ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣΟ ΣΥΡΙΖΑ, η σούπα και ο πρόεδρος

Πολύ πριν από τους Καραμανλήδες, τους Μητσοτάκηδες, τους Παπανδρέου στο ελληνικό Κοινοβούλιο εισήλθε η οικογένεια Αλαβάνου. Πρώτος στη σειρά ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος, που εξελέγη το 1915 και παρέμεινε βουλευτής Τήνου ως το 1936. Αυτό του το κοπανάγανε πάντα του κ. Αλέκου Αλαβάνου , ότι δηλαδή κρατάει από σπουδαίο σόι. Με τους κομμουνιστάς που έμπλεξε στα νιάτα του ήταν αναμενόμενο να του προσάπτουν την καταγωγή, πολλώ δε την ευμάρεια. Το τι έχει ακούσει για τα λατομεία ταλκ της οικογένειας, δεν λέγεται.

Πολύ πριν από τους Καραμανλήδες, τους Μητσοτάκηδες, τους Παπανδρέου στο ελληνικό Κοινοβούλιο εισήλθε η οικογένεια Αλαβάνου. Πρώτος στη σειρά ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος, που εξελέγη το 1915 και παρέμεινε βουλευτής Τήνου ως το 1936. Αυτό του το κοπανάγανε πάντα του κ. Αλέκου Αλαβάνου , ότι δηλαδή κρατάει από σπουδαίο σόι. Με τους κομμουνιστάς που έμπλεξε στα νιάτα του ήταν αναμενόμενο να του προσάπτουν την καταγωγή, πολλώ δε την ευμάρεια. Το τι έχει ακούσει για τα λατομεία ταλκ της οικογένειας, δεν λέγεται. Είναι κρίμα πάντως να πιάνονται από τους προγόνους και την οικονομική άνεση για να τον χτυπήσουν. Από μόνος του δίνει καλύτερες λαβές. Λένε οι σύντροφοί του ότι τις κρίσιμες ώρες στην πολιτική σταδιοδρομία του αθετούσε τις δεσμεύσεις του. Για να το πούμε πιο κομψά, ήταν πάντα απρόβλεπτος. Να, τώρα ανακάτεψε τον ΣΥΡΙΖΑ, έβγαλε από τη μέση τον διάδοχό του, κοπάνησε την πόρτα κι έφυγε. Το τελευταίο επεισόδιο της πολιτικής διαδρομής του θα είναι και το ύστατο; Αυτό δεν το ξέρει κανείς, ίσως ούτε και ο ίδιος.

? Οικογενειακές υποθέσεις
Η ενηλικίωση του κ. Αλ. Αλαβάνου συνέπεσε με τη χούντα. Φοιτητής ων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, δεν μπορούσε παρά να πάρει μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Από μόνο του αυτό θα γινόταν αποδεκτό από τους γονείς του, αλλά ο προσανατολισμός χάλασε λίγο τις σχέσεις. Το ΚΚΕ δεν το καταπίνανε εύκολα οι αστικές οικογένειες και ο νεαρός δημιούργησε προβλήματα εκεί που δεν υπήρχαν: είχε λυμένα τα θεμελιώδη ζητήματα της επιβίωσης και αν ήθελε να σταδιοδρομήσει πολιτικά, είχε όλες τις προσβάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη μεταδικτατορική Βουλή ο πατέρας του Νίκος και ο αδελφός του Κωνσταντίνος πήραν καθένας από μία έδρα με την Ενωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις, στις Κυκλάδες και στη Β΄ Αθήνας. Για τον πατέρα, που πολιτευόταν από το 1950 με τους Φιλελεύθερους, ήταν η τελευταία θητεία, για τον αδελφό η αρχή μιας πολιτικής διαδρομής προς το ΚΟΔΗΣΟ και κατόπιν σε επιτελικές θέσεις στις κυβερνήσεις ΠαΣοΚ (γγ του υπουργείου Πολιτισμού, στέλεχος της κρατικής τηλεόρασης).

Τα χρόνια εκείνα, ο κ. Αλ. Αλαβάνος απασχολήθηκε στα κομματικά γραφεία και στους κοινωνικούς αγώνες. Η ζωή του όλη είναι αφιερωμένη στον πολιτικό στοχασμό, στη θεωρητική προσέγγιση των προβλημάτων εργατών και εργαζομένων. Δόθηκε ολοκληρωτικά στην πολιτική, εξ ου και παραμένουν αδιευκρίνιστες οι θέσεις στις οποίες εργάστηκε. Θυμόμαστε όλοι την προσωπική αντιπαράθεση που είχε με τον κ. Γ. Αλογοσκούφη, όταν του είπε ότι είναι ανίκανος να διοικήσει συνοικιακό σουπερμάρκετ. Ο τότε υπουργός Οικονομίας αντέταξε ότι ο ίδιος τουλάχιστον έχει δουλέψει, δίδαξε στο πανεπιστήμιο. Ο κ. Αλαβάνος απάντησε ότι το βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της Βουλής έχει όλες τις πληροφορίες. Εκεί ήταν κάπως συνοπτική η αναφορά: «Εργάστηκε ως οικονομολόγος και ως δημοσιογράφος». Πού και πότε παραμένει αδιευκρίνιστο. Η αλήθεια είναι ότι μπήκε πολύ νέος στην Ευρωβουλή, 31 ετών.

? Ευρωβουλή και κινήματα
Στην Ευρώπη τα κατάφερε μια χαρά. Δύο φορές με το ΚΚΕ, τρεις φορές με τον Συνασπισμό. Κατέχει το ρεκόρ: είναι ο μακροβιότερος έλληνας ευρωβουλευτής. Βέβαια, με τον Συνασπισμό υπήρξε ένα ζητηματάκι. Είχε ληφθεί απόφαση να γίνεται εναλλαγή μεταξύ συντρόφων, να μην κάθεται ένας για πέντε χρόνια. Ο κ. Αλέκος Αλαβάνος και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης καπάρωσαν τις θέσεις παρά τα συμφωνηθέντα, αλλά οι υπόλοιποι το κατάπιαν και το συγχώρεσαν. Από ένα σημείο και μετά τους άφησαν στην ησυχία τους. Η συνύπαρξη με τους ευρωπαίους αριστερούς αν μη τι άλλο ήταν εποικοδομητική. Ο κ. Αλαβάνος άφησε πίσω του τη μετεμφυλιακή μιζέρια και τις βαλκανικές προτεραιότητες. Είδε ότι η πολιτική δεν εξελίσσεται μέσα σε γραφεία. Χρειάζεται μπόλιασμα από τα κινήματα. Κατάλαβε ότι το Πράσινο είναι το σημαντικότερο διακύβευμα και συνετέλεσε στην αναβάπτιση του Συνασπισμού. Η αφηρημένη «πρόοδος» παραχώρησε τον τίτλο στην «οικολογία» και στα «κοινωνικά κινήματα».

Ο κ. Αλαβάνος μετά το 2004, ως επικεφαλής του Συνασπισμού, απέκτησε μια εμμονή με τα κινήματα, πλην όμως μπέρδεψε τι εστί κίνημα και τι μπαϊράκι. Αρχισε να δαπανά χρόνο στο τι απαιτεί η μια αριστερή διασημότητα και τι σταριλίκια κάνει ο άλλος παλαίμαχος. Πώς όμως να μη δικαιολογήσει τους άλλους, όταν και ο ίδιος απασχολεί το κόμμα του με διάφορα τερτίπια; Τη μια φεύγει για λόγους υγείας, την άλλη φεύγει για να παραχωρήσει το προεδριλίκι, την άλλη παρεξηγείται, αλλά με λίγα χειροκροτήματα επιστρέφει. Δεν θέλει ηγετικό ρόλο, αλλά πάει ανορθόδοξα στο ντιμπέιτ, τα βρίσκει με τις Συνιστώσες, αλλά τις παρατάει στα κρύα του λουτρού. Κάνει τα τσαλιμάκια του, αλλά πάντα κάποιος του ανοίγει την αγκαλιά. Ας μην περιορίσουμε όμως τον ρόλο του στην κακομαθημένη συμπεριφορά. Η παρουσία του στην ανανεωτική Αριστερά ήταν καταλυτική. Εκείνος υποστήριξε την ιδέα μιας ευρύτερης Αριστεράς των κινημάτων. Εκείνος εμφάνισε την ελκυστική πλευρά των συμμαχιών.

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ αναλώθηκε στα επί της διαδικασίας, υπήρξε μια αθέλητη συγκάλυψη του προβλήματος. Τι προοδευτικό έχουν όλοι αυτοί που εκλήθησαν; Οι τροτσκιστές και οι μαοϊκοί τι μπορούν να προσφέρουν στον σύγχρονο πολιτικό κόσμο; Αυτοί οι ανώνυμοι και χαμηλών τόνων ιδεολόγοι κατευνάζονται. Ταυτόχρονα όμως ο κ. Αλαβάνος προσπάθησε να κουλαντρίσει τους μεγάλους εγωισμούς των δεινοσαύρων του ευρύτερου πολιτικού χώρου. Προσπάθησε να δημιουργήσει μια αρμονία ανάμεσα σε προσωποπαγείς ομαδούλες με ιδεολογικό έλλειμμα. Τι το ξεχωριστό είχαν να προσφέρουν στον Συνασπισμό οι σεβαστοί σύντροφοι Γλέζος, Μπανιάς , Θεωνάς; Θα μπορούσαν να συμβάλουν ως απλά μέλη. Γιατί να αποκτούν οντότητα τα υπολείμματα του ΔΗΚΚΙ με το οποίο διαπραγματεύεται ο Συνασπισμός το πρόγραμμά του; Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η σούπα ενός φιλόδοξου μάγειρα, ο οποίος άνοιξε το ψυγείο του και έριχνε όλα τα υλικά του σε κατσαρόλα με βραστό νερό.

? «Δελφίνια» και καβγάδες
Αν λοιπόν πρέπει να προσάψουμε κάτι στον κ. Αλ. Αλαβάνο δεν είναι ότι γεννήθηκε βαθύπλουτος. Αλλωστε και αυτό έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Τον παρουσιάζουν ως την Πάρις Χίλτον επειδή κατέχει το 12% ξενοδοχείου της Τήνου. Στην πραγματικότητα «Τα δελφίνια» στο λιμάνι προσφέρουν δωμάτια στους προσκυνητές- την μπουγάδα την απλώνουν τον Αύγουστο στην ταράτσα. Αν πρέπει να του προσάψουμε κάτι δεν είναι ο χαρακτήρας. Σε δέκα χρόνια από τώρα θα έχουμε ξεχάσει όσα αφορούν συμπεριφορές. Σε δέκα χρόνια από τώρα θα είναι εντελώς ασήμαντη η προσωπική διένεξη με τον κ. Αλέξη Τσίπρα . Θα ξεχάσουμε τους καβγάδες, θα ξεχάσουμε ότι την κοπάνησε, όπως ξεχάστηκαν τα όσα έκανε ως ανανεωτικός που ήθελε να φύγει από το ΚΚΕ, αλλά δεν έφευγε. Αυτό που θα μείνει από τον κ. Αλέκο Αλαβάνο θα είναι η κατασκευή του δυσλειτουργικού μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ. Λένε ορισμένοι από τις Συνιστώσες ότι δεν έχει σημασία η εκλογή στο Κοινοβούλιο. Οσοι όμως πιστεύουν στον ρυθμιστικό ρόλο της Αριστεράς δεν την αποκόπτουν από τα εκτελεστικά καθήκοντα. Και ως εκτελεστικά καθήκοντα δεν νοούνται οι πετροπόλεμοι.

Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk