Θερμοκήπια

Πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο να δούμε σε εφημερίδες- ειδικά στις εφημερίδες που ανήκουν στον λεγόμενο εθνικό Τύπο ποιότητας- αφιερώματα και συνεντεύξεις με πρόσωπα του τηλεοπτικού θερμοκηπίου, όπως, για παράδειγμα, με όλα αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια της πρωινής ζώνης. Σήμερα όχι απλώς τα βλέπουμε αλλά και τα απολαμβάνουμε κιόλαςσαν να πασπαλίζουμε με αλατοπίπερο people τα σκληρά κομμάτια της επικαιρότητας. Οχι πως ενοχλεί η ελαφρότητα. (Υπάρχει πιο υπέροχη ελαφρότητα …

Πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο να δούμε σε εφημερίδες- ειδικά στις εφημερίδες που ανήκουν στον λεγόμενο εθνικό Τύπο ποιότητας- αφιερώματα και συνεντεύξεις με πρόσωπα του τηλεοπτικού θερμοκηπίου, όπως, για παράδειγμα, με όλα αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια της πρωινής ζώνης. Σήμερα όχι απλώς τα βλέπουμε αλλά και τα απολαμβάνουμε κιόλαςσαν να πασπαλίζουμε με αλατοπίπερο people τα σκληρά κομμάτια της επικαιρότητας. Οχι πως ενοχλεί η ελαφρότητα. (Υπάρχει πιο υπέροχη ελαφρότητα απ΄ αυτή των φυσαλίδων της σαμπάνιας;) Αλλά η ελαφρότητα της ανοησίας ή καλύτερα η ελαφρότητα της χαζής, ιδιαίτερα όταν παρουσιάζεται ως προσόν και ως μυστικό επιτυχίας, όπως κάνει βετεράνα σερβιτόρος πρωινού καφέ, είναι οπωσδήποτε ενοχλητική. Το δυστύχημα είναι ότι κάτω από αυτή την ελαφρότητα, που είναι ρυθμισμένη από τους κανόνες του πολιτικομεντιακού τσίρκου, εξαφανίζεται οποιαδήποτε άλλη φωνή. Και αυτό δεν είναι απλώς ενοχλητικό. Είναι επικίνδυνο και αποσταθεροποιητικό για τις κοινωνίες.

Το λέει πολύ καλά ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες και στοχαστές της εποχής μας, ο Μichel Serres (γεννηθείς το 1930), καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια συνέντευξή του που έδωσε πρόσφατα στη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro»(25 Σεπτεμβρίου). «Η επιστήμη έχει σχεδόν εξαφανιστεί» λέει ο Σερ. «Ο φίλος μου Ζαν Ντοσέ, βραβείο Νομπέλ Ιατρικής, πέθανε εφέτος το καλοκαίρι και κανείς δεν μίλησε για αυτόν. Το 1910 η Μαρία Κιουρί ήταν βεντέτα, αλλά σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τα βραβεία Νομπέλ. Στη Γαλλία, η επιστήμη είχε σημαντικό ρόλο και ο επιστήμονας ήταν ένας άνθρωπος σεβαστός. Σήμερα όμως οι επιστήμονες είναι ξεχασμένοι γιατί δεν έχουν σχέση με τη λογική του θεάματος. Δεν έχετε παρά να δείτε την απαξίωση της επιστήμης μέσα στις πανεπιστημιακές σχολές. Και εδώ υπάρχει ένα μεγάλο παράδοξο: οφείλουμε στους επιστήμονες την υγεία μας, τις ανέσεις μας και τους συμπεριφερόμαστε σαν αχάριστοι».

Σε λίγες ημέρες θακυκλοφορήσει ένα νέο βιβλίο του Μισέλ Σερ με τίτλο Τemps des crises(Καιρός των κρίσεων ), και από τα λίγα που έχω δει, νομίζω ότι θα είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά σημαντικό. Οχι, ο Σερ δεν αναφέρεται στην πρόσφατη οικονομική κρίση, που είναι μεν σημαντική αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ρυτίδα, όπως λέει, στην επιφάνεια της Ιστορίας. Η οικονομική κρίση είναι ένα επιφαινόμενο, ένα μικρό σύμπτωμα. Η πραγματική κρίση έχει να κάνει με τους θεσμούς (κόμματα, πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης κτλ.) που λειτουργούν σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε στον κόσμο μας. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, λέει ο Σερ, ότι οι αγροτικοί πληθυσμοί που ήταν το 70% των κοινωνιών έπεσαν στο 2%. Οτι τα αντιβιοτικά αύξησαν το προσδόκιμο ζωής και άλλαξαν μια για πάντα τη σχέση μας με το περιβάλλον αλλά και με το σώμα μας. Οτι τα αναλγητικά άλλαξαν τη σχέση μας με τον πόνο. Οτι το 7% των ανθρώπων, που είναι και πιο πλούσιοι, δημιουργούν το 55% της μόλυνσης. Οτι η πραγματική πολιτική ασκείται πέρα από τα κόμματα, στο απέραντο πεδίο της τεχνολογίας και των νέων μέσων, ενώ τα παλιά μέσα εξακολουθούν να πουλάνε πόνο και φόβο. Ο Σερ μάς καλεί να βρούμε τον πραγματικό κόσμο, που φυσικά υπάρχει πέρα από τα θερμοκήπια των μέσων ενημέρωσης.

nbak@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Βιβλία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk