ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Πολιτικός πολιτισμός

Παρακολουθώντας χθες την περίφημη τηλεοπτική αναμέτρηση Καραμανλή- Παπανδρέου, ομολογώ ότι με έπιασε μια μελαγχολία. Ωστε αυτό είναι η διακυβέρνηση του τόπου; Μια τηλεοπτική εκπομπή; Θέλω να ελπίζω πως όχι. Δεν υποτιμώ τη σημασία των προσώπων που ασκούν την πρωθυπουργία, αλλά αρνούμαι να δεχθώ ότι μια διακυβέρνηση είναι απλώς ζήτημα Πρωθυπουργού- ακόμη κι αν χθες παρακολουθήσαμε δύο αξιόλογους πολιτικούς να διεκδικούν πειστικά το αξίωμα. Μόνο που σε καθεστώς τηλεοπτικής δημοκρατίας, ακόμη και τα πιο πολιτικά ζητήματα προσωποποιούνται.

Παρακολουθώντας χθες την περίφημη τηλεοπτική αναμέτρηση Καραμανλή- Παπανδρέου, ομολογώ ότι με έπιασε μια μελαγχολία. Ωστε αυτό είναι η διακυβέρνηση του τόπου; Μια τηλεοπτική εκπομπή;

Θέλω να ελπίζω πως όχι. Δεν υποτιμώ τη σημασία των προσώπων που ασκούν την πρωθυπουργία, αλλά αρνούμαι να δεχθώ ότι μια διακυβέρνηση είναι απλώς ζήτημα Πρωθυπουργού- ακόμη κι αν χθες παρακολουθήσαμε δύο αξιόλογους πολιτικούς να διεκδικούν πειστικά το αξίωμα.

Μόνο που σε καθεστώς τηλεοπτικής δημοκρατίας, ακόμη και τα πιο πολιτικά ζητήματα προσωποποιούνται. Οι αντιλήψεις, οι ιδέες, τα σχέδια, οι επιδιώξεις, χρειάζονται ένα πρόσωπο για να μιλήσουν.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστή η χθεσινή τηλεθέαση, αλλά δεν θα εκπλαγώ αν έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ. Ακόμη και με όρους θεάματος, δεν υπάρχει πιο ελκυστικό θέαμα από δύο πολιτικούς που διαγωνίζονται ενώπιον του τηλεοπτικού κοινού με έπαθλο την ηγεσία της χώρας.

Εστω κι αν δεν έγινε διάλογος επί της ουσίας. Διότι, παρά τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί, παρακολουθήσαμε χθες δύο παράλληλες εναλλασσόμενες διαλέξεις. Ο ένας έδειξε να γνωρίζει καλύτερα τα θέματα, ο άλλος ήταν πιο καυστικός στην κριτική του. Δεν υπήρξε ευθύτητα, ούτε αμεσότητα στην αντιπαράθεση. Ο καθένας ανέπτυξε τις απόψεις του, ο καθένας επικαλέστηκε τις αδυναμίες του αντιπάλου του, αλλά κανείς δεν αντέκρουσε ουσιαστικά τα επιχειρήματα του άλλου. Ηταν ένα καλό βήμα στον δρόμο του διαλόγου. Θα μπορούσε να γίνει καλύτερο.

Περιέργως και οι δύο απευθύνθηκαν σε ένα συγκεκριμένο κοινό, ίσως περισσότερο ο Καραμανλής… Ηταν προφανές ότι αυτός αντιμετωπίζει σοβαρότερο πρόβλημα ακροατηρίου, ακόμη και τους «Μεγάλους Τραγουδιστές» ανέσυρε από το χρονοντούλαπο.

Αποτέλεσμα; Και οι δύο ήταν προβλέψιμοι. Χωρίς εκπλήξεις. Αρα, χωρίς ανατροπές. Ο Παπανδρέου, συνεπώς, διατήρησε το προβάδισμα που έχει δημιουργήσει. Και ο Καραμανλής μάλλον δεν μπόρεσε να υπερκαλύψει την υστέρησή του. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι υπερείχε «στα σημεία», χρειάζεται σίγουρα κάτι πολύ περισσότερο από αυτό για να κερδίσει τις εκλογές.

Στιγμές έντασης υπήρξαν, αλλά λίγες. Οπως υπήρξαν και εκατέρωθεν αβρότητες- τα «περαστικά» του Παπανδρέου στην Ντόρα Μπακογιάννη… Είναι προφανές όμως ότι κανείς από τους δύο δεν είχε κάνει την επιλογή του σκυλοκαβγά.

Και αυτό ίσως είναι το ωραιότερο συμπέρασμα της υπόθεσης: ότι δύο κορυφαίοι πολιτικοί αντίπαλοι μπορούν να συζητούν δημοσίως, να διαφωνούν, να διατυπώνουν εκατέρωθεν επικρίσεις ή μομφές, αλλά και ταυτοχρόνως να διαλέγονται. Αν δεν απατώμαι, αυτό ονομάζεται «πολιτικός πολιτισμός». Και τον χρειάζεται η δημοκρατία μας.

jpretenteris@dolnet.gr

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk