ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Πολιτικός πολιτισμός

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη πολιτισμένη χώρα στον κόσμο, η οποία να κάνει εκλογές με τον τρόπο που κάνει η Ελλάδα. Ισως επειδή ο πολιτισμός όσων μετέχουν στην εκλογική διαδικασία στη χώρα μας (και δεν εξαιρώ τα μέσα ενημέρωσης…) είναι μάλλον αμφιλεγόμενος. Θα πάρω, για παράδειγμα, αυτή τη γελοία ιστορία με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των υποψηφίων. Ως γνωστόν, επιτρέπεται για κάθε υποψήφιο μία εμφάνιση σε κάθε κανάλι. Ωραία αλλά από πότε ισχύει το μέτρο; Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και έχουν πλάκα.

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη πολιτισμένη χώρα στον κόσμο, η οποία να κάνει εκλογές με τον τρόπο που κάνει η Ελλάδα. Ισως επειδή ο πολιτισμός όσων μετέχουν στην εκλογική διαδικασία στη χώρα μας (και δεν εξαιρώ τα μέσα ενημέρωσης…) είναι μάλλον αμφιλεγόμενος.

Θα πάρω, για παράδειγμα, αυτή τη γελοία ιστορία με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των υποψηφίων. Ως γνωστόν, επιτρέπεται για κάθε υποψήφιο μία εμφάνιση σε κάθε κανάλι. Ωραία αλλά από πότε ισχύει το μέτρο;

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και έχουν πλάκα. Διότι ο νόμος μιλάει για όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, δηλαδή από τη στιγμή που διαλύεται η Βουλή ως τα μεσάνυχτα της Παρασκευής προ των εκλογών. Μόνο που όταν διαλύεται η Βουλή, δεν υπάρχουν υποψήφιοι. Αυτοί ανακηρύσσονται σχεδόν ένα δεκαήμερο αργότερα. Αρα ο νόμος ρυθμίζει τις τηλεοπτικές εμφανίσεις αυτών που δεν υπάρχουν. Και επιπλέον εμποδίζει να είναι υποψήφιοι όσοι (για διαφόρους λόγους…) έτυχε να εμφανιστούν στην τηλεόραση μετά τη διάλυση της Βουλής και πριν από την ανακήρυξη των υποψηφίων.

Τρελαμάρες, θα μου πείτε. Προφανώς! Αλλά δεν ξέρετε και την ωραιότερη τρελαμάρα: η παραβίαση όλων αυτών των τρομακτικών ρυθμίσεων επιφέρει την ποινή του… προστίμου! Πράγμα που σημαίνει ότι ο οιοσδήποτε υποψήφιος μπορεί να γράψει τις ρυθμίσεις στα παλιά του τα παπούτσια, να πάρει σβάρνα τα κανάλια και απλώς στο τέλος να πληρώσει τον λογαριασμό. Εύχομαι να το κάνει κάποιος για να ξεφτιλίσει την κατάσταση.

Δεν θα μπω στον κόπο να αναζητήσω παρόμοια παραδείγματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχουν. Εκεί, οι άνθρωποι πολιτεύονται και κάνουν εκλογές χωρίς να ασχολούνται με τον αν, το πότε και το πόσο θα βγουν στην τηλεόραση. Ακόμη και οι αναμετρήσεις των πολιτικών αρχηγών ρυθμίζονται χωρίς να περιφέρονται σε δημόσια διαβούλευση.

Και γιατί τότε συμβαίνουν στην Ελλάδα; Επειδή στη χώρα μας έχει επικρατήσει παλαιόθεν η αντίληψη ότι η συμπεριφορά είναι υπόθεση ρύθμισης. Εδώ, ας πούμε, κάθεται κοτζάμ Ραδιοτηλεοπτικό και μετράει πόσα δευτερόλεπτα εμφανίζεται το κάθε κόμμα στις ειδήσεις. Λες και η περίφημη «ισότιμη μεταχείριση των κομμάτων» είναι ζήτημα κατανομής χρόνου. Ε, λοιπόν, όχι: είναι θέμα πολιτισμού.

Γι΄ αυτό ακούω βερεσέ όλες τις σαπουνόφουσκες των πολιτικών περί «πολιτικού πολιτισμού». Διότι ο πολιτισμός δεν επιβάλλεται. Και κυρίως δεν επιβάλλεται από ανθρώπους για τους οποίους ο πολιτισμός αποτελεί την τελευταία σκασίλα τους. Αυτοί, φτιάχνουν απλώς ρυθμίσεις. Που δεν ρυθμίζουν τίποτε.

jpretenteris@dolnet.gr

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk