ΓΝΩΜΗ

Η καθυστερημένη αλλαγή

Υπάρχουν ιδεολογικά, πολιτικά και προσωπικά επιχειρήματα υπέρ της μιας παράταξης ή της άλλης, αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα: έπειτα από πέντε έτη και έξι μήνες παραμονής της στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία δεν πείθει ότι μπορεί να προσφέρει στους Ελληνες όσα δεν τους πρόσφερε όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια. Από ραθυμία, από ατυχία, από έλλειψη συντονισμού, από αδυναμία; Φταίει το κακό το ριζικό της ή παρά τα θυμιατά «ο Θεός που τη μισεί»; Κάποιος, κάποτε, θα βρει τη σωστή απάντηση.

Υπάρχουν ιδεολογικά, πολιτικά και προσωπικά επιχειρήματα υπέρ της μιας παράταξης ή της άλλης, αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα: έπειτα από πέντε έτη και έξι μήνες παραμονής της στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία δεν πείθει ότι μπορεί να προσφέρει στους Ελληνες όσα δεν τους πρόσφερε όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια. Από ραθυμία, από ατυχία, από έλλειψη συντονισμού, από αδυναμία; Φταίει το κακό το ριζικό της ή παρά τα θυμιατά «ο Θεός που τη μισεί»; Κάποιος, κάποτε, θα βρει τη σωστή απάντηση. Που θα έπρεπε να αναζητηθεί ακόμη και αν επιβιώσει την ερχόμενη Κυριακή. Δεν την αναζήτησε η ίδια πριν από δύο χρόνια, μετά την εκλογική νεκρανάστασή της, και το πληρώνουμε όλοι σήμερα. Η καθυστερημένη εναλλαγή είναι πια ανάγκη.

Η χώρα μας και κάθε χώρα χρειάζεται όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τη δημοκρατική εναλλαγή τους στην εξουσία. Μερικές φορές αυτή η εναλλαγή ανταποκρίνεται σε ένα είδος βαθύτατης βιολογικής πολιτικής αναγκαιότητας που δεν έχει καν σχέση με την πολιτική δικαιοσύνη. Ετσι έγινε το 1981 και ας ήταν ο εξαίρετος Γεώργιος Ράλλης πρωθυπουργός και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ετσι έγινε και το 2004, και ας ήταν ο τόσο σημαντικός Κώστας Σημίτης ακόμη πρωθυπουργός αλλά με ένα ΠαΣοΚ που είχε πια στερέψει. Και αυτό πρέπει να συμβεί ξανά τώρα, το 2009. Που η Νέα Δημοκρατία έχει μεταβληθεί σε ακυβέρνητο σκορποχώρι. Η μόνη σιγουριά αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι ότι η Δεξιά πρέπει για το καλό όλων να ξαναβρεθεί στην αντιπολίτευση. Και μάλιστα, με νέα ηγεσία και άλλους ανθρώπους.

Το νεοπαπανδρεϊκό ΠαΣοΚ είναι όμως έτοιμο για την εξουσία; Ισως, αλλά οι προϋποθέσεις είναι πολλές. Περιλαμβάνουν δύσκολα πράγματα όπως είναι η αποφυγή της οικογενειοκρατίας, η ουσιαστική ενότητα, η σοβαρότητα και η επίγνωση της τεράστιας ευθύνης μιας ηγεσίας που θα έπρεπε να περιορίσει τα εύκολα «εγώ» και να τα αντικαταστήσει με τα δύσκολα «εμείς». Αυτά τα «εγώ» οδήγησαν ως το πρόσφατα πανίσχυρο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα σε ένα είδος αυτοδιάλυσης. Δεν θα είναι διαφορετική η τύχη του ΠαΣοΚ, αν υποκύψει στην ίδια αρρώστια.

Τα πάντα εξαρτώνται από τους πολίτες. Από την ψήφο τους για την τόσο αναγκαία έστω και καθυστερημένη αλλαγή. Και ταυτόχρονα από την επιλογή όσων υποψηφίων έχουν να προτείνουν όχι τον δήθεν «λαμπερό» εαυτούλη τους αλλά μια ουσιαστική πολιτική πρόταση που να στηρίζεται σε αποδείξεις αγώνων. Οσων δεν είναι απλώς «αυλικοί» ή έστω επαγγελματίες της παραπολιτικής και των οικογενειακών παρασκηνίων αλλά ενσυνείδητα μέλη ενός Κινήματος που θέλει το καινούργιο και το προοδευτικό. Μικρή χώρα είμαστε, γνωριζόμαστε!

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk