Οι λιμενεργάτες απαιτούν, οι Κινέζοι πιέζουν και η υπουργός κυρία Λούκα Κατσέλη μπροστά σε αδιέξοδο στον Πειραιά

Το λιμάνι και ο κινεζικός δράκος

ΓΙΑ να αντιμετωπίσει τους Κινέζους και την Cosco, η κυρία Λούκα Κατσέλη μπορεί να ανατρέξει στη σοφία του Κομφούκιου: «Βαθύ το ποτάμι; Για να περάσεις θα βρέξεις τα ρούχα σου. Ρηχό το ποτάμι; Μπορείς απλώς να τα ανασηκώσεις». Η υπουργός των Θαλασσών έχει μπροστά της βαθιά νερά. Για να μη βρέξει τα ρούχα της μπορεί να τα βγάλει και να κάνει μια βουτιά στο λιμάνι του Πειραιά, αντιγράφοντας τη Μελίνα στο «Ποτέ την Κυριακή». Πρώτος στόχος της κυρίας Κατσέλη ήταν να σταματήσει η απεργία στο λιμάνι, να φύγουν τα εμπορεύματα από τις προβλήτες και να φτάσουν έγκαιρα στην αγορά οι χριστουγεννιάτικες μπάλες. Δεύτερος στόχος, η «επαναδιαπραγμάτευση» κάποιων όρων που δεν ανατρέπουν τα δεδομένα: η Cosco ήρθε για να μείνει. Το πολύ πολύ να στρογγυλέψει τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Η κυρία Κατσέλη εφαρμόζει ένα δικό της είδος σοσιαλφιλελευθερισμού. Από τη μια καλοπιάνει τους απεργούς και από την άλλη επικυρώνει την παραχώρηση του λιμανιού, υπηρετώντας μια πολιτική την οποία πέρυσι ο κ. Γ. Παπανδρέου χαρακτήριζε «ξεπερασμένη και αποτυχημένη» λέγοντας πως «την εφάρμοσαν μόνο στο παρελθόν ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της κυρίας Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη».

ΓΙΑ να αντιμετωπίσει τους Κινέζους και την Cosco, η κυρία Λούκα Κατσέλη μπορεί να ανατρέξει στη σοφία του Κομφούκιου: «Βαθύ το ποτάμι; Για να περάσεις θα βρέξεις τα ρούχα σου. Ρηχό το ποτάμι; Μπορείς απλώς να τα ανασηκώσεις». Η υπουργός των Θαλασσών έχει μπροστά της βαθιά νερά. Για να μη βρέξει τα ρούχα της μπορεί να τα βγάλει
και να κάνει μια βουτιά στο λιμάνι του Πειραιά, αντιγράφοντας τη Μελίνα στο «Ποτέ την Κυριακή». Πρώτος στόχος της κυρίας Κατσέλη ήταν να σταματήσει η απεργία στο λιμάνι, να φύγουν τα εμπορεύματα από τις προβλήτες και να φτάσουν έγκαιρα στην αγορά οι χριστουγεννιάτικες μπάλες. Δεύτερος στόχος, η «επαναδιαπραγμάτευση» κάποιων όρων που δεν ανατρέπουν τα δεδομένα: η Cosco ήρθε για να μείνει. Το πολύ πολύ να στρογγυλέψει τη συλλογική σύμβαση
εργασίας. Η κυρία Κατσέλη εφαρμόζει ένα δικό της είδος σοσιαλφιλελευθερισμού. Από τη μια καλοπιάνει τους απεργούς και από την άλλη επικυρώνει την παραχώρηση του λιμανιού, υπηρετώντας μια πολιτική την οποία πέρυσι ο κ. Γ. Παπανδρέου χαρακτήριζε «ξεπερασμένη και αποτυχημένη» λέγοντας πως «την εφάρμοσαν μόνο στο παρελθόν ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της κυρίας Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη».

Oι λιμενεργάτες διασφάλισαν την εργασία τους. Αν δουλέψουν με κέφι, θα πάρουν και μπόνους. Στις προσλήψεις που θα κάνει η κινεζική εταιρεία (600 άτομα) θα προτιμηθούν τα παιδιά τους (εντελώς αντισυνταγματικό, αλλά το πέτυχαν). Οι παλιοί και οι καινούργιοι θα προστατεύονται από τις ίδιες διατάξεις. Θα εξομοιωθούν όσοι δουλεύουν στις δύο κινεζικές προβλήτες με εκείνους που απασχολούνται στην ελληνική. Τα εργασιακά αιτήματα ικανοποιήθηκαν, προς τι λοιπόν η απεργιακή εμμονή; Τα αιτήματα είναι πολιτικά. Οι συνδικαλιστές θέλουν να πάρουν μέρος στη διακυβέρνηση της χώρας για να εφαρμόσουν το σύνθημα «όχι στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας». Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για ξεπούλημα ούτε καν πούλημα, αλλά για «παραχώρηση». Το λιμάνι ενοικιάζεται. Το τίμημα όμως θεωρείται χαμηλό και η σύμβαση έχει όρους που καταγγέλλονται ως αποικιοκρατικοί. Η περίφημη επένδυση που θα γίνει στον Πειραιά δεν ξεπερνά τα 300 εκατ. ευρώ ως το 2015, ενώ το εγγυημένο αντάλλαγμα σε βάθος 35 ετών (οπότε και λήγει το συμβόλαιο) δεν ξεπερνά τα 3,4 δισ. ευρώ. Παραθέτουμε συγκριτικά μια προεκλογική πρόβλεψη της κυρίας Κατσέλη: Ελεγε ότι μέσα σε έναν χρόνο θα μαζέψει 4 δισ. ευρώ από την κατάργηση χαριστικών φορολογικών διατάξεων και από τη μείωση της φοροδιαφυγής. Τόσο δύσκολο θα ήταν να βρεθούν τα 300 εκατ. για να πέσουν τα μπετά στο Πέραμα; Θα μας έμενε η υποδομή διά πάσαν χρήσιν.

Να σημειώσουμε κάτι: η λειτουργία του λιμανιού που παραχωρήθηκε, ο Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων (Σ. ΕΜΠΟ) δεν είχε ποτέ χασούρα. Οι Κινέζοι απέσπασαν μια επικερδή δραστηριότητα με προοπτική να επαυξήσουν τα έσοδά της. Κατασκευάζοντας την προβλήτα ΙΙΙ και βελτιώνοντας την προβλήτα ΙΙ θα αποκτήσουν δυναμικότητα 3.700.000 κοντέινερ. Με τους εργαζομένους να στέκονται σούζα (πού να τολμήσουν απεργίες και κλεισίματα υπό τον βούρδουλα), ο Πειραιάς θα ενισχύσει τη θέση του. Οι εφοπλιστές θα ξανάρθουν (στην απεργία, περί τα 50 βαπόρια ημερησίως βαράγανε την μπουρού στα ανοιχτά και έφευγαν για λιμάνια ξένα). Βέβαια, υπάρχει περίπτωση ακύρωσης της επένδυσης, κατόπιν προσφυγής στα δικαστήρια του Δήμου Περάματος. Αν ακυρωθεί το έργο από δική μας υπαιτιότητα, οι Κινέζοι απλώς θα γλιτώσουν τα κεφάλαια της κατασκευής αλλά θα κρατήσουν δικαίωμα χρήσης των έτοιμων ντοκ. Εχουν εναλλακτική προσφορά αν δουν ότι δεν χωράνε: θα πιάσουν παρτίδες στο Τσανταρλί της Τουρκίας, όπου σχεδιάζεται λιμάνι μήκους 2 χλμ. και βάθους 40 μ. Εφόσον όλα πάνε καλά, εφόσον δηλαδή υλοποιηθούν τα σχέδια, το λιμάνι του Πειραιά θα γεννήσει λεφτά. Το ελληνικό κράτος θα ήλπιζε σε μερίδιο ευημερίας αν δεν είχε προχωρήσει σε σειρά ευνοϊκών φορολογικών ρυθμίσεων. Με ποιο σκεπτικό άραγε χαρίζονται φόροι στην ιδιωτική εταιρεία που διατηρεί τις δύο προβλήτες και όχι στον δημόσιο οργανισμό που θα λειτουργεί την τρίτη;

Οσο ήταν στην αντιπολίτευση το ΠαΣοΚ αναφερόταν σε μια «ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση» με την Cosco. Η επιφορτισμένη με θέματα Ναυτιλίας κυρία Ελπίδα Τσουρή τόνιζε ότι η παράταξη «θα εξαντλήσει όλες τις νομικές, θεσμικές, πολιτικές δυνατότητες της ευρωπαϊκής και της εθνικής νομοθεσίας, προκειμένου να κατοχυρώσει το δημόσιο συμφέρον». Ο κινέζος Διδάσκαλος είχε προειδοποιήσει: «Δεν κατέχεις ένα αξίωμα; Μη σχεδιάζεις την πολιτική του». Η κυρία Κατσέλη που χειρίζεται το ζήτημα όντως δεν σχεδίασε τίποτε επί του θέματος. Πού να φανταστεί ότι θα της φορτώσουν το λιμάνι από την πρώτη ημέρα; Ούτως ή άλλως οι σχεδιασμοί των κομμάτων δεν είναι μακροπρόθεσμοι. Κάτι ακόμη, η συμφωνία που έγινε δεν αφορά απλώς τη φορτοεκφόρτωση κιβωτίων: οι δραστηριότητες των Κινέζων στον Πειραιά είναι υπερβολικά σύνθετες, έχουν πολλές απολήξεις ώστε να διευθετούνται από μια ντεμι-τσαρίνα.

Πολλοί φοβούνται ότι έλεγχος του Πειραιά από τον ασιατικό γίγαντα θα βάλει την ταφόπλακα στην ανάπτυξη των παραγωγικών επιχειρήσεων της Ευρώπης. Ποιος θα αντέξει τον ανταγωνισμό σε ρούχο, παπούτσι, παιχνίδι, μικροσυσκευή; Ποιος θα σταματήσει τις «μαϊμούδες» που εισάγονται σε τόνους και διοχετεύονται στο δίκτυο των πεζοδρομίων; Η απόλυτη φθήνια σε συνδυασμό με το λαθρεμπόριο διαπιστωμένης προέλευσης είναι ικανά να τσακίσουν το ευρώ προτού το καταλάβουμε. Στον Πειραιά παραχωρήθηκε μια καθοριστική πύλη εισόδου. Εκεί θα λειτουργήσει υποχρεωτικά «Ελεύθερη Ζώνη» (όπως σε όλα τα λιμάνια) όπου η Cosco θα αναπτύξει ανεξέλεγκτα όποια δραστηριότητα της καπνίσει. Σε συνδυασμό με τις τελωνειακές Αρχές, που δεν διακρίνονται για τον ζήλο τους, αρχίζει ένα μεγάλο πάρτι. Να θυμίσουμε ότι άπαξ και μπει ένα προϊόν στην Ευρώπη δεν υπόκειται σε άλλο συνοριακό έλεγχο (γι΄ αυτό προκριθήκαμε έναντι της Τουρκίας, όχι για κάποια ιδιαίτερη αδυναμία των Ασιατών στο συρτάκι).

Ποιο θα μπορούσε να είναι το αντικείμενο της «επαναδιαπραγμάτευσης» με την Cosco; Αντί συζήτησης για τα ψιλολοΐδια, μπορεί να προταθεί συνέργεια. Οπως προτείνουν οι συνδικαλιστές, όπως ήθελε το ΠαΣοΚ πέρυσι, να απαιτηθεί εμπλοκή του Δημοσίου στην ανάπτυξη του λιμανιού. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε, η αξιοπιστία της χώρας έχει ήδη ποδοπατηθεί. Δεν υπήρξαμε καλοί παίκτες και τούτο θα φανεί συν τω χρόνω: Οπως λέει ο Κομφούκος: «Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα ξέρουμε πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία δέντρα που φυλλορροούν».

* Τα αποφθέγματα προέρχονται από «Τα ανάλεκτα του Κομφούκιου» (εκδόσεις Ινδικτος, μετάφραση Σ. Χαλικιάς).

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk