Ψήφος στην ομίχλη

ΣΥΡΙΖΑ. Εντεκα «αρχηγοί» (αν και χωρίς Αλαβάνο), έντεκα πολιτικές θέσεις; Ή μήπως καμία; Πού οφείλονται οι τριβές στους κόλπους της παράταξης; Στο ότι ανάμεσα στον ΣΥΝ και στις συνιστώσες (σαν λογοπαίγνιο ακούγεται) οι ιδεολογικές διαφορές είναι τόσο βαθιές, ώστε δεν μπορεί να ευρεθεί εύκολα η συνισταμένη; Ή στο πολύ πεζότερο, ότι ομάδες και ομαδάρχες έχουν προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση και διεκδικούν προβεβλημένη θέση, «πατώντας» στο ότι χωριστά κανείς τους- ούτε ο ΣΥΝ- …

Ψήφος  στην ομίχλη | tovima.gr

ΣΥΡΙΖΑ. Εντεκα «αρχηγοί» (αν και χωρίς Αλαβάνο), έντεκα πολιτικές θέσεις; Ή μήπως καμία; Πού οφείλονται οι τριβές στους κόλπους της παράταξης; Στο ότι ανάμεσα στον ΣΥΝ και στις συνιστώσες (σαν λογοπαίγνιο ακούγεται) οι ιδεολογικές διαφορές είναι τόσο βαθιές, ώστε δεν μπορεί να ευρεθεί εύκολα η συνισταμένη; Ή στο πολύ πεζότερο, ότι ομάδες και ομαδάρχες έχουν προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση και διεκδικούν προβεβλημένη θέση, «πατώντας» στο ότι χωριστά κανείς τους- ούτε ο ΣΥΝ- δεν θα είχε ιδιαίτερη εκλογική τύχη;

Η δεύτερη εκδοχή ακούγεται απογοητευτική για έναν χώρο που (αυτο)προβάλλει την ανιδιοτελή πολιτική πρωτοπορία του, ταιριάζει όμως απόλυτα με τα «διδάγματα της κοινής πείρας». Η εμπειρία διδάσκει να είμαστε επιφυλακτικοί με όσους διακηρύσσουν ότι δεν έχουν εγωιστικά κίνητρα και να θυμόμαστε πως στην Ελλάδα τα συλλογικά κινήματα τείνουν, όπως και οι εμπορικές εταιρείες, να πνίγονται από τα ζιζάνια προσωπικών φιλοδοξιών- ακόμη και εκ μέρους όσων τελικώς παραιτούνται.

Τέτοιες εντάσεις σοβούν, είναι αλήθεια, σε πολλά κόμματα, ο δε παράγων που τις κατευνάζει είναι συνήθως η ζωογόνος συμμετοχή στην άσκηση εξουσίας. Η «πρωτοτυπία» του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, μέσα στην κακοφωνία, παρατηρείται ολική έκλειψη κοινής γραμμής. Υπήρχε που υπήρχε η αίσθηση ότι τα μισά στελέχη του Συνασπισμού δεν είχαν τίποτε κοινό με τις «συνιστώσες», τώρα η παράταξη έχει φτάσει στο σημείο να στερείται ενιαία φυσιογνωμία- να μην καταλαβαίνει κανείς αν είναι αριστερίστικη ομάδα ή σοσιαλιστική παράταξη ευρωπαϊκού προσανατολισμού ή, αν είναι λίγο απ΄ όλα, πού τοποθετείται ο κοινός παρονομαστής. Η στάση του κ. Αλαβάνου τους τελευταίους μήνες επέτεινε τη σύγχυση- και η παραίτησή του δεν αρκεί να την άρει.

Κοινοβουλευτικές εκλογές έχουμε. Και είθισται στις εκλογές, οσοδήποτε στρογγυλά και ωραιοποιημένα, τα κόμματα να εκθέτουν σε γενικές γραμμές πώς θα κυβερνούσαν, υπό ποιες προϋποθέσεις θα στήριζαν κυβέρνηση άλλου κόμματος, ποιες θέσεις θα υποστήριζαν ως αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητεί την ψήφο των πολιτών χωρίς να αποσαφηνίζει τίποτε από αυτά. Δεν είναι μόνο ότι ο ψηφοφόρος διατρέχει τον κίνδυνο να ψηφίσει π.χ. τον ΣΥΝ, αλλά να δει εκλεγόμενο, λόγω σταυρών, κάποιον βουλευτή ιδεολογικά αλλότριο. Είναι ότι δεν έχει καμία εγγύηση ότι η μελλοντική Κοινοβουλευτική Ομάδα θα έχει δεδομένη βασική γραμμή ανεξάρτητα από τη σύνθεσή της.

Δεν υπάρχει, με άλλα λόγια, «ασφάλεια» ότι η ψήφος ενός ευρωπαϊστή αριστερού δεν θα μεταμορφωθεί σε αριστερίστικη κοινοβουλευτική έκφρασηή το αντίστροφο.

Η σύγχυση μπορεί να αποδειχθεί τραυματική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Γεννά στο εκλογικό σώμα την υπόνοια ότι πρόκειται για μόρφωμα ετερόκλητο. Οτι βασικός λόγος ύπαρξής του δεν είναι η εκπροσώπηση ενός λαϊκού υποσυνόλου, αλλά η πολιτική επιβίωση κάποιων προσώπων που διαφορετικά θα είχαν κλείσει τον κύκλο τους. Και με τέτοιες υπόνοιες δύσκολα σε στέλνει ο κόσμος στη Βουλή.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk