ΔΝΤ: Πρώτα η τόνωση της οικονομίας και κατόπιν η μείωση των ελλειμμάτων

Πρωτοφανώς προσεκτικό μοιάζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις οδηγίες του σχετικά με την παγκόσμια οικονομική κρίση, διαπιστώνουν οι ειδικοί αναλυτές του Reuters Λέσλι Ράουτον και Μάικλ Γουίνφρι. Για παράδειγμα, μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Μαρκ Μπέλκα, διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, έλεγε στο Reuters ότι «πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μη βιαστούμε να φωνάξουμε:“τέρμα η κρίση, τώρα έρχεται ανάκαμψη”». Και δεν είναι μόνο αναλυτικό το διακύβευμα. Είναι κυρίως ζήτημα οικονομικής πολιτικής απέναντι στην κρίση.

ΔΝΤ: Πρώτα η τόνωση της οικονομίας  και κατόπιν η μείωση των ελλειμμάτων | tovima.gr

Πρωτοφανώς προσεκτικό μοιάζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις οδηγίες του σχετικά με την παγκόσμια οικονομική κρίση, διαπιστώνουν οι ειδικοί αναλυτές του Reuters Λέσλι Ράουτον και Μάικλ Γουίνφρι. Για παράδειγμα, μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Μαρκ Μπέλκα, διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, έλεγε στο Reuters ότι «πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μη βιαστούμε να φωνάξουμε:“τέρμα η κρίση, τώρα έρχεται ανάκαμψη”». Και δεν είναι μόνο αναλυτικό το διακύβευμα. Είναι κυρίως ζήτημα οικονομικής πολιτικής απέναντι στην κρίση.

Δεν πάνε άλλωστε πολλά χρόνια που απέναντι στην ασιατική κρίση ο διεθνής οργανισμός συνιστούσε και πίεζε για «σφίξιμο της ζώνης» ως μοναδικό φάρμακο απέναντι στην κρίση. Ασφαλώς και σήμερα ο οργανισμός επισημαίνει τον κίνδυνο από τα δημοσιονομικά ελλείμματα, ωστόσο επιμένει συστηματικά να προειδοποιεί ότι τα ελλείμματα θα πρέπει να τα δούμε μετά την κρίση, όχι προτού αυτή τελειώσει. Σύμφωνα με τους Ράουτον και Γουίνφρι, αυτή η κάπως πιο «μετριοπαθής» στάση εκτιμάται από ορισμένους οικονομολόγους ότι πηγάζει όχι μόνο από ένα μάθημα από την ασιατική κρίση αλλά και ως ανάλυση που εκτιμά ότι η πειθάρχηση των δημοσιονομικών μπορεί εν μέρει να αφεθεί στις αγορές, καθώς αυτές θα τιμωρήσουν ούτως ή άλλως τις χώρες που παραμελούν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Εστω και αν για άλλους αναλυτές η στρατηγική αυτή ενέχει και πολιτικούς κινδύνους, καθ΄ ότι οι εκλογικές διαδικασίες, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, θα μπορούσαν να καθυστερήσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις.

Είναι χαρακτηριστικό, ιδιαίτερα για την Ανατολική Ευρώπη, όπου το ΔΝΤ κλήθηκε να σώσει την κατάσταση, ότι οι όροι που θέτει κυρίως στα ελλείμματα έχουν ελαστικοποιηθεί πολύ εξαιτίας της κρίσης. Το πιο εύγλωττο παράδειγμα είναι ίσως η Λετονία: ενώ το έλλειμμα, κατά τα κριτήρια του Μάαστριχτ, θα έπρεπε να φθάσει ως το 3% και ενώ σε μια πρώτη διαπραγμάτευση το ΔΝΤ ζήτησε έναν στόχο ελλείμματος 5%, δέχθηκε σύντομα για εφέτος το έλλειμμα να εκτιναχθεί στο διπλάσιο, δηλαδή στο 10% του ΑΕΠ. Στην Ουκρανία, που δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από έναν αρχικό στόχο για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, το ΔΝΤ δέχθηκε το έλλειμμα να ανέλθει ως το 6%. Ανάλογες ήταν και οι κινήσεις του σε άλλες χώρες, όπως η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Σερβία.

Τ ελευταίως είναι αλήθεια ότι το ΔΝΤ αναφέρεται όλο και περισσότερο στην ανάγκη οι κυβερνήσεις να σκεφτούν τις «στρατηγικές εξόδου», από τα ελλείμματα εννοείται, όταν θα αποσαφηνιστεί ότι η ανάκαμψη έχει αποκτήσει δική της δυναμική. Ωστόσο εξακολουθεί να επισημαίνει ότι μια τέτοια δυναμική δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί, ενώ επίσης, όπως το λέει ο Μπέλκα, «μην περιμένετε εμάς να πούμε ότι “τώρα είναι η στιγμή που το πράγμα αλλάζει”. Η απόφαση αυτή λαμβάνεται από την κάθε χώρα και οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές» μεταξύ τους. Οι συνθήκες αυτές δεν είναι άλλωστε μόνο οικονομικές, αλλά και πολιτικές.

Σ ύμφωνα με την Αγκάτα Ουρμπάνκσα , επικεφαλής οικονομολόγο της ΙΝG στο Λονδίνο, η Ουγγαρία για παράδειγμα μοιάζει να έχει ήδη μια πολιτική συναίνεση για δημοσιονομική πειθάρχηση. Στη Ρουμανία ή στη Σερβία αυτό δεν είναι τόσο βέβαιο, αλλά είναι δύο χώρες που δεν εξαρτώνται τόσο από τη βοήθεια του ΔΝΤ, τώρα που οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν κάπως σταθεροποιηθεί, λέει η Ουρμπάνκσα. Και προσθέτει ότι «οι μεγαλύτερες αμφιβολίες μου είναι για την Ουκρανία, καθώς εκεί οι πολιτικοί δεν μοιάζουν να είναι καθόλου λογικοί, ούτε να ενδιαφέρονται και πολύ για τη χώρα τους». Ωστόσο η πλέον σίγουρη χώρα για να προγραμματίσει το σφίξιμο της ζώνης είναι και πάλι η Λετονία- έστω και αν την περασμένη εβδομάδα το κοινοβούλιό της αρνήθηκε να ψηφίσει νόμο για αύξηση φόρων. Καθώς, λέει η Ουρμπάνκσα, η Λετονία εξαρτάται από το ΔΝΤ για να πληρώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων της, δεν έχει και άλλη επιλογή. Αλλωστε, μπορεί το ΔΝΤ να επέτρεψε στη Λετονία να αυξήσει το έλλειμμα στο 10%, ταυτόχρονα όμως την υποχρέωσε να μειώσει τις συντάξεις κατά 10% και τους μισθούς του Δημοσίου κατά 20%!

Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk