά για να γίνει κατανοητό σε όλους το έργο του. Χωρισμένη σε τέσσερις ενότητες, η έκθεση οδηγεί βήμα βήμα τον επισκέπτη. Πρώτη ενότητα η «Λαϊκή κουλτούρα». Ακολουθούν «Ο Φελίνι και η εποχή του», «Η πόλη των γυναικών» και «Η βιογραφική διάσταση» του δημιουργού. Μια τεράστια αφίσα (διαστάσεων 6Χ3 μ.) από τη «Γλυκιά ζωή» υποδέχεται το κοινό και το οδηγεί στη… via Veneto, όπως αυτή ξαναχτίστηκε μέσα στα στούντιο της Cinecita. Για την Ιταλία άλλωστε ο σκηνοθέτης αποτελεί ένα λαϊκό σύμβολο: η ημέρα του θανάτου του ήταν εθνικό πένθος. Δεν έκρυψε άλλωστε ποτέ ότι πηγή έμπνευσής του παρέμεναν η καθημερινότητα, οι δρόμοι, το τσίρκο, τα κινούμενα σχέδια και το φωτορομάντζο.

O πως και η τηλεόραση, οι παπαράτσι- όρος τον οποίο ο ίδιος εφηύρε για τους φωτογράφους-, αλλά και το ροκ-εν-ρολ. Ποιος δεν θυμάται τη σκηνή στην «Dolce vita» όπου ο νεαρός τότε Αντριάνο Τσελεντάνο αγκαλιάζει το κορμί της Ανίτα Εκμπεργκ

«Είναι σημαντικό για μας» λέει ο Στουρντζέ «να προκαλέσουμε έναν διάλογο ανάμεσα στις ταινίες του Φελίνι και στις φωτογραφίες ή στα γραφικά ντοκουμέντα. Μας ενδιαφέρει να νιώσει το κοινό την εμπειρία της τρίτης διάστασης, του χώρου, να μπει στους διαδρόμους, στο παρασκήνιο. Αυτό που ενδιέφερε ήταν η κατασκευή εικόνων». Ετσι μια σειρά ντοκουμέντων βρήκε τη θέση της στην έκθεση: σχέδια και σκίτσα του Φελίνι, του οποίου η πρώτη δουλειά ήταν να φτιάχνει καρικατούρες, αποκόμματα εφημερίδων της εποχής, αφίσες, φωτογραφίες. «Θα ήθελα να ξεφύγουμε από την μπαρόκ αίσθηση του Φελίνι και να καταλάβουμε πόσο μοντέρνος είναι. Αρκεί να ξαναδούμε την “Dolce vita”. Είχε κατανοήσει πλήρως την εποχή του».

Η έκθεση στέκεται ιδιαιτέρως σε αυτή την ταινία-μύθο, παρουσιάζοντας κάθε δυνατή πτυχή και λεπτομέρειά της, κάθε φωτογραφία και περιστατικό που τη φωτίζει. Ετσι καταλαβαίνουμε πόσο πολύ επηρεάστηκε από την τηλεόραση και τα περιοδικά της εποχής του. Οπως και την κλασική σκηνή στη Fontana di Τrevi, με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και την Ανίτα Εκμπεργκ να φιλιούνται. Αν την παρατηρήσουμε προσεκτικά, αυτό το μυθικό ζευγάρι δεν αγκαλιάστηκε ποτέ. Στο ίδιο θέμα επανήλθε ο Φελίνι αργότερα, το 1987, μέσα από τη μελαγχολική και μαγική ταινία του «Ιntervista».

Εκτός από την έκθεση, έχει οργανωθεί στη Γαλλική Ταινιοθήκη ένα αφιέρωμα στο έργο του, με την προβολή όλων των ταινιών του, που και θα ολοκληρωθεί στις 21 Δεκεμβρίου 2009.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk