Η διαχείριση του θριάμβου

Η ανατροπή και η διάψευση της βεβαιότητας ότι οι αδιαμφισβήτητες ρητορικές ικανότητες του Κ. Καραμανλή θα κατατρόπωναν τον Γ. Παπανδρέου ήταν τελικά το στοιχείο που έφερε σε πλεονεκτικότερη θέση τον Γ. Παπανδρέου στο ντιμπέιτ της περασμένης Τρίτης. (Το οποίο ντιμπέιτ ήταν από μόνο του επικοινωνιακό, τηλεοπτικό γεγονός πρώτης γραμμής, με πρωτοφανές στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης- δημόσιας και ιδιωτικής- ρεκόρ τηλεθέασης, πάνω από 6 εκατομμύρια τηλεθεατές.) Ο κ. Παπανδρέου ήταν καλύτερος από κάθε άλλη φορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανε λάθη- μερικά στα όρια του βαρβαρισμού.

Η διαχείριση  του θριάμβου | tovima.gr

Η ανατροπή και η διάψευση της βεβαιότητας ότι οι αδιαμφισβήτητες ρητορικές ικανότητες του Κ. Καραμανλή θα κατατρόπωναν τον Γ. Παπανδρέου ήταν τελικά το στοιχείο που έφερε σε πλεονεκτικότερη θέση τον Γ. Παπανδρέου στο ντιμπέιτ της περασμένης Τρίτης. (Το οποίο ντιμπέιτ ήταν από μόνο του επικοινωνιακό, τηλεοπτικό γεγονός πρώτης γραμμής, με πρωτοφανές στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης- δημόσιας και ιδιωτικής- ρεκόρ τηλεθέασης, πάνω από 6 εκατομμύρια τηλεθεατές.)

Ο κ. Παπανδρέου ήταν καλύτερος από κάθε άλλη φορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανε λάθη- μερικά στα όρια του βαρβαρισμού. Ο κ. Καραμανλής αυτοπαγιδεύτηκε στην αλαζονεία του ρήτορα, αλλά και στην υπέρμετρη και εξόφθαλμα σχεδιασμένη ρητορική στρατηγική τού «εγώ σας λέω την αλήθεια», που τελικά του γύρισε μπούμερανγκ. Το ότι στο τέλος του ντιμπέιτ ο κ. Καραμανλής επαίτησε σχεδόν ένα νέο ντιμπέιτ είναι γιατί κατάλαβε ότι αυτό το όπλο δεν του βγήκε, ότι η προσδοκία διαψεύστηκε. Και για να κάνουμε μια μετα-κριτική, αυτό το ντιμπέιτ με τίποτε δεν προήγαγε τον πολιτικό λόγο και τον πολιτικό διάλογο. Ηταν σαν διαγωνισμός ρητορικής σε αμερικανικό high school όπου ο πρώτος μαθητής, σίγουρος για τον εαυτό του, κατατροπώνεται από τον καλύτερα προετοιμασμένο αντίπαλό του. Οπότε καλύτερα που ο επικρατήσας κ. Παπανδρέου δεν σήκωσε το γάντι.

Αλλά το πρόβλημα σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση δεν είναι το ντιμπέιτ. Το ντιμπέιτ απλούστατα έδειξε ότι είναι προτιμότερη η προσδοκία, είναι προτιμότερη η προσδοκία της αλλαγής, το άγνωστο μιας περιπέτειας από τη βεβαιότητα μιας βιωμένης σκληρής πραγματικότητας σκανδάλων, φοροεπιδρομών και κυβερνητικής ατολμίας. Και αυτό το θέμα δεν αφορά τον ηττημένο των εκλογών, που όπως όλα δείχνουν θα είναι ο κ. Καραμανλής. (Για πρώτη φορά στις δημόσιες εμφανίσεις πολιτικού αρχηγού σε προεκλογική περίοδο είναι τόσο ορατή η ανομολόγητη βεβαιότητα της ήττας.) Το θέμα αφορά πρωτίστως τον κ. Παπανδρέου. Η προσδοκία της αλλαγής και του «άλλου» διογκώνει τόσο πολύ το θριαμβικό ρεύμα που σχηματίζεται γύρω του, ώστε να δημιουργούνται απορίες- αν όχι ανησυχία- για το πώς θα καταστεί δυνατόν να γίνει διαχειρίσιμη όλη αυτή η ελπίδα. Αυτό νομίζω είναι το μεγάλο στοίχημα για τον Γιώργο Παπανδρέου και για το μετασημιτικό ΠαΣοΚ, όπως είναι και μεγάλο στοίχημα για όλους εμάς, τους ανώνυμους ψηφοφόρους. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Το δημόσιο χρέος τεράστιο. Οι πόροι ορατοί. Η μεσαία τάξη των μισθωτών- τροφοδότης του φορολογικού συστήματος- στα όριά της. Παρ΄ όλα αυτά υπερτερεί το ψυχολογικό κριτήριο, η ελπίδα, που δεν έχει αιτιολογική βάση, δηλαδή αυτά που διαμορφώνουν το προς το παρόν αποτυπούμενο στις δημοσκοπήσεις θριαμβικό ρεύμα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk