ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

«Περί πάρτης…»

Τελικά, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία και ο σοσιαλισμός είναι πολύ σχετικές έννοιες. Ακόμη και ο Πλατινί που πασχίζει με κάθε τρόπο να διαλύσει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δήλωσε χθες ότι το Τσάμπιονς Λιγκ είναι πλέον «πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό και πιο σοσιαλιστικό» επειδή στους ομίλους δεν παίζουν οι κανονικές ομάδες αλλά κάτι άθλια φιλαράκια του από την Ανατολική Ευρώπη. Με άλλα λόγια, ακόμη και οι πλέον υψηλόφρονες έννοιες μπορούν να προσδιοριστούν «περί πάρτης».

Τελικά, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία και ο σοσιαλισμός είναι πολύ σχετικές έννοιες. Ακόμη και ο Πλατινί που πασχίζει με κάθε τρόπο να διαλύσει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δήλωσε χθες ότι το Τσάμπιονς Λιγκ είναι πλέον «πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό και πιο σοσιαλιστικό» επειδή στους ομίλους δεν παίζουν οι κανονικές ομάδες αλλά κάτι άθλια φιλαράκια του από την Ανατολική Ευρώπη.

Με άλλα λόγια, ακόμη και οι πλέον υψηλόφρονες έννοιες μπορούν να προσδιοριστούν «περί πάρτης». Και αυτό δεν μου το θύμισε μόνο ο νταραβεριτζής Πλατινί αλλά και η τρέχουσα εκλογική διαδικασία, όπου δίκαιο, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό βαφτίζεται καθημερινά ό,τι συμφέρει τον καθένα, ανάλογα με την περίσταση.

Για το ΚΚΕ, ας πούμε, «αντιλαϊκή» είναι όποια πολιτική δεν εμπίπτει στα γούστα του, χωρίς κανείς να μας εξηγεί ποιος παραχώρησε στον Περισσό το κοπιράιτ να ξεδιαλέγει τι είναι αντιλαϊκό και τι όχι.

Το παράδειγμα αφορά φυσικά όλα τα κόμματα και πολλούς πολιτικούς. Με την πρόσθετη παρατήρηση ότι συνήθως κραυγάζουν περισσότερο υπέρ του λαού όσοι προτιμώνται λιγότερο από τον ίδιο τον λαό για να τον εκφράσουν. Κατά κανόνα, δηλαδή, η φασαρία που κάνουν η άκρα Αριστερά και η άκρα Δεξιά υπέρ του λαού είναι αντιστρόφως ανάλογη της λαϊκής απήχησής τους.

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος, πότε και σε ποιους έχει εκχωρήσει την αυθεντική εκπροσώπηση των λαϊκών συμφερόντων. Υποθέτω κανείς, ποτέ και σε κανέναν. Σε αντίθεση με τις αυτοκινητοβιομηχανίες, άλλωστε, ο λαός δεν έχει αποκλειστικό αντιπρόσωπο. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο της δημοκρατικής διαδικασίας: σε τακτά χρονικά διαστήματα ο λαός ψηφίζει και κάθε φορά αποφασίζει την ποσοστιαία ανάθεση της εκπροσώπησής του.

Αντιλαμβάνομαι, βεβαίως, ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να διεκπεραιώνεται μόνο στο όνομα φιλοδοξιών, ανταγωνισμών, συμφερόντων, άντε και μερικών πεποιθήσεων. Ολοι χρειάζονται και ένα παραμύθι για να πολιτευθούν και να ψηφιστούν. Αλλος σώζει το έθνος, άλλος την κοινωνία και άλλος την οικονομία. Αρκεί όμως να συμφωνήσουμε όλοι μαζί για τον προσχηματικό χαρακτήρα αυτών των διακηρύξεων.

Διαφορετικά κινδυνεύουμε να τις πάρουμε τοις μετρητοίς. Και τελικά φτάνουμε να ζητάμε τον λογαριασμό όχι για όσα λένε αλλά για όσα πιστέψαμε. Αυτό μερικοί το ονομάζουν «απαξία της πολιτικής». Εγώ το θεωρώ απλή υποκρισία. Γιατί να μην παραδεχθούμε ότι πολιτεύονται «περί πάρτης» όταν και εμείς «περί πάρτης» ψηφίζουμε; Εστω και στο όνομα της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού- που θα ΄λεγε και ο Πλατινί…

jpretenteris@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk