Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Το σημαντικότερο γεγονός του Οκτωβρίου δεν είναι οι εκλογές, αλλά το άνοιγμα (επιτέλους) της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στο ανακατασκευασμένο κτίριο του πρώην κινηματογράφου «Λαΐς» στη συμβολή της Ιεράς οδού με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορεί να μοιάζει με παραδοξολογία αυτό που γράφω (όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας), αλλά μου φαίνεται, για παράδειγμα, πιο σημαντικό γεγονός για την ελληνική κοινωνία, σε μακροπρόθεσμη βάση, η δημιουργία και η λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης παρά η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ (έτσι κι αλλιώς κάτι θα βρεθεί να τον υποκαταστήσει).

Το σημαντικότερο γεγονός του Οκτωβρίου δεν είναι οι εκλογές, αλλά το άνοιγμα (επιτέλους) της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στο ανακατασκευασμένο κτίριο του πρώην κινηματογράφου «Λαΐς» στη συμβολή της Ιεράς οδού με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορεί να μοιάζει με παραδοξολογία αυτό που γράφω (όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας), αλλά μου φαίνεται, για παράδειγμα, πιο σημαντικό γεγονός για την ελληνική κοινωνία, σε μακροπρόθεσμη βάση, η δημιουργία και η λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης παρά η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ (έτσι κι αλλιώς κάτι θα βρεθεί να τον υποκαταστήσει). Μας λείπουν τόσο πολύ οι οργανωμένοι και λειτουργικοί θεσμοί, ιδιαίτερα οι θεσμοί πολιτισμού, που η στέγαση της Ταινιοθήκης και η αναγγελία της λειτουργίας της όχι μόνο ως χώρου κινηματογραφικής μνήμης αλλά και ως ερευνητικού κέντρου για τον κινηματογράφο και την επικοινωνία είναι πραγματική κατάκτηση σε σχέση με την αυτοδυναμία του ενός ή του άλλου κόμματος.

Οραμα της Αγλαΐας Μητροπούλου, που άρχισε να το υλοποιεί στην… κουζίνα του σπιτιού της, στο Κολωνάκι, στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, η Ταινιοθήκη ως ίδρυμα συστάθηκε με Βασιλικό Διάταγμα το 1963 και με ιδρυτικά μέλη ό,τι πιο εκλεκτό διέθετε τότε η κινηματογραφική και κινηματογραφόφιλη Αθήνα: από τον Μυριβήλη και τον Βενέζη έως την Ελένη Βλάχου (που είχε αίθουσα προβολής στην «Καθημερινή» και υπέγραφε κινηματογραφικές κριτικές με ψευδώνυμο)· από τον Κακογιάννη και τον Κούνδουρο έως τον Σπύρο Σκούρα και τον Γρηγόρη Γρηγορίου, για να αναφέρουμε μόνο λίγα ονόματα. Ιδρυτικό μέλος ήταν και η Μόνα Μητροπούλου, αχώριστη αδελφή της Αγλαΐας, που οι περισσότεροι τη γνώρισαν μέσα από το βιβλίο τηςΣας χαιρετάμε κυρία ιστορία(Εστία). Παρά τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν (δύσκολα όχι μόνο πολιτικά, αλλά και ως προς τις νοοτροπίες, αφού για πολλούς ένα τέτοιο ίδρυμα μπορεί να εθεωρείτο είδος πολυτελείας), η Ταινιοθήκη της Ελλάδος έγινε καταφύγιο και σχολείο για χιλιάδες ανθρώπους- ιδιαίτερα νέους- που κατέκλυζαν το Μέγαρο Δεληγιώργη, «έδρα» της Ταινιοθήκης στην οδό Κανάρη, και τον κινηματογράφο Αστυ της οδού Κοραή στις κυριακάτικες πρωινές προβολές.

Στη «Λαΐδα», πολύ κοντά στον σταθμό Κεραμεικός του μετρό, ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Με δύο αίθουσες προβολών (200 και 60 θέσεων), με τον θερινό κινηματογράφο στην ταράτσα, με 10.000 τίτλους ξένων και ελληνικών κινηματογραφικών ταινιών, με 1 εκατομμύριο μέτρα φιλμ αρχειακού χαρακτήρα, με εργαστήρια αποκατάστασης σπάνιων ταινιών και εργαστήρια ψηφιοποίησης, με βιβλιοθήκη, με κινηματογραφικό μουσείο, η Ταινιοθήκη ξαναμπαίνει δυναμικά στη ζωή της Αθήνας και της Ελλάδας ανοίγοντας τον δρόμο σε μια νέα εποχή κινηματογραφοφιλίας. Η Μαρία Κομνηνού, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κόρη της Αγλαΐας Μητροπούλου, «γεννημένη» λοιπόν μέσα στην Ταινιοθήκη, και ο Θόδωρος Αδαμόπουλος, διευθυντής της Ταινιοθήκης τα τελευταία 25 χρόνια, είναι οι άνθρωποι που δούλεψαν και έφεραν σε πέρας αυτό το μεγάλο έργο.

nbak@dolnet.gr

Βιβλία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Αναβολές και… private clubs Το τεράστιο ροζ, γεμάτο καθρέφτες, δωμάτιο στη βίλα «Ορτανσία», σκαρφαλωμένη στις ψηλότερες και πλέον θεαματικές οροσειρές της Εκάλης, ήταν... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk