Είκοσι χρόνια από την κραυγή της ελευθερίας

«Γκόρμπι, σώσε μας!» ( «Gorby, hilf uns!» ) φώναζαν ρυθμικά τα κορίτσια που παρήλαυναν στο Ανατολικό Βερολίνο τον Οκτώβριο του 1989. Ηταν μια κραυγή για την ελευθερία από τη ραγισμένη καρδιά ενός καθεστώτος που πέθαινε. Συχνά μια απλή φράση συμβολίζει μια ιστορική καμπή. Στις 7 Οκτωβρίου 1989, ακριβώς σαν χθες πριν από 20 χρόνια, η Ανατολική Γερμανία ύψωνε τα λάβαρα και έβαζε τον ανθό της νεολαίας της να παρελάσει προς τιμήν του τελευταίου ηγέτη της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ηταν …

«Γκόρμπι, σώσε μας!» ( «Gorby, hilf uns!» ) φώναζαν ρυθμικά τα κορίτσια που παρήλαυναν στο Ανατολικό Βερολίνο τον Οκτώβριο του 1989. Ηταν μια κραυγή για την ελευθερία από τη ραγισμένη καρδιά ενός καθεστώτος που πέθαινε.

Συχνά μια απλή φράση συμβολίζει μια ιστορική καμπή. Στις 7 Οκτωβρίου 1989, ακριβώς σαν χθες πριν από 20 χρόνια, η Ανατολική Γερμανία ύψωνε τα λάβαρα και έβαζε τον ανθό της νεολαίας της να παρελάσει προς τιμήν του τελευταίου ηγέτη της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ηταν τα 40ά γενέθλια του κομμουνιστικού καθεστώτος και οι αξιωματούχοι του, που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα κοινωνικής ανυπακοής ήδη από τον προηγούμενο Μάιο, όταν «μαγείρεψαν» τα εκλογικά αποτελέσματα, ήταν αποφασισμένοι να κερδίσουν το παιχνίδι των εντυπώσεων.

Το «παρών» έδωσαν όλοι οι «ερυθροί αστέρες» της εποχής: ο στρατηγός Γιάροσλαβ Γιαρουζέλσκι , αρχιτέκτονας του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Πολωνία, απειλητικός μέσα στα σκούρα γυαλιά του, ο πρόεδρος της Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου κ.ά.

Ολα πήγαν στραβά. Τα κορίτσια, που φορούσαν τις κυανόλευκες στολές της «Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας», άρχισαν να φωνάζουν: «Γκόρμπι, σώσε μας!».

Δεν ήταν οι αντικαθεστωτικοί διαδηλωτές- για τους οποίους είχαν ληφθεί μέτρα να βρίσκονται μακριά -, αλλά το «καμάρι», υποτίθεται, του καθεστώτος.

Ο Μιέτσισλαβ Ρακόφσκι, πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας, έγειρε και ψιθύρισε στο αφτί του κ. Γκορμπατσόφ: «Ξέρετε τι φωνάζουν, Μιχαήλ Σεργκέγεβιτς;». Εκείνος έγειρε το κεφάλι του καταφατικά, αλλά ο κ. Ρακόφσκι ήθελε να είναι βέβαιος: «Λένε Γκορμπατσόφ, σώσε μας”». Και συμπλήρωσε προφητικά: «Αυτό είναι το τέλος». Η επίσκεψη σε ό,τι αφορούσε τους Ανατολικογερμανούς πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Την επόμενη ημέρα ο κ. Γκορμπατσόφ, έχοντας πει νωρίτερα ότι «η ζωή τιμωρεί όσους φτάνουν πολύ αργά» – ο δικός του τρόπος για να πείσει τους Ανατολικογερμανούς να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις-, παρακολούθησε με αμηχανία μια ομιλία του Εριχ Χόνεκερ, τότε ηγέτη της χώρας. Ηταν μια δημηγορία μεγάλης διαρκείας. Ο κ. Γκορμπατσόφ αποχώρησε.

Το απόγευμα οι ηγέτες των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας συγκεντρώθηκαν στο κοινοβούλιο του Ανατολικού Βερολίνου. Από τα παράθυρα είχαν πολύ καλή θέα των 3.000 διαδηλωτών στο Πάρκο ΜαρξΕνγκελς, οι οποίοι φώναζαν: «Ελευθερία, ελευθερία!». Εναν μήνα αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου 1989, έπεσε το Τείχος του Βερολίνου.

© Τhe Τimes, 2009

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
  • Ο γρίφος της Μποτσουάνα Οι αγορές είναι προεξοφλητικοί μηχανισμοί, στην περίπτωση της νέας μετάλλαξης , προεξόφλησαν ξανά το χειρότερο, δηλαδή νέους περιορισμούς στις... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk