Γιατί δεν ψηφίσαμε τον Μπαρόζο

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισε να ανανεώσει για άλλα πέντε χρόνια τη θητεία του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχοντας αφιερώσει ελάχιστο χρόνο για αυτό το θέμα. Οι πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπήρξαν μια- χαμένη- ευκαιρία για να ανοίξει αυτός ο διάλογος. Τα ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος μονοπώλησαν την προεκλογική εκστρατεία που προηγήθηκε, ενώ τα σοσιαλιστικά κόμματα απέφυγαν να προτείνουν ένα πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να ενσαρκώσει το όραμα της ανανέωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισε να ανανεώσει για άλλα πέντε χρόνια τη θητεία του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχοντας αφιερώσει ελάχιστο χρόνο για αυτό το θέμα. Οι πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπήρξαν μια- χαμένη- ευκαιρία για να ανοίξει αυτός ο διάλογος. Τα ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος μονοπώλησαν την προεκλογική εκστρατεία που προηγήθηκε, ενώ τα σοσιαλιστικά κόμματα απέφυγαν να προτείνουν ένα πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να ενσαρκώσει το όραμα της ανανέωσης. Ετσι φθάσαμε ως εδώ, με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (την κοινοβουλευτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την οποία προέρχεται ο κ. Μπαρόζο) να πιέζει για την επανεκλογή του προέδρου. Το Κοινοβούλιο δεν είχε παρά να επικυρώσει τη- μοναδική- υποψηφιότητα.

Ωστε δεν μένει τίποτε άλλο να συζητήσουμε; Αυτό δεν είναι τόσο σίγουρο.

Η κλιματική αλλαγή επιταχύνεται. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνουμε οξύνεται όλο και περισσότερο. Τα μέτρα οικονομικού προστατευτισμού θέτουν σε κίνδυνο την κοινή ευρωπαϊκή αγορά την ίδια στιγμή που τα ιλιγγιώδη ελλείμματα των κυβερνήσεων απειλούν με κατάρρευση το κοινό νόμισμα. Τα ερωτήματα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ενωση αυξάνονται δικαιολογημένα λόγω της έλλειψης κοινής πολιτικής σε κοινωνικά και δημοσιονομικά προβλήματα. Ολα συντείνουν στο ότι οι συνθήκες είναι ιδιάζουσες. Και όμως αυτό που προτείνουν οι κυβερνήσεις των 27 κρατών-μελών της Ενωσης είναι να ξαναρχίσουμε με το ίδιο πρόσωπο! Ο κ. Μπαρόζο δεν παρουσίασε κάποιον απολογισμό των πεπραγμένων του. Ακόμη και αν προωθήθηκαν κάποια ζητήματα όπως η ενέργεια και το περιβάλλον, σε πολλές περιπτώσεις η Επιτροπή υποχώρησε μπροστά στους εγωισμούς των κρατών. Δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις όπως η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος όπου η Επιτροπή δεν ανέλαβε καμία απολύτως πρωτοβουλία. Με πρόσχημα την «καλύτερη νομοθεσία» η Επιτροπή απέφυγε υπό την ηγεσία του κ. Μπαρόζο να θεσπίσει ή να προτείνει νόμους σε πλήθος θεμάτων όπως οι οδικές συγκοινωνίες.

Αντί λοιπόν να μας καθησυχάζει, η ομοφωνία των «27» προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία. Πρόκειται για τον «ελάχιστο» κοινό παρονομαστή. Είναι αποδεκτός από όλους επειδή δεν ενοχλεί κανέναν. Ο ίδιος αποφεύγει να ενοχλήσει εκείνους που τον έχουν χρίσει βασιλιά, ενώ ηγείται ενός οργανισμού όπου κάθε μέλος της Ενωσης έχει τον δικό του «αντιπρόσωπο». Κατανοούμε ότι μέσα σε ένα τόσο ετερογενές περιβάλλον η «δουλειά» του εκάστοτε προέδρου είναι δύσκολη. Αυτός όμως είναι ένας επιπλέον λόγος για να επιλέγουμε τον καταλληλότερο να αναλάβει το αξίωμα.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό που γίνεται σεβαστό από όλον τον κόσμο είναι οι κοινές πολιτικές που υιοθετεί η Ενωση και όχι ο απροσδιόριστος συντονισμός των κρατών. Η Ευρώπη της πολυαρχίας είναι μια ουτοπία. Μια απάτη που δεν συγκινεί κανέναν άλλον στον κόσμο, από την Ουάσιγκτον ως το Πεκίνο.

Με την ανάληψη δράσης από το G20 ο πρόεδρος της Επιτροπής κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν απλό γραμματέα των ισχυρών κρατών που υπερασπίζονται ασφαλώς τα δικά τους συμφέροντα. Οι «μικροί» δεν έχουν παρά να ψάξουν για «προστάτες». Επιστροφή στους συσχετισμούς του 19ου αιώνα.

Γι΄ αυτό όμως ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση; Είναι δυνατόν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να προσυπογράφουν αυτή την οπισθοδρόμηση; Ξαναδιαβάστε τον Ζαν Μονέ. Ξαναδιαβάστε τις Σημειώσεις για τη νέα Επιτροπή που δημοσίευσε πρόσφατα το κέντρο ερευνών Βruegel. Οι οικονομολόγοι αυτού του ανεξάρτητου οργανισμού κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Ή θα ακολουθήσει και πάλι τον δρόμο της πραγματικής ένωσης κρατών υιοθετώντας κοινή πολιτική απέναντι στην οικονομική κρίση και στην κλιματική αλλαγή ή το τέλος της θα είναι προδιαγεγραμμένο.

Ο χρόνος πιέζει. Θέλουμε πραγματικά να οικοδομήσουμε μια οικονομία της αγοράς με κοινωνικές ευαισθησίες και οικολογικό προσανατολισμό; Ο κ. Μπαρόζο δείχνει να συμφωνεί. Σαν τον λύκο όμως που θέλει να μπει στο μαντρί, μάλλον προσπαθεί να παραπλανήσει τα πρόβατα των Οικολόγων μιλώντας για «δημόσιες υπηρεσίες», «κοινωνική οικονομία της αγοράς», «καθαρές πηγές ενέργειας» και «βιώσιμη ανάπτυξη». Αναφέρεται στην «απεξάρτηση από τον άνθρακα για την παραγωγή ενέργειας και τις μεταφορές», χωρίς όμως να διευκρινίζει πώς θα γίνει αυτό. Και δεν έχει σχεδόν τίποτε να μας πει σχετικά με το οργανωμένο έγκλημα ή τον αγροτικό τομέα. Γνωρίζουμε πολύ καλά τα χαρίσματα του χαμαιλέοντα κ. Μπαρόζο για να του αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό μιας απλής «επιφυλακτικότητας».

Η επανεκλογή του προέδρου της Επιτροπής επαναφέρει στο προσκήνιο το κρίσιμο ερώτημα για το μέλλον της Ευρώπης.

Διανύουμε κατ΄ εξοχήν εποχή διπλωματίας ή η δημοκρατία είναι όμηρος των ευρωπαίων ηγετών; Το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι σημαντικό διότι συνιστά ένωση κρατών και λαών που συναποφασίζουν μέσω των δύο αντιπροσωπευτικών τους οργάνων, του Συμβουλίου και της Ευρωβουλής. Η ψήφος μας κατά του κ. Μπαρόζο δεν στρέφεται εναντίον ενός προσώπου ή ενός κόμματος. Στρέφεται εναντίον μιας στενόμυαλης αντίληψης για την Ευρώπη.

Ο κ. Ντανιέλ Κον Μπεντίτ είναι συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η κυρία Σιλβί Γκουλάρ είναι ευρωβουλευτής με την ομάδα ΑDLΕ (Συμμαχία Δημοκρατών και Φιλελευθέρων για την Ευρώπη).

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk