ΚΙΝΑ

Οι αυτόπτες μάρτυρες της επανάστασης

ΤΗΝ1η Οκτωβρίου 1949 ο Μάο ανακήρυττε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχοντας κατανικήσει τον εθνικιστικό στρατό του Τσανγκ Κάι Τσενγκ, μετά τη Μεγάλη Πορεία προς το Πεκίνο. Σήμερα, 60 χρόνια αργότερα, η πανάρχαια αυτή πρώην αυτοκρατορία, έχοντας περάσει διά πυρός και σιδήρου, προβάλλει ως το νέο «οικονομικό θαύμα» συνδυάζοντας το μονοκομματικό κομμουνιστικό καθεστώς με την ελευθερία της αγοράς. Την εποχή όμως εκείνη τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Εξι αυτόπτες μάρτυρες αναπολούν εκείνη την εποχή. Ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν στην παρέλαση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Τιανανμέν παρουσία του Μάο και του Τσου Ενλάι. Μερικοί αναφέρονται στον «άνεμο ελευθερίας που έπνεε στην Τιανανμέν», ενώ άλλοι θυμούνται ότι στη συνέχεια η οικογένειά τους «υποβιβάστηκε». Οι ανατροπές είχαν γίνει μέρος της ζωής τους: τη μια μέρα απολάμβαναν προνόμια, την επομένη ατιμάζονταν δημοσίως. Μιλούν για την αισιοδοξία που βασίλευε στην αρχή και για την απογοήτευσή τους όταν κατάλαβαν ότι απείχε πολύ η ιδανική κομμουνιστική κοινωνία και για την Κίνα τού σήμερα που ισορροπεί ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον σοσιαλισμό.

ΤΗΝ1η Οκτωβρίου 1949 ο Μάο ανακήρυττε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχοντας κατανικήσει τον εθνικιστικό στρατό του Τσανγκ Κάι Τσενγκ, μετά τη Μεγάλη Πορεία προς το Πεκίνο. Σήμερα, 60 χρόνια αργότερα, η πανάρχαια αυτή πρώην αυτοκρατορία, έχοντας περάσει διά πυρός και σιδήρου, προβάλλει ως το νέο «οικονομικό θαύμα» συνδυάζοντας το μονοκομματικό κομμουνιστικό καθεστώς με την ελευθερία της αγοράς. Την εποχή όμως εκείνη τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Εξι αυτόπτες μάρτυρες αναπολούν εκείνη την εποχή.
Ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν στην παρέλαση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Τιανανμέν παρουσία του Μάο και του Τσου Ενλάι. Μερικοί αναφέρονται στον «άνεμο ελευθερίας που έπνεε στην Τιανανμέν», ενώ άλλοι θυμούνται ότι στη συνέχεια η οικογένειά τους «υποβιβάστηκε». Οι ανατροπές είχαν γίνει μέρος της ζωής τους: τη μια μέρα απολάμβαναν προνόμια, την επομένη ατιμάζονταν δημοσίως. Μιλούν για την αισιοδοξία που βασίλευε στην αρχή και για την απογοήτευσή τους όταν κατάλαβαν ότι απείχε πολύ η ιδανική κομμουνιστική κοινωνία και για την Κίνα τού σήμερα που ισορροπεί ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον σοσιαλισμό.

ΓΚΟΥΟ ΦΕΝΓΚΞΙΑΝ
Είναι 77 ετών, πρώην εργάτης
«ΚΑΤΑΓΟΜΑΙ από το χωριό Γκου Αν, 50 χιλιόμετρα από το Πεκίνο. Στην περιοχή μου οι κομμουνιστές είχαν εισαγάγει ένα πρόγραμμα αγροτικών μεταρρυθμίσεων: οι πλούσιοι αγρότες και οι ιδιοκτήτες της γης είχαν αναγκαστεί να παραχωρήσουν τις εκτάσεις τους στον αγροτικό πληθυσμό. Βλέπαμε τους κομμουνιστές να εργάζονται δίπλα μας στα χωράφια και τους αγαπούσαμε πολύ.

Εφθασα στο Πεκίνο στις αρχές του 1949. Εργαζόμουν για έναν ιδιώτη σε ένα εργαστήριο κατασκευής ρούχων νοτίως της Τιανανμέν. Θυμάμαι ότι την ημέρα που οι κομμουνιστές μπήκαν για πρώτη φορά στο κέντρο της πόλης ήθελα να πάω να τους δω αλλά το αφεντικό μου δεν με άφησε γιατί δεν ήθελε να λείψω για πολλή ώρα.

Την 1η Οκτωβρίου ενώθηκα με το πλήθος στην Τιανανμέν. Οι αναμνήσεις έχουν ξεθωριάσει με τον καιρό, αλλά θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα επικρατούσε γιορτινή ατμόσφαιρα. Επνεε ένας άνεμος ελευθερίας. Εμείς, τα ανθρωπάκια, χαιρόμασταν επειδή είχε επιτέλους σταματήσει η άνοδος των τιμών, που αυξάνονταν συνεχώς την εποχή του Κουόμιντανγκ. Τα μαγαζιά ξανάνοιξαν, οι έμποροι αντιμετώπιζαν πάλι αισιόδοξα το μέλλον και αισθανόμασταν ευτυχισμένοι σαν παιδιά. Η περιρρέουσα χαρά δεν φαινόταν τόσο στα χρώματα στους δρόμους ή στη μουσική από τις ορχήστρες όσο στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Οι κομμουνιστές στρατιώτες έδιναν το παράδειγμα: όταν μπήκαν στην πόλη κοιμόντουσαν στον δρόμο για να μην ενοχλήσουν τους κατοίκους. Βλέπετε πόσο καλά συμπεριφέρονταν! Εγώ ήμουν ικανοποιημένος που οι κομμουνιστές έρχονταν στην εξουσία, όχι τόσο για ιδεολογικούς λόγους όσο επειδή η νίκη τους έφερνε την υπόσχεση για μια σταθερή ζωή. Οταν κυβερνούσαν οι εθνικιστές του Τσανγκ Κάι Σεκ, οι φόροι τσάκιζαν τον λαό. Και όταν θυμόμουν την ιαπωνική κατοχή, δεν μπορούσα παρά να χαίρομαι για την απελευθέρωση του Πεκίνου από τον Κόκκινο Στρατό: οι ιάπωνες στρατιώτες μάς συμπεριφέρονταν σαν να ήμασταν ζώα». ΤΙΑΝ ΣΕΝ
Είναι 84 ετών, πρώην αξιωματικός σε μια μονάδα τεθωρακισμένων. Τελείωσε την καριέρα του με τον βαθμό του στρατηγού
«ΚΑΤΕΤΑΓΗΝστον κομμουνιστικό στρατό σε ηλικία 16 ετών, την εποχή που είχαν σχηματίσει κοινό μέτωπο με τους εθνικιστές του Κουομιντάνγκ εναντίον των ιαπώνων κατακτητών. Ο πατέρας μου Τιαν Χαν ήταν πολύ γνωστός δραματουργός [δημιουργός του εθνικού ύμνου, πατέρας του σύγχρονου κινεζικού θεάτρου, ο οποίος πέθανε στη φυλακή την εποχή της Πολιτιστικής Επανάστασης], αριστερός και μέλος του κόμματος. Αυτό που ο πατέρας μου έκανε με την πένα εγώ θέλησα να το κάνω με τα όπλα.

Στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Κουομιντάνγκ συμμετείχα στις τελευταίες μάχες στο Τιαντζίν και στο Πεκίνο. Η πόλη έπεσε χωρίς μάχη. Ο στρατηγός του εχθρού διαπραγματεύτηκε με τον Κόκκινο Στρατό για να εξασφαλίσει την “ειρηνική απελευθέρωση” του Πεκίνου. Λίγο καιρό μετά τη νίκη, στα τέλη του 1948, θυμάμαι τα πρώτα μου βήματα στην απελευθερωμένη πόλη: όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά, οι δρόμοι έρημοι. Το Πεκίνο φάνταζε γιγαντιαίο.

Στις τελετές της 1ης Οκτωβρίου 1949 και στην παρέλαση που πραγματοποιήθηκε για να εορταστεί η ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας είχα αναλάβει να διοργανώσω την παρέλαση των αρμάτων. Στη διάρκεια του πολέμου είχαμε καταλάβει από τον εχθρό σοβιετικά, ιαπωνικά και αμερικανικά τανκς. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω τα ιαπωνικά επειδή ήταν πιο μεγάλα και σε καλύτερη κατάσταση. Επρεπε να βεβαιωθώ ότι 30 τανκς παρατεταγμένα σε έξι αράδες λειτουργούσαν στην εντέλεια.

Αν παρουσιαζόταν πρόβλημα, θα ήταν το τέλος της καριέρας μου. Πέρασα τρεις νύχτες άυπνος αλλά όλα πήγαν καλά. Με δυσκολία θυμάμαι τις λεπτομέρειες της τελετής. Ο Μάο μάς χειροκροτούσε χαμογελαστός από ψηλά, από την πύλη της Τιανανμέν. Σκεφτόμουν τον πατέρα μου που είχε γράψει τους στίχους του εθνικού ύμνου, του οποίου η μουσική συνόδευε την παρέλαση. Πρέπει να υπήρχαν μισό εκατομμύριο άτομα στην πλατεία».

ΤΕΝΓΚ ΤΕΝΓΚ
Είναι 79 ετών, πρώην καθηγητής Χημείας. Εγινε αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Τσινγκχούα στο Πεκίνο και στη συνέχεια υφυπουργός Παιδείας
«ΠΗΓΑστο Πεκίνο από τη Σανγκάη το 1947 και γράφτηκα στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχούα. Οι κομμουνιστές ήρθαν σύντομα σε επαφή μαζί μου και έναν χρόνο αργότερα έγινα μέλος του κόμματος. Η κίνηση αυτή ήταν επικίνδυνη: αν ανακάλυπταν ότι ήμουν μέλος του παράνομου κόμματος, με περίμενε φυλακή, ακόμη και ο θάνατος.

Την παραμονή της νίκης παρατηρούνταν τριών ειδών αντιδράσεις. Πολλοί από τους κύκλους των διανοουμένων, μεταξύ των οποίων η οικογένειά μου, είχαν αηδιάσει από το καθεστώς των εθνικιστών και έβλεπαν με καλό μάτι την έλευση των κομμουνιστών. Οι αποκαλούμενοι “εθνικιστές καπιταλιστές” ανησυχούσαν για την επερχόμενη κυριαρχία του σοσιαλισμού και αναρωτιόνταν τι θα γίνονταν οι περιουσίες τους. Το γεγονός όμως ότι το Κουομιντάνγκ επέβαλλε βαριά φορολογία σε μια Κίνα με βιομηχανία σε εμβρυονικό στάδιο γέννησε σε πολλούς από αυτούς την ελπίδα για αλλαγή. Οσο για τους συνεργάτες της κυβέρνησης, συμμάχους των αποικιοκρατικών δυνάμεων, είχαν κάθε λόγο να φοβούνται ενδεχόμενη νίκη των κομμουνιστών. Την 1η Οκτωβρίου συμμετείχα στην παρέλαση των φοιτητών. Είχα την τύχη να με τοποθετήσουν κάτω από την πύλη από την κορυφή της οποίας θα έβγαζε τον πρώτο περίφημο λόγο του ο Μάο. Οταν ανακήρυξε τη Λαϊκή Δημοκρατία αισθάνθηκα το αίμα μου να βράζει.

Εξήντα χρόνια αργότερα, όταν ξανασκέφτομαι ποια τύχη είχαν οι αγράμματοι αγρότες πριν από την επανάσταση, βλέπω ότι οι ελπίδες μου επιβεβαιώθηκαν. Παραμένουν βέβαια πολλά προβλήματα, μεγάλωσε το χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Τα 60 αυτά χρόνια διαπράχθηκαν πολλά λάθη. Καταφέραμε όμως να τα διορθώσουμε μόνοι μας. Τα πρώτα 30 χρόνια ήταν χρόνια αναζήτησης και δοκιμής. Τα 30 τελευταία πήραμε τα μαθήματα του παρελθόντος.

Ο Ντενγκ Χσιάο Πινγκ είχε καταλάβει ότι η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία έπρεπε να εξελιχθεί και να προσαρμοστεί στη σημερινή πραγματικότητα. Ο σοσιαλισμός δεν είναι ασυμβίβαστος με την οικονομία της αγοράς. Είναι αλήθεια όμως ότι ο “σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά” τού σήμερα προϋποθέτει μια αναζήτηση του κέρδους χωρίς όρια, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τη φύση του σοσιαλισμού». ΣΙ ΧΟΥΙΤΖΕΝ
Είναι 75 ετών. Γεννήθηκε στη Σανγκάη σε μια οικογένεια εργατών. Εγινε καθηγήτρια Μηχανικής και στέλεχος του κόμματος. Σήμερα βρίσκεται στη σύνταξη

ΗΜΟΥΝ15 ετών το 1949. Ο πατέρας μου εργαζόταν στα τρένα. Η μητέρα μου, που είχε εργαστεί σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, απολύθηκε όταν ήταν έγκυος σε μένα και δεν μπόρεσε να ξαναβρεί δουλειά. Ζούσαμε σε δέκα τετραγωνικά βορείως της Σανγκάης. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου δεν μπορούσαν να πληρώσουν πάντα το ενοίκιο. Η Σανγκάη απελευθερώθηκε τον Μάιο του 1949 και καθώς η κατάσταση παρέμενε χαώδης για κάποιο χρονικό διάστημα, σταμάτησα το σχολείο για έναν χρόνο. Αρχισα ξανά τα μαθήματα σε ηλικία 16 ετών. Ηταν πια δωρεάν. Για εμάς, τους εργαζομένους, η ζωή είχε βελτιωθεί. Παίρναμε κάρβουνο και ρύζι με το δελτίο. Μας πρότειναν δύο διαμερίσματα, αλλά ο πατέρας μου είχε συνηθίσει στη γειτονιά μας και μείναμε εκεί. Μπήκα στη Σχολή Μεταλλειολόγων του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και έγινα μηχανικός. Υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός μεταξύ των εργαζομένων, διότι βρισκόμασταν στην κορυφή της κλίμακας.

Οι αγρότες απέκτησαν ξαφνικά γη. Οι αμαρτίες της παλιάς κοινωνίας, όπως η πορνεία και τα τυχερά παιχνίδια, έπαυσαν να υφίστανται. Εμείς, οι νέοι, σκεφτόμασταν μόνο πώς θα δημιουργήσουμε τη νέα Κίνα. Η κοινωνική τάξη μας φαινόταν ιδανική. Ημουν αφελής. Ημουν πεπεισμένη ότι θα αφιέρωνα όλη τη ζωή μου για το χτίσιμο τουκομμουνισμού. Και έγινα μέλος του κόμματος. Στη συνέχεια έγινα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο. Βρήκα δουλειά στη Σανγκάη για να μπορέσω να παντρευτώ τον αγαπημένο μου. Η οικογένειά του είχε λάβει τον χαρακτηρισμό της μικροαστικής.

Η γενιά μου σημαδεύτηκε από τις δύο μεγάλες πολιτικές εκστρατείες που ακολούθησαν, το αντιδεξιό κίνημα το 1957 και την Πολιτιστική Επανάσταση το 1966. Δεν με άγγιξαν άμεσα, δεν υπήρχε κανένας δεξιός σε μας, αλλά είδα γύρω μου φίλους, γείτονες και συναδέλφους να υποφέρουν. Ολα αυτά μάς αιφνιδίασαν. Η καλύτερη φίλη μου, που εργαζόταν στην Ακαδημία Επιστημών, δέχτηκε «κριτική». Μου ζητήθηκε να την καταγγείλω, αλλά τους είπα «να την καταγγείλω για τι;». Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης είχα την τάση να υπερασπίζομαι τους ανθρώπους που είχαν επικριθεί και κατέληξα να δέχομαι «κριτική» για αυτό. Αυτές οι πολιτικές εκστρατείες μού έδωσαν την αίσθηση ότι η ιδανική κομμουνιστική κοινωνία ήταν πολύ μακριά!

ZΟΥ ΓΙΟΥΑΝΤΖΑΝΓΚ
Γεννήθηκε το 1945. Γιος πλούσιας οικογένειας, ζωγραφίζει ακουαρέλες με εικόνες από τη Σανγκάη προ του 1949
ΗΜΟΥΝπολύ μικρός για να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε το 1949. Η οικογένειά μου είχε πέντε ακίνητα εκείνη την εποχή. Ανακάλυψα αυτό το ένδοξο παρελθόν, που μου ήταν άγνωστο, με την Πολιτιστική Επανάσταση, όταν ο θείος μου, ο οποίος ήταν στην εξορία, επέστρεψε στην Κίνα. Συνελήφθη στη συνέχεια και πέρασε επτά χρόνια στη φυλακή. Την εποχή εκείνη, το σπίτι είχε καταληφθεί από μια μονάδα για τη δήμευση περιουσιακών στοιχείων, που μας παρακολουθούσε, και έπρεπε να ζητήσουμε άδεια, ακόμη και για να αγοράσουμε σόγια. Τα τελευταία 20 χρόνια έζησα σε ένα από τα σπίτια της οικογενείας μου, με ένα μεγάλο πάρκο. Δημιούργησα εκεί ένα στούντιο για να ζωγραφίζω και τις Κυριακές το μετέτρεπα σε αίθουσα χορού. Το σπίτι πουλήθηκε εφέτος.

Πριν από την απελευθέρωση του 1949, ο εκ μητρός παππούς μου ήταν αντιπρόσωπος της ΙG Farben στη Σανγκάη, ο οποίος πλούτισε επενδύοντας σε τράπεζες και νοσοκομεία. Ο εκ πατρός παππούς μου ήταν επιχειρηματίας ο οποίος είχε πρώτος την ιδέα να οικοδομήσει ολόκληρες γειτονιές χωρίς συμβάσεις παραχώρησης. Οι βομβαρδισμοί των Ιαπώνων τη δεκαετία του 1930 τον κατέστρεψαν.

Το 1948, ο εκ μητρός παππούς μου έφυγε για το Χονγκ Κονγκ με δύο γεμάτα αεροπλάνα. Πήρε μαζί τουτη νεότερη από τις τέσσερις συζύγους του. Οι γονείς μου έμειναν στην Κίνα, δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιοι και η προίκα της μητέρας μου, ένα όμορφο σπίτι στο Χανγκτζού, είχε κατασχεθεί. Το 1957, η μητέρα μου πήγε στο Χονγκ Κονγκ για να διεκδικήσει το μερίδιο από την κληρονομιά της. Τότε άρχισε το αντιδεξιό κίνημα και δεν μπορούσε να επιστρέψει. Η μετάβαση στο εξωτερικό έγινε έγκλημα και δεν μπορούσε να έρθει να μας βρει. Διάβαζαν τα γράμματά μας και δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε τι συνέβαινε. Η μητέρα μου έχασε την υπομονή της και νόμιζε ότι ο πατέρας μου έμενε από πατριωτισμό. Μετά ήταν πολύ αργά, είχαμε γίνει ενήλικοι με χαμηλή παιδεία- απασχολήθηκα 19 χρόνια στο εργοστάσιο. Δεν έχω καμία επαφή μαζί της από το 1980. Εχει ξαναφτιάξει τη ζωή της στη Γαλλία, όπου είναι ζωγράφος. Αυτό ήταν η μεγάλη τραγωδία του πατέρα μου.

Μετά το 1949, μας είχαν χαρακτηρίσει «καπιταλιστές», αλλά ποτέ δεν βρεθήκαμε στη δίνη του κυκλώνα. Ο πατέρας μου ήταν πολύ προσεκτικός, στην πραγματικότητα δεν είχε πολύ θάρρος. Διετέλεσε καθηγητής και εργάστηκε στο Δημοτικό Γραφείο Εκπαίδευσης. Ηταν ο μόνος που δεν ήταν κομμουνιστής. Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης έκανε όμως κάτι τολμηρό: έγραψε κρυφά ένα ιστορικό μυθιστόρημα για τη δυναστεία Σονγκ. Αυτό ισοδυναμούσε με έγκλημα εκείνη την εποχή. Μετά τη δημοσίευσή του, χρόνια αργότερα, το βιβλίο βραβεύτηκε τελικά. Την επομένη ο πατέρας μου πέθανε.

ΤΖΙΝ ΓΙΝΤΣΕΝΓΚ
Γεννήθηκε το 1947, μετανάστευσε στην Αυστραλία και είναι σύμβουλος σε θέματα κινεζικής τέχνης
ΖΩ στην Αυστραλία, αλλά επέστρεψα, τα τελευταία χρόνια, στην Κίνα για να φροντίσω τα δύο σπίτια που ανήκαν στην οικογένειά μου και τα οποία πήραμε πίσω το 1985 και το 1992.

Πριν από 1949, ο πατέρας μου ήταν χειρουργός, είχε δύο νοσοκομεία στη Σανγκάη. Συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα και κράτησε έναν μεγάλο μισθό ως διευθυντής μετά την απελευθέρωση- ως την αντιδεξιά εκστρατεία του 1957, οπότε φυλακίστηκε. Τον έβαλαν στο νοσοκομείο των φυλακών όπου αυτοκτόνησε κατά την έναρξη της Πολιτιστικής Επανάστασης, διότι τον είχαν χαρακτηρίσει αντεπαναστάτη και τον εκφόβιζαν. Η οικογένειά μας είχε χαρακτηριστεί «καπιταλιστική», ήμασταν κάτι λιγότερο από το τίποτε.

Μετά την Πολιτιστική Επανάσταση, ο πατέρας μου αποκαταστάθηκε μετά θάνατον. Ανήκω στην πρώτη γενιά που επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο. Μετά τη Σχολή Καλών Τεχνών, έπιασα δουλειά στο Μουσείο της Σανγκάης. Με έστελναν να επισκέπτομαι τις οικογένειες από τις οποίες είχαν κατάσχει αρχαία αντικείμενα κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Επρεπε να τους πείσω να υπογράψουν ένα έγγραφο με το οποίο θα συμφωνούσαν ότι θα τα παρέδιδαν στο μουσείο για ένα κομμάτι ψωμί. Εκείνη την εποχή, ο Χου Γιαομπάνγκ (γενικός γραμματέας του κόμματος) είχε πει ότι όλα τα κατασχεθέντα αντικείμενα έπρεπε να επιστραφούν. Στην πραγματικότητα, οι τοπικές Αρχές και το μουσείο έκαναν ό,τι ήθελαν. Εγραψα ένα άρθρο το 1987 που προκάλεσε σάλο στο Πεκίνο, αλλά δεν άρεσε στη Σανγκάη. Υπέστην κυρώσεις και αποφάσισα να μεταναστεύσω στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Οταν βλέπω αυτή την κερδοσκοπία με τα ακίνητα στη Σανγκάη και την τύχη όσων τολμούν να διαμαρτυρηθούν, μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν έχω θάρρος και ότι είμαι απαισιόδοξος.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk